2017-01-01 · …ბარბიკენმა საყოველთაო ხელმოწერა ჩაატარა ფულის შესაგროვებლად და როცა ოცდაათი მილიონი ფრანკი უკვე ხელთ ჰქონდა, გრანდიოზული სამუშაოების შესრულებას შეუდგა. ობსერვატორიის ასტრონომების მიერ შედგენილი მოხსენებითი ბარათის მიხედვით, ქვემეხი, რომლიდანაც ყუმბარას გაისვრიდნენ, ჩრდილოეთის…

…24, 2017 მურალი ბავშვთა ინფექციური საავადმყოფოს ფასადზე WHAT I SEE March 23, 2017 გულის ტარება სხეულის ზედაპირზე ნასტასია არაბული February 28, 2017 არქიტექტურა დიზაინი კინო ლიტერატურა ახალი გამოცემები ჩვენი რეკომენდაცია…

ვარდ-ყვავილებით მოერთოს ველი, ქცეული შლამადა. “სამშობლოსათვის მაცოცხლეთ!” - მვედრები იყოს ამადა. მომხდურებს რომ წახდენოდეს რბევის სურვილი და მადა, მტერზე მიმსვლელი მენახოს, ქალი იძახდეს: “ჰკა მათა!”. აფხაზნი ქალნი გმირთ ზრდიდნენ, შემმუსვრელთ არამგამათა... მაშ, ერთი ძველი სუფრული, სთქვი - “ჩარდა ამთა”, თამადა! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ასე მიაღწია თემურის ჯარმა "ორდი-ბეგს" (გორის ციხეს) "უაღრესად მკვიდრსა და საგულდაგულოდ გამაგრებულ ციხე-სიმაგრეს". [ გვ.216 ]. თემურმა ეს ციხე იმავე დღეს დაიპყრო და მიწასთან გაასწორა. ამის შემდეგ თემურმა გიორგი მეფის შესაპყრობად ამირები გაგზავნა. მათ "დიდი რბევა განახორციელეს, ურიცხვი ნადავლით დაბრუნდნენ და მთავარ ბანაკს შეუერთდნენ". ამის შემდეგ თემურის ბანაკი აიყარა, გადალახა მდინარე მტკვარი და "ზარიათის" (მძოვრეთის ანუ ძამის) ციხეზე გაილაშქრა, სადაც ქართველი აზნაურები იყვნენ გამაგრებული. [ გვ.216 ]. ეს ციხე ისეთი მაღალი და მიუვალი იყო, რომ ჯერ არავის სმენია, ვინმეს ოდესმე ძალით აეღოს.

მაგრამ (ამის მიუხედავად), მუდმივად, დღე და ღამე ვუცდი მახვილს სარწმუნოებისათვის (საბრძოლველად) და ეკლესიის გაერთიანებისათვის. კვირაობით, რომელიმე ღარიბი ქართველისაგან შეწირულებას ვიღებ. ასე ვატარებ ამ ცხოვრებას. მეორე მხრივ, ამ ქვეყნის მბრძანებელი, რომელიც მთელი საქართველოს ჯარის მხედართმთავარიც არის, მზადყოფნაშია მთელი თავისი ლაშქრით, დასავლეთის ქრისტიანებთან ერთად გასალაშქრებლად. იგი ასე იქცევა: რომაული ეკლესიისადმი მორჩილებასა, კათოლიკობის მიღებაზე და სარწმუნოების ერთიანობაზე თანახმაა; აქაურ კათოლიკეებს სასაფლაოც მისცა.

მიქელაძე, სამხრეთაღმოსავლეთი შავიზღვისპირეთის უძველესი მელითონე ტომების ის–- ტორიის ზოგიერთი საკითხი, მაცნე I, 1967, გვ. 86--109). 68. კოტიორა, როგორც ჩანს, თანამედროვე ორდუს ადგილზე მდებარეობდა (იხ. შესავალი წერილი, გვ. 47). 69. ეს პარაგრაფი, როგორც აღნიშნული იყო( იხ. შესავალი წერილი, გვ. 60), მიჩნეულია შემდგომ ჩანართად და ამიტომ „ანაბასისის“ ტექსტის გამომცემლებს ის გამოყოფილი აქვთ. მაგრამ, რაკი ამ პარაგრაფში ასახული მონაცემები „ანაბასისის“ თხრობიდან გამომდინარე– ობს, ხოლო მისი ხასიათი კარგად ეგუება ჩვენი წყაროს თხრობის ხასიათს, საჭიროდ ვცანით მისი თარგმნა. 143. 70.

იპოვა შვილის ქუდი, წაიღო და წავიდა: ვისაც ეს ქუდი გამოადგება, ის იქნება ჩემი შვილიო. ცხენი და ქალი რომ წავიდნენ, ბევრი იარეს, ერთ მინდორზე გამოვიდნენ. დადგა ცხენი, ქალს უთხრა: - ჩამოდი, აიღე დანა და ყელი გამომჭერიო. ასო-ასო დამჭერ, დამალაგე, მერე ინატრე რაც გინდა და იმად გექცევა ჩემი ნაჭრებიო. თუ მეც რამედ გინდივარ, ჩემთვისაც გადადევ ერთი ნაჭერიო. ქალი უარს ეტყვის: ვერ დაგკლავო. - არა, - თვალები დახუჭეო, - უთხრა ცხენმა, - და ისე დამკალიო. დახუჭა თვალები ველის ყვავილმა, დაკლა ცხენი, დაჭრა ასო-ასო და ინატრა. გაცოცხლდა ისევ ცხენიც და გაიმართა მშვენიერი დუქან-ბაზრიანი ქალაქიც.

ჩვენ, ნაშიერებს მჭედელ ტომების ცეცხლოვან თვალებს გვითრობს ლითონი, მზეზ რომ ვუყურებთ, ოქროს ლომები იბადებიან დიდრონ-დიდრონი. ჩვენ ვთხრით და ვცხრილავთ და ისე ფრთხილად, რომ მიწამ შრომა არ გაგვიოხროს, ჩვენთვის ვიტოვებთ ცარიელ სილას, დიდ ბატონებს კი, ვუგზავნით ოქროს. საყვარელის თუ საკუთარ ბედზე ჩვენ ოქრო ვეძებთ. ჩვენ ამავე დროს ვართ მეომარნი, ომში ხალიბურ ხმალს ვახელებდით, ჩვენი სამშობლო სახელოვანი არტაანია და სამღერეთი, სადაც ბარს, როცა დაჰკრავ მიწაზე, შემოგანათებს განძი ბებერი, სადაც ჩვენ ვიშვით და გავიზარდეთ – ქართველი ოქროსმაძიებელნი. საყვარელის თუ საკუთარ ბედზე ჩვენ ოქრო ვეძებთ.

დედანი საბუთისა 1495 წ. - შეწირულების სიგელი ალექსანდრე მეფისა გელათისადმი - დაკარგულია საბუთის აღწერილობა * 2014 - ქართული ისტორიული საბუთების კორპუსი - ტომი III - გვ.307 ეტრატზე ნაწერი დედანი N 52 და მისი ნუსხა N 9865 უნახავს თ. ჟორდანიას. რუსეთის ადგილობრივ მმართველობას დედანი გაუტარებია რეგისტრაციაში 1839 წლის 28 ოქტომბერს ნომრით N 1042.

- რამდენიმე ხნის სიჩუმის შემდეგ იკითხა როსტომმა უფრო იმისთვის, რომ დათიასთან ლაპარაკში გაბმულიყო, თორემ მისთვის სულ ერთი იყო, დაბარებულის ასრულებისათვის თავს არ გაიტეხდა. - შენთან არაფერი დოუბარებიათ, - მიუგო დათიამ. - აბა ვისთან, ბიჭო? - მე დამიბარა ქალბატონმა. - რაო? - შეიძლება დამაგვიანდესო და საბუდრები დაბწენიო და თავის დროზე ქათმები დააჯინეო... შეიძლება ზაფხულზე სტუმრიანობა შეგვხვდესო... ქათმები ბლომად დაგვჭირდებაო. - დიდხანს დამაგვიანდებაო? - რა ვიცი!.. შეიძლება დამაგვიანდესო... დააგვიანდება უთუოდ, აბა რა! - ჰოდა ისე ქენი, როგორც დაგიბარა! - და როსტომმა ისევ ზანტად გადააპურჭყა.

სადღაც შორს იყო გამოსალმება, სადღაც შორს ზღვასთან სდუმდნენ ნივთები. მე რომ ვატარებ წმინდა წამებას, ბევრია ამის მაგალითები. წავიდა ღამე და გული გაჰყვა, მთას გადუარეს წუხელ ქარებმა. ვიღაცას უნდა ვიღაცის ნახვა, ახლა ის მიდის და ეჩქარება. და გული იღბალს ქარისკენ მიჰყავს, ვიცოდე, მაინც ამას რა ქვია? სადღაც შორს უცებ შეწუხდა ვიღაც, სადღაც შორს ქალი დაფიქრდა გვიან. სადღაც შორს იყო გამოსალმება, სადღაც შორს ზღვასთან სდუმდნენ ნივთები მე რომ ვატარებ წმინდა წამებას, ბევრია ამის მაგალითები. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ჭკვიანო, ნუ შვრები ყბედვით, შენ წინ ვერ მიხვალ გაბედვით. გულს ომამდისვე გაიხეთქ განსაცდელთ წინასწარ ხედვით. დავეხსნათ ცოდვილთ ქებასა, ღვინო სჯობს ყოველს მცნებასა. ბრძენი სულ სიკვდილსა ფიქრობს, და ლოთი გამარჯვებასა. აქიმო, თუ გაქვს ქამალი, ჰსცადე ეს ჩემი ნასწავლი: რაც სენი უკურნალ იყოს, ღვინოა იმის წამალი! ბერებო, თქვენც მეთანხმებით ღვინის ქებისა ხსენებით, რჯულისთვის მაინც დავლიოთ, მაჰმადის გამოჯავრებით. ამა სოფლისა ცხოვრება ვერცხლით არ მოიპოვება: მდიდარნი ბევრნი ყოფილან, ოხრათ რჩენიათ ქონება. მაშ მოდით ისევ ღვინითა დრო გავატაროთ ლხინითა: ქეიფი მაინც მოგვივა, გოგრითა ვსვათ, თუ ჩინითა.

– განა, აქაო და მგელიაო, სიმართლეს არ იტყვის, არაფერი დაეჯერება? – დააკაკუნა კოდალამ. ხოლო მგელი ხმას არ იღებდა… გარინდებული იყო. – ვაჰ!.. მე რომ… მე რომ ის… ვიყო? – ბუტბუტებდა და თან დასთვლიმა. დასთვლიმა და რა მოესიზმრა? ირმად ქცეულიყო, მშვენიერი ტანისა, ბოჯოჯღი რქებით შემოსილი, ყელმოღერებული სხვა ირმებთან ერთად დანავარდობდა ტყეში. მძინარას გრიალი, ხმელი ფოთლების შრიალი და ლაწა-ლუწი შაესმა. ფეხზე წამოდგა… მის პირდაპირ დამთხალი ირმები გარბოდენ. – ეჰ, გამასწრეს!.. – სთქვა მგელმა თავისთვინ, – მოვტყუვდი. წავიდენ, წავიდენ! მირბიან, მირბიან! ხოლო თვალს ვერ აშორებდა, ირმებს თან გაჰყვა მისი თვალები.