2015-10-15 · …როგორც ჟურნალ Poetry Flash-ის ლიტერატურული მიმომხილველი რიჩარდ სილბერგი ამბობს, „ის წერს იმაზე, რაზეც აქამდე არ დაუწერიათ, ან ისე, როგორც აქამდე არასოდეს დაუწერიათ. მისი ლექსები ნამდვილი შთაგონების წყაროა“. 2012 წელს…

უეცრად თავში სხვა აზრმა გაუელვა და ამის მიხედვით თეფშს ხელი წამოავლო და ალასთან მივიდა, რომ ფქვილი ამოეღო ჩუმად და ასე დაეხსნა თავისი თავი თხოვნისაგან. ცალი ხელით თეფში ფქვილში წაურია და მეორით-კი კრიჭა შებერტყა, რომ უკანასკნელი მარცვლებიც ჩამოეყარა იქიდან. - ეს რას მეყოფა?! - წამოიძახა იმან, როცა სავსე თეფშს დახედა, და ისევ შიგ მოაქცია... - ქურდობა გავწიო და ერთი თეფშისათვის!.. “ხა, ხა, ხა, ხა!.. სულ, სულ!..” - ჩასძახეს ამ დროს ქვამ და წყალმა. - ჰო, სულ, სულ!.. მე-კი ადამიანის შვილი არა ვარ?!.. მშიერი ხომ არ მოვკვდები?!. - აღელვებით წამოიძახა და საჩქაროდ ნაჯახს ხელი წამოავლო.

აქ მოიტანეს, მოიტანეს ის განთიადზე, ცხოველი ცრემლი არ დაღვრილა მგოსნის საფლავზე. ის უცხო იყო. ყველასათვის და ყველა მისთვის, ვის რა საქმე აქვს, რომ მღეროდა ის ჰიმნებს მზისთვის? იყო, იმღერა... და ვით ყველა, საფლავს შთავიდა. მოკვდა მის ხსოვნაც... განა ბრბოსთვის არის რამ წმინდა? მაგრამ სიკვდილსაც, შავს სიკვდილსაც აქვს გაზაფხული საფლავის მტვერშიც მზეს უმღერებს პოეტის სული. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მუხლები

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

- ელგუჯა! ელგუჯა შეიშმუშნა, კედლისკენ გადაბრუნება დააპირა. ჭიჭო მხარში წასწვდა და გადმოსწია. - გაიღვიძე, ე! თოვლი მოსულა. ელგუჯამ თვალები გაახილა, ერთხანს უაზროდ იყურებოდა, მერე იკითხა: - რაა? - თოვლი მოსულა. ადექი. დროზე წავიდეთ, თორემ, ვინ იცის, ცა ისე ჩამოიქცეს, გარეთ ფეხს ვეღარ ვდგამდეთ. ელგუჯა სარკმლის ფარდას მისწვდა, გასწია და სახე გაებადრა. - ე! როგორ დაუბარდნია! - ადექი, ადექი! - აჰა, ვდგები. ელგუჯამ ხალათი მოძებნა, ჭიჭომ კალენდარს ფურცელი აახია და ისევ მოუბრუნდა: - მე ავალ, შევაბამ. შენ მანამ გაემზადე. - აჰა, ერთი, ორი და მზადა ვარ.

უკრავენ შოპენს, ფლეიტას კივილი უფრო გულის წამღებია. გზაში ორი ცხედარი ხვდება ერთმანეთს. მე დავინახე ჩიტები. ნელა მივდივართ და შრიალებს თოვლი. ოთახში ვბრუნდები ოთხ საათზე ძლიერ დაღლილი. 28 თებერვალი განთიადიდან იწყებს თოვას. გავდივარ ქუჩაში. ადამიანები თოვლში დადიან, როგორც ლანდები. მეც ბავშვივით მიხარია თოვლში სიარული. მივდივარ ბაღისაკენ, ბაღში ყრია ბევრი თოვლი, დგანან თოვლისაგან ტოტებგადახრილი კვიპაროსები. ახლა ვარ ოთახში, გარეთ ისევ თოვს და მაქვს სურვილი ვცხოვრობდე ზეცაში და ციდან ვუგზავნიდე ლექსებს მიწაზე მობინადრე ხალხს. 29 თებერვალი წუხელ მოვიდა დიდი თოვლი.

მივდივარ, გზაზე ადის ალმური, მივდივარ, ელავს შუადღე მშვიდი. უცებ მომესმა ხმა სალამურის და უცებ ხიდან აფრინდა ჩიტი. გაზაფხულია, თუმცა არ მჯერა, და მთაზე ისევ ლურჯი ფერია. თბილისი ჩნდება შორს ალმაცერად და ახლა თითქო აქ სოფელია. გაზაფხულია, მივდივარ ნელა და მიკავია ხელში ეს ია. მე უარვყავი მთელი ცხოვრება, ვიწამე ზეცა და პოეზია. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ჯიხვი მუდამ წამს მოელოდა, რომ კაცი ეცემოდა და ჩაჰყლაპავდა. შიშიაც ერთბაშად შეკრთა. მოაგონდა, რომ განთქმულმა აფშინამ ასე შერეკა საფარში ჯიხვები და თვითონ გზაში ჩაუდგა. უნდოდა ხანჯლით დაეჭრა ყელები, მაგრამ გაცოფებულმა ჯიხვებმა, რაკი გასავალი აღარსადა ჰქონდათ, ერთბაშად დაჰკრეს და გადაუძახეს უფსკრულში თავმომწონე მონადირე. ამაზე იყო ლექსი: “ჯიხვებს ნუ ჩასდევ, აფშინავ, ჯიხვთა ბანდუხის კლდისათა, თორ კლდეზე გადაგაგდებენ, ჯარს შაგიყრიან რქისასა”. მოაგონდა არანაკლებ განთქმული მონადირე ჯარჯი და ჯიხვი რომ ერთად გადაცვივდნენ კლდეზე. მაგრამ ჯიხვი სრულიადაც არა ფიქრობდა ბრძოლას.

მომწონს მე ფიცხი მერცხალი, მისი ქროლვა და ფეთება, თუ სახლზე ბუდეს მიაკრავს, სახლს ლხინი დაებედება! ბრიალებს ტურფა ხოხობი, სტყორცნის ალს არემარესა; შეიფრთხიალა ბულბულმა და გული გამიალერსა... მაგრამ მე მიყვარს არწივი, სიმაღლე უყვართ არწივებს! შუა გაჰკვეთენ განწირვით, ვინც მის გზას დაუქარწვიმებს! ავლენ მზესთან და მღერიან, მზეში ფრთას გადაარწევენ, უყვართ სიმაღლის ნათელი, სიმაღლე უყვართ არწივებს!.. კარგია არწივის ფრთიდან, ― სტვირზე გმირული გალობა, თუ არწივული სიმღერა ლექსის ხმას დაეწყალობა! კარგია არწივის ფრთები, ― თუ გმირის მხრებში გამოვა!

„სხვა საქართველო სად არი?" როს ვარსკვლავები ხმაურით აინთებიან ცათანი, კლდეს მოაწყდება ზღვაური მეშვიდე ცაზე ატანილს... კლდეებში ჯიხვი დაფრთხება, გორში იტირებს ატამი, ყაყაჩოს გვერდს ვერ აუვლი, „სხვა საქართველო სად არი?" აქ დაიბადა „სულიკო", მზისკენ გაფრინდა „მერანი"... და თუნდაც გადმოსულიყო მტერი შმაგი და ვერანი, მარჯვენს მოსჭრიდა ალუდა, სით გაუშვებდა ლელაჲ? აქ დაიბადა „სულიკო", მზისკენ გაფრინდა „მერანი"... მთათ ორბის ფრთები მოისხეს, ცაში ასულა ძერაი... დაბლა შრიალებს მოლისებრ ყანაი გაუყელავი... ფიქრს დაუღლია ონისე, ბახტრიონს მიდის ლელაი... მთათ ორბის ფრთები მოისხეს, ცაში ასულა ძერაი...

ავი კაცი ამ ქვეყნიდან გავიდეს, საიათნოვა მეჯლისებში შავიდეს: ლხინი უყვარს, ყალმაყალს დაიწუნებს. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ლექსი: ტიტა მისგან ლამპარივით ბრწყინავს, მაგრამ მასზე დარდით გულს დაღი ასვია. მისი არხებისა და წყაროების წყალი ზამზამის და ქოუსარის წყალსავით სასიამოვნო და გემრიელია, მისი ქარი იესოს სუნთქვასავით მაცოცხლებელი და სულის ჩამდგმელია, ხოლო წყალი ქოუსარის წყაროსავით დარდის გამქარვებელი და მკურნალი.

და არის ქვეყნები სხვა, რომელთაც არა აქვთ ზღვა, ანუ არც მდინარე. აქ კი ცად ასულა ფრთა, უშორეს ტალღების მთა თეთრი და მყინვარე. ზღვა ჩვენი მრისხანე ომს შეხვდა, ვით შეჰფერის ლომს, არსმენილ განგაშით. გრგვინვასა და ქუხილს სტეხს - შეაწყდა გრიგალი მეხს გემების კანკალში. ჰკვეთავდა უნდოს და ნავსს კრეისერს, წყალქვეშა ნავს, მოქნეულ დაშნითა. დალეწა ნაღმები მტრის, და მაშინ დამშვიდდა ის... ო, როგორ დამშვიდდა! იგრძნობ ზღვად გასულთა ხმას, სად იალქანი დგას ალპიურ კარავის. რას იტყვი? რა უნდა თქვა? ვისა აქვს ჩვენსავით ზღვა? არავის, არავის! 1947 რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა