ამან, თურმე, ერთი პირველ ღამეს კი დაიყვირა: ალი, ალიო, და შემდეგ მისგან არავითარი სიტყვა არავის არ გაეგონა. მხოლოდ დღისით ხანდისხან წამოჯდება თურმე ლოგინში და რაღაზედაც იღიმება, იცინის; ღამე კი ბევრჯელ გაბმულად და გაურჩევლად ბუტბუტებს და ხან წიხლებსაც იქნევს ხოლმეო. - ნინიკა, ნინიკა! რასა იქ, როგორა ხარ ? - დავუძახე მას, როდესაც ყველა ეს შევიტყე დედიჩემისაგან. ამ დაძახებას წინაპირველად ნინიკამ თითქო ყურადღებაც არ მიაქცია: ის კარგა ხანს ჩუმად იყო; შემდეგ ნელ-ნელა წამოიყელყელავა, გადმომხედა და რა კარგა გამარჩია, დაიწყო ჩუმათ სიცილი. - ნინიკა, გიამა, შვილო, რო შენი სიმონა კარგა გახდა?

2008-01-01 · …აჰ ალ ალ- ალა ალბ ალგ ალდ ალე ალვ ალზ ალთ ალი ალკ ალმ ალო ალპ ალჟ ალრ ალს ალტ ალუ ალფ ალქ ალღ ალყ ალშ ალჩ ალც ალძ ალხ…

კარებში მართლა ალი დავინახე. - ალი, ალი!.. - დავიძახე მე და მოვეხვიე დედაჩემს. რა მოხდა ამის შემდეგ, გარკვევით აღარა მახსოვს-რა!..

სულეთს შავიდეს ხმლიანი ლაღი ლაღისა ცხენითა, წინ მიუძღოდეს არწივი ხმით მოყაშყაშე, ფრენითა. ქება უყივლონ გმირებმა, გადასრულებმა ჩვენითა. ერეკლემ ხელი მაჰხვიოს, დაისვას თავის გვერდითა, გამაეგებოს თამარი მცინარი, თავის ფეხითა. გახარებული უფალი კარგს ყმას ჯვარს სწერდეს ზენითა. ანგელოზები ხარობდენ, ალ-ქაჯნი იყვნენ წყენითა. აი, ვინაა კაი ყმა, მოსაგონარი ქებითა! არა თქვენ, სადიაცენო, რო ძროხებივით სძღებითა; ღამე მაძღრები დასწვებით, დილით მშივრები სდგებითა; თავის ჯამს ჩასცქერთ, საქვეყნოდ არცროს არ გამასდგებითა.

გირაოს ვეღარ წაგვართმევდა ვერავინ, და მომაგონდა ის სურათი, მამაჩემს რომ მამასახლისმა სილა გაარტყა და რაღაც საკრეფ-ხარჯებში ერთადერთი ჩალხანი ქვაბი წაგვართო და წაიღო... მამაჩემმა ხმა არ გასცა... ააახ! ამ ფიქრებში გართულმა გამოვრეკე შინ ჩემი საწყემსო... იმ ღამეს დამესიზმრა: ალი ჩვენსა იყო. მე მშვენივრად ვიყავი მორთულ-მოკაზმული. აუარებელი ცხვარი და ძროხა გვყვანდა. მე და ალი ვმწყსიდით, სალამურს ერთად ვუკრავდით და, ვინ მოსთვლის, რამდენს თევზსა და ფრინველს ვიჭერდით! ვენახი გვქონდა დიდი, თვალგადუწვდენელი, დავდიოდი, ვკრეფდი ყურძენსა და ვჭამდი, რამდენიც მინდოდა...

„ვეშაპი მიყვარს, ვეშაპი მიყვარს!“ – გაისმოდა ხმა მისი დიდხანს ჰაერში. ეს ბუნების მტერნი ასე ქეიფობდენ, არშიყობდენ, ტკბილად ატარებდენ დროებას… ალი ეხლა ხევში, მდინარის პირას იჯდა და თმას ივარცხნიდა. დრონი იცვალნენ. იმ არემარეში საზარელი ტანისა და საზარელი ხმის პატრონი ფრინველი გაჩნდა. ხშირ-ხშირად ჩამოავლებდა თვალს ნაპრალთ. უფრო ხშირად ამ არემარეს დასტრიალებდა თავს და დაჰყეფდა გულმრისხანედ, თითქოს იმუქრებოდა. ეს ორივემ, ნაპრალთა დაუპატიჟებელმა სტუმარმა, იგრძნო. მის ხმაზე ტანში ჟრუანტელი უვლიდათ; მისი დანახვა რაღაც შიშსა ჰგვრიდა ორივეს.

ცაზე ლეგიონი სცურავს ვარსკვლავების, მთებში ეღვიძება ხეთა ათასეულს, სფინქსის ეპარება ფიქრი გამკლავების ლანდებს, ხიდეების სიგრძივ გადასეულს. სადღაც დაიძახებს შორი მდინარიდან, რაღაც ფრინველია, რაღაც ხმა კისკისა, და კვლავ სიჩუმეა მაღალ მყინვარიდან, აჰა, ვარდისფერმა ალმა იგიზგიზა. აი, სანახავი, თუ გსურს, დიდებული - მართლაც, მშვენიერი, კარგი სანახავი... ღამე, კოცონებად შემოკიდებული, ალი, მდინარეზე გადანასახავი. ვიცნობ იმ ნაპირთა ასავალ-დასავალს, მაგრამ ყველაფერი ენით არ ითქმება, როსმე მოგიყვები მათ თავგადასავალს, და თმა, გათენებავ, ყალყზე დაგიდგება.

საიდუმლო ალები ზღვათა იდუმალების, სადაც რომ იმალება იაგუნდი, ლალები! საიდუმლო მღერალი, კიდევ მრავალფერ ალით: ასეთია მფარველი - საყვარელი თვალები! საიდუმლო ალები! ისევ მომეძალება უმიზეზო წვალება და ლურჯი მწვერვალები! ვარსკვლავებით მწირველი, ლოცვა - გასაკვირველი, ასეთია პირველი ტრფობის ინტერვალები! სერაფიმთა ბაგეზე უნაზესი, ფაქიზი - რაინდობად მაქეზებ შორით უმხურვალესი! საიდუმლო ალები ზღვათა იდუმალების, სადაც რომ იმალება შორეულთა ალერსი! ქრება ქარში შანდალი (ოცნება შარშანდელი) და თამაშში მანდილის ჰქრიან თებერვალები! საიდუმლო ალები! ისევ დამევალება უმიზეზო წვალება და ლურჯი მწვერვალები!

ამოდის მთვარე, სადღაც ქოხში იელვებს კვარი, იქ, სადაც არაგვს უერთდება მდინარე მტკვარი, სადაც ცვარი სვამს ზამბახების სავსე ფიალას - შეგვიანებულ გზით გაივლის ხევსური მწყემსი, და მისი სული ვარსკვლავების სულზე უვრცესი ოცნებობს მთვარის სითეთრეში ვით ქანდაკება, მას თან მიყვება უბრალოთა მშვიდი განგება, ლურჯ ზღაპარივით ხავსი ფარავს დაწეწილ წისქვილს, წყალი იმტვრევა გადაკეცილ ბროლის რკალებად და სინათლეში სილამაზით სავსე ალები კოჭამდე თმებით შადრევანზე აირევიან, არის კივილი, მღელვარება, ცეკვა, სიცილი ასი ათასი და მრავალი ათასი ალის. ამაოდ შიშით შეიშლება გვიანი სული.

ქართული სიგელ-გუჯრები ---- საბუთის დაცულობა დედანი : დაკარგულია პირები : * სინოდის კანტორის № 507 პირების კრებული - ოდ (74) - დაკარგულია * E-073/18 საბუთის შინაარსი ------------ საბუთის ტექსტი: ქართული ისტორიული საბუთების კორპუსი - ტომი III - N 19 -------------- -------------- კათალიკოსმა იოანე დიასამიძემ და ალის მცხოვრებლებმა ფარსადან ყულიჯანაშვილმა და მისმა ძმებმა ფარემუზმა და ათაბეგმა 379 ქორონიკონის თებერვლის შუა ხანებში დადეს მამულის ნასყიდობის ხელშეკრულება სოფელ ალში ოთხი დღის ნაფუზარის მიყიდვის თაობაზე.

მუდამ ღამით და ყოველ დღე ჩვენს ქალაქში, კომლით სავსე, უსინათლო ძველ სარდაფში, მესმის წყნარი, სევდიანი მე სიმღერა; მასში მოსთქვამს დაჩაგრულთა ბედისწერა, უნდო, დუხჭირ ცხოვრებისგან განწირული, შრომის ცეცხლით ანაკვნესი ხმა გმირული... მე ყურს ვუგდებ, როგორ რეკავს გრდემლზე კვერი, როგორ კვდება მუნ სიცოცხლე მშვენიერი, როგორ ბრუნავს ყოფნის ჩარხი გაქცეული, იწვის ცრემლი, ფოლადზედა დაქცეული, ტანჯვის შვილთა, რომელთაც მზე არ უნახავთ და სიცოცხლის მიზნად შრომა დაუსახავთ.

და ლოცუ ასა მას ღამის-თევი- სასა იყუ ნენ შემოსილ მღუ დელთ-მთავარნი ხუთნი, არ- ქიმანდრიტნი, იღუმენნი პროტოსინკელნი სამეოცნი და ათორმეტნი დიაკონნი, და იყო ღაღადება მხუ- რვალე ვედრება ქრისტიანეთაგან.

(მაგრამ) თუ აღმოჩნდა, რომ სხვა ადგილებიც თავის სახელზე ქავს გაფორმებული (მითვისებული), მაშინ ყველა ამ ადგილებიდან აკრიფონ დამღის თანხა, თუ არა და ეს დამღა მისი და მისი შვილების კუთვნილებად სცნონ. მთლიანად ზემოთხსენებულისათვის გვიბოძებია. ამის შესახებ აკრძალვა იცოდნენ და ვალდებულებად აღიარონ (ამის შესრულება). როცა (ეს) ნიშანი და ბრძანება მაღალი ბეჭდით აღიჭურვება, ენდონ და ერწმუნონ (მას) დაიწერა [1046 წლის] ჯომადი ალ-სანის თვეს.

კომპოზიციაში ასევე შედის კლავიშებიანი ინსტრუმენტები, რომლებიც ბჰასკერის წვლილია. მთელი სიმღერის განმავლობაში უესტის ხმა Auto-Tune-ის ტიპისაა, რადგან ის აგრესიული ტონით მღერის. ლილ უეინი Auto-Tune-ში რეპს ასრულებს, თავადვე ახმოვანებს ჰუკს და ლექსს. სიმღერის ტექსტში უესტი და ლილ უეინი ყოფილ შეყვარებულებთან ურთიერთობის პრობლემებს ეხებიან. სიმღერის ბოლოს, ეს უკანასკნელი დაშორებაზე რეპავს: „მე მაქვს უფლება ვიჩხუბო, არა იმიტომ, რომ შუქი გამორთე, არამედ, დღეს ღამით მხედველობა გამიუმჯობესდა და შეიძლება ჩემს კოშმარში გნახო“.