ღრუბ​ლე​ბი და მთვა​რე ერ​თხელ ღრუ​ბელთ გა​დას​წყვი​ტეს, და​აბ​ნე​ლონ ბად​რი მთვა​რე (სჩანს, შე​შურ​დათ მის სი​ტურ​ფე სი​ნა​ზე და სი​ნარ​ნა​რე!); შე​იკ​რიბ​ნენ ყვე​ლა ერ​თად, შე​ი​კუმ​შნენ, მთლად გა​შავ​დნენ და, მი​მა​ვალს თა​ვისს გზა​ზე, ღა​მის მნა​თობს მედ​გრად დახ​ვდნენ; მაგ​რამ მთვა​რემ არც შეჰ​ხე​და, სწრაფ გას​ცუ​რა ის ად​გი​ლი და დას​ტო​ვა ღრუ​ბელთ გრო​ვა, პირ​ში ჩა​ლა გა​მოვ​ლი​ლი; გას​ცუ​რა და ქვე​ყა​ნა​სა მან ნა​თე​ლი კვლავ მოჰ​ფი​ნა, ღა​მის მეხ​რის და მგზავ​რის გულს სი​ხა​რუ​ლი აგ​რძნო​ბი​ნა; ავ ღრუბ​ლებს-კი სა​ი​დან​ღაც მძლავ​რმა ქარ​მა და​უ​ბე​რა, ცხრა მთას იქით გა​დაჰ​ფან​ტა, ერთ წამ​საც არ გა​ა​ჩე​რა!..

მსოფ­ლი­ო­ში მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი გლო­ბა­ლუ­რი პრობ­ლე­მაა ტექ­სტი­ლუ­რი ნარ­ჩე­ნე­ბის შეგ­რო­ვე­ბის, და­ხა­რის­ხე­ბის და შემ­დგო­მი გა­და­მუ­შა­ვე­ბის სა­კი­თხი. ტექ­სტი­ლის ინ­დუს­ტრია პლა­ნე­ტის მე­სა­მე უდი­დეს და­მა­ბინ­ძუ­რებ­ლად და­სა­ხელ­და სურ­სა­თი­სა და სამ­შე­ნებ­ლო ინ­დუს­ტრი­ის შემ­დეგ. სა­ფე­იქ­რო მრეწ­ვე­ლ

გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი, და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი! ცუდად ხომ მაინც არ ჩაივლის ეს განწირულის სულის კვეთება, და გზა უვალი, შენგან თელილი, მერანო ჩემო, მაინც დარჩება; და ჩემს შემდგომად მოძმესა ჩემსა სიძნელე გზისა გაუადვილდეს, და შეუპოვრად მას ჰუნე თვისი შავის ბედის წინ გამოუქროლდეს! მირბის, მიმაფრენს უგზო-უკვლოდ ჩემი მერანი, უკან მომჩხავის თვალბედითი შავი ყორანი! გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამძღვარი, და ნიავს მიეც ფიქრი ჩემი, შავად მღელვარი!

ცუდად ხომ მაინც არ ჩაივლის ეს განწირული სულისკვეთება, და გზა უვალი, შენგან თელილი, მერანო ჩემო, მაინც დარჩება. ნ. ბარათაშვილი. ვაი, დაგკარგეთ!.. უღმრთო იყო შენი სიკვდილი! ვის უწყს, რავდენი საუნჯენი დავმარხეთ ჩვენა, ეგე ზღვა გული, სიყვარულის სხივ-ქვეშ გაშლილი, რაოდენ გრძნობით, ჯერ უთქმელით, ჩვენ ჩაგვესვენა? ვინ იცის, თანა რაოდენი წარიღე ფიქრნი? მათ მნიშვნელობა დაგვეკარგა ჩვენ საუკუნოდ... რაოდენ იმედთ და ნუგეშთა კოკრად ყვავილნი ჩასჭკნენ შენს გულში განუშლელად ეგრე უდროოდ? არა დედ-მამა, — მაგ სიკვდილით დაობლდა ერი!.. ვინღა მოგვითხრას ჩვენი ურვა, ჭირი და ლხენა?

და ვირე ვნახვიდე, სოფელო, მინდი სალხინოდ აღარად! 715 „ვინ უწინ ედემს ნაზარდი ალვა მრგო, მომრწყო, მახია, დღეს საწუთრომან ლახვარსა მიმცა, დანასა მახია, დღეს გული ცეცხლსა უშრეტსა დაბმით დამიბა, მახია. და აწყა ვცან, საქმე სოფლისა ზღაპარია და ჩმახია!“ 716 ამას მოთქვამს, ცრემლსა აფრქვევს, ათრთოლებს და აწანწარებს, გულ-ამოსკვნით, ოხრვა-სულთქმით, მიხრის ტანსა, მიაწარებს. საყვარლისა სიახლესა მოშორვება გაამწარებს, და ვა, საწუთრო ბოლოდ თავსა ასუდარებს, აზეწარებს!

_ შა​უ​რი? _ კით​ხა მან. კო​ტე ხმას არ იღებ​და თავ-ჩა​ღუ​ნუ​ლი იდ​გა. _ შა​უ​რი? _ გა​ნუ​მე​ო​რა მარ​თამ. _ შა​უ​რი რა უყა​ვი? _ კო​ტე მა​ინც ხმას არ იღებ​და. _ არ გეს​მის, რომ გე​კით​ხე​ბი? _ გუ​ლი მო​უ​ვი​და მარ​თას, მო​კი​და ხე​ლი ნი​კაპ​ზე და თა​ვი აუ​წია. კო​ტეს ცრემ​ლე​ბი მო​ე​რია. _ შა​უ​რიც მოგ​ცა ხომ მუშ​ტარ​მა და რა უყა​ვი? _ კი​დევ კით​ხა მარ​თამ. _ არა, არ... _ და​იწ​ყო კო​ტემ, მაგ​რამ ცრემ​ლი ყელ​ში მო​ებ​ჯი​ნა და ვე​ღარ და​ა​თა​ვა, რის თქმაც უნ​დო​და. _ არ მო​უ​ცია?.. რო​გორ არ მოგ​ცემ​და?.. წა​მო, მაშ წა​ვი​დეთ იმას​თან!

( 24) დიდსა ეკკლესიასა შინა ათონისსა ვჰპოვე ბერძულად აღწერილნი ძუ ჱლნი სინოდიკნი ანუ დიპტიხნი, რომელნიცა ექუ სს წიგნად არიან შეკრულნი. მათ შინა მოხსენებიან ძუ ჱლ- ნი ქართუ ჱლნი სახელნი ამათა და დედათა, რომელთაცა მო- ხსენება უთხოვიათ ლოცუ ათა შინა. ამა წიგნთა ნაწილ-ნაწი- ლად წარიკითხუ ჱნ დღე-ყოველ ჩამოლოცჳსა ჟამსა, შემდგო- მად მცირისა სერობისა მწუხრად. ამისთჳს ვრცლად ვიტყჳ ჩემსა აღწერაში. პ. ი. არიან, და ამათთჳის შური შემშურდა მათთჳს და მეფეთა ჩუ ჱნთათჳს. თეიმურაზისა და ირაკლისათჳს საუკუნო მო- ხსენება დავაწერინე.

1027 იყო ამათში მტერობა, ყოვლთ მტერთა უბოროტესი, მიხდომ-მოხდომა, ხმლისა კვრა პირისა, არა კოტესი. აწ აქვს დადიანს მეფეზედ ძალი მწვე უუმეტესი, დადიანსა აქვს ნარჩევი პაატა, წუწკი კუტესი. 1028 აწყა კიდევ მოსულიყო და მამუკა დაერჩინა, დაეშინა შუბი, მაგრამ სალამაზოს მოერჩინა, არ მოეკლა, წაეყვანათ, ოდიშს კარგად დაერჩინა, ჩემს მოსვლაზედ დაეტყვევა, ეს წუწკ კუტანს გაეჩინა. 1029 წაველ, მინდოდა მამუკას შუამავლობა, აშვება, ამათი გარიგება და იქ ნადირობა, აქ შვება.