2022-02-24 · …ყველა მორწმუნეს ვთხოვ ეს დღე გაატარონ ინტენსიურ ლოცვასა და მარხვაში”. პაპ ფრანცისკეს თხოვნით, 2 მარტი მთელს მსოფლიოში მშვიდობისათვის ლოცვისა და მარხვის დღედ გამოცხადდა. „ჩემს გულში დიდი ტკივილია უკრაინაში გაუარესებული სიტუაციის…

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა. იყო ერთი კაცი, ჰყავდა სამი ქალი: უფროსი ია, შუათანა ვარდი და უმცროსი ველის ყვავილი. წავა მამა ტყეში, მოჰკრეფს იას, მოუტანს უფროს ქალს და გაახარებს. წავა ვენახში, მოჰკრეფს ვარდს, მოუტანს შუათანა ქალს და გაახარებს. წავა ტყეში, წავა ვენახში, დაბრუნდება ისევ, მაგრამ ველის ყვავილს კი ვერა პოულობს. არის უმცროსი ქალი გულნატკენად და დაღონებული. მამას უთხრა ერთხელ ველის ყვავილმა: მამავ, მე რაღა დაგიშავე, რომ ჩემ დებს ია-ვარდს უზიდავ და მე კი ერთხელაც არ მომიტანეო?

…24, 2017 მურალი ბავშვთა ინფექციური საავადმყოფოს ფასადზე WHAT I SEE March 23, 2017 გულის ტარება სხეულის ზედაპირზე ნასტასია არაბული February 28, 2017 არქიტექტურა დიზაინი კინო ლიტერატურა ახალი გამოცემები ჩვენი რეკომენდაცია…

ომში გამოცდილი მეომრები და სახელოვანი ბაჰადორები სიმხნისა და მამაცობის ზღვარს გადადიოდნენ, ზანდუკებში სხდებოდნენ, ზანდუკებს მთიდან თოკით დაბლა უშვებდნენ და გამოქვაბულებს რომ გაუსწორდებოდნენ ისრით, ხმლითა და შუბებით ებრძოდნენ შიგ გამაგრებულ ურწმუნოებს, ცეცხლმოკიდებულ ნავთის ქოთნებს ესროდნენ და უწვავდნენ ხის ნაგებობებს. ურწმუნოებიც თავგანწირვით იბრძოდნენ სიკვდილის შიშით.

ჩვენი ცხოვრების უმთვარო გზაზე ჩვენ მხოლოდ მისი შუქი გვიშუქებს: ჩვენ ვმალავთ ოქროს, ვატარებთ ძაძებს და ამნაირად ვიტყუებთ თურქებს. ასე რომ არა, ეს არემარე მონობის თალხით დაისუდრება. ჩვენ ოქრო გვიყვარს, მაგრამ მეტადრე გვიყვარს ზვიადი თავისუფლება. საყვარელის თუ საკუთარ ბედზე ჩვენ ოქრო ვეძებთ. ჩვენ ბატონებიც გვყავს ღირსეული – სამცხის მრისხანე ათაბაგები. დროდადრო უცხოდ დაყვითლებულნი ხევიდან ხევში გადავბარგდებით. ვატარებთ წერაქვს, ცხრილსა და ტომარს, თუ ოქრო სადმე სხვის ხელში გაჩნდა, მიჩვეულნი ვართ კლდეებზე ხტომას და უცხოს ხელში გავუყრით დაშნას. საყვარელის თუ საკუთარ ბედზე ჩვენ ოქრო ვეძებთ.

ისინი ატარებდნენ აგრეთვე საბარკულებსა და მუზარადებს, ხოლო ქამრის გასწვრივ ლაკონური ხმლის მსგავს სატევარს33, რომლითაც კლავდნენ მას ვის ძლევასაც შეიძლებდნენ, სჭრიდნენ თავებს და თან მიჰქონდათ; ამასთან [ხალიბები] მაშინ მღეროდნენ და როკავდნენ, როდესაც მტერი უყურებდა. მათ ეკავათ აგრეთვე 5 წყრთის [სიგრძის] შუბები, რომელთაც მხოლოდ თითო მუბისპაარი ჰქონდათ34. ისინი რჩებოდნენ პოლისმებში და როდესაც ელინები ჩაუვლიდნენ ყოველთვის ბრძოლით დაედევნებოდნენ მათ.

- მიუგებდა ერთგული მოსამსახურე, ერთადერთი არსება, რომელიც მისთვის ზრუნავდა და რომელსაც სულით და გულით მისთვის კეთილი სურდა. - ჯორი შემიკაზმე, თუ კაცი ხარ... გევივლი ერთი სადმე... მეც მომეწყინა, ბიჭო! - გეიარე მერე... გიშლის ვინმე თუ! შეჯდებოდა როსტომი თავის გამხდარ. ბებერ ჯორზე, მიადგებოდა მახლობლად მცხოვრებ რომელიმე ნათესავს ან მეგობარს, რომ, მწარე გულით მონდომებულს, ძველებურად მოელხინა და ყმაწვილებთან სმაში შებმულიყო. მაგრამ მეორე-მესამე ჭიქაზე უკვე მთვრალი იყო ხოლმე, მეოთხეზე კი ძილი მოეკიდებოდა და სუფრაზე ხვრინავდა. დაბრუნდებოდა შინ და ისევ მიეგდებოდა თავის გამოყრუებულ სახლში.

როცა დავდივარ, უსულო და სულიერი ყველა ზიზღითა და შიშით იძახის: „მგელი!..“ გასქდი, დედამიწავ, და თან ჩამიტანე! ფუუუჰ!.. ჩვენ როცა გვშიან, ერთმანერთსაც კი ვჭამთ: თვით ჩემი დედა, და-ძმები მგლებმა დაჭამეს და მეც, იქნება… ჰო, იქნება კი არა, სწორედ შესაძლებელია ჩემივე მსგავსის, ჩემის თვისის და ტომის საგლეჯ-საწეწი შევიქმნა ოდესმე. მითხარით, მირჩიეთ, რა ვქნა? რითი ვუშველო ჩემს თავს? საით, როგორ დავახწიო თავი ამ მგლურს ბუნებას, ამ წყეულს, ამ შეჩვენებულ წადილთა და გრძნობა-მისწრაფებათა ხროვას?.. ეეეჰ!“ – სთქვა მან და მწარედ კბილები დააკრაჭუნა.

დედანი საბუთისა 1495 წ. - შეწირულების სიგელი ალექსანდრე მეფისა გელათისადმი - დაკარგულია საბუთის აღწერილობა * 2014 - ქართული ისტორიული საბუთების კორპუსი - ტომი III - გვ.307 ეტრატზე ნაწერი დედანი N 52 და მისი ნუსხა N 9865 უნახავს თ. ჟორდანიას. რუსეთის ადგილობრივ მმართველობას დედანი გაუტარებია რეგისტრაციაში 1839 წლის 28 ოქტომბერს ნომრით N 1042.

მაგრამ (ამის მიუხედავად), მუდმივად, დღე და ღამე ვუცდი მახვილს სარწმუნოებისათვის (საბრძოლველად) და ეკლესიის გაერთიანებისათვის. კვირაობით, რომელიმე ღარიბი ქართველისაგან შეწირულებას ვიღებ. ასე ვატარებ ამ ცხოვრებას. მეორე მხრივ, ამ ქვეყნის მბრძანებელი, რომელიც მთელი საქართველოს ჯარის მხედართმთავარიც არის, მზადყოფნაშია მთელი თავისი ლაშქრით, დასავლეთის ქრისტიანებთან ერთად გასალაშქრებლად. იგი ასე იქცევა: რომაული ეკლესიისადმი მორჩილებასა, კათოლიკობის მიღებაზე და სარწმუნოების ერთიანობაზე თანახმაა; აქაურ კათოლიკეებს სასაფლაოც მისცა.

ლოთებო, ნეტავი ჩვენა, დღეს მოგვეცა შვება-ლხენა, შემოდგომამან ბახუსი, საწნახელში ჩააყენა! რაგინდ ზამთარი ჰყინავდეს, გინდ ყვავიც ვეღარ ჰფრინავდეს, ვერ შეგვაშინოს სიცივემ, თუ თავში ღვინო ბრწყინავდეს. მინდა ვსვა - საღვინე მამე, მოძღვარო, დასტური დამე! წყლის ყლაპვა ცოდვილთ წესია, წარღვნაა ამის მოწამე. ნოემ რა ერთხელ ინება ყურძნის წვენისა გემება, თვითონ ნუნუას მიუჯდა, წყალი პირუტყვთ დაანება. ვაჟკაცნო, მოდით დავლიოთ, სჯობს რომე ღვინო დავძლიოთ. ომამდინ სისხლად იქცევა, მერმე ბრძოლაში დავსთხიოთ. რა ომის ცეცხლი ასტყდება, ბრძენი სიფრთხილით წახდება; მაგრამ ღლეული მაშინვე ან მოჰკლავს, ან შეაკვდება!

სადღაც შორს იყო გამოსალმება, სადღაც შორს ზღვასთან სდუმდნენ ნივთები. მე რომ ვატარებ წმინდა წამებას, ბევრია ამის მაგალითები. წავიდა ღამე და გული გაჰყვა, მთას გადუარეს წუხელ ქარებმა. ვიღაცას უნდა ვიღაცის ნახვა, ახლა ის მიდის და ეჩქარება. და გული იღბალს ქარისკენ მიჰყავს, ვიცოდე, მაინც ამას რა ქვია? სადღაც შორს უცებ შეწუხდა ვიღაც, სადღაც შორს ქალი დაფიქრდა გვიან. სადღაც შორს იყო გამოსალმება, სადღაც შორს ზღვასთან სდუმდნენ ნივთები მე რომ ვატარებ წმინდა წამებას, ბევრია ამის მაგალითები. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

შემდეგ ზამთრის სატრასნფერო ფანჯრამდე „დნიპროს“ რიგებში მეტი მატჩი არ ჩაუტარებია. 2009 წლის ივლისში იჯარის წესით გადავიდა კრივი-რიჰის „კრივბასში“, სადაც ნახევარი სეზონი გაატარა. 2011 წლის მარტში „დნიპრომ“ ასევე იჯარის წესით გაანათხოვრა კიევის „არსენალში“. „დნიპროში“ დაბრუნების შემდეგ 2 სეზონის განმავლობაში მხოლოდ 7 მატჩი ჩაატარა და 1 გოლის გატანა შეძლო. 2014 წლის ივნისიდან იჯარის წესით იმყოფება ლუცკის „ვოლინში“, იგი გუნდს ხორვატიულ შეკრებაზე შეუერთდა.