ქართლის ცხოვრება (ტიციან ტაბიძე) - ვიკიწყაროვუახლოვდები შენს ჩრდილო საზღვრებს: ლომკაცს, კახაბერს, მომაქვს ლექსები, და თუ რკინისას ვერ გარჭობ პალოს, შენი მიწის ხომ ვწოვე ფესვები. და გადავწყვიტე ასე უეცრად დავწერო შენი სისხლის პოემა, თავს არ დავზოგავ - მექეც მეწყერად, ჩაგატან, რაც გულს მოეპოვება... ტიროდა ამ ზღვით ოვიდი ნაზონ, უფრო კი რომსა და საკუთარ თავს, რაც უნდა ენა გადამირაზონ, მე ვიტყვი ჩვენი გზების დაბურღვას. გვიცვლიან ჩვენ გზებს... ოფლში გაწურულს რომ შეუცვლიან სიცხის სასთუმალს, მაგრამ ვერ ვხედავ ჯერ ვერც ერთ უფსკრულს და ვერც ერთ მწვერვალს, ჩვენგან გარდუვალს.
ᲡᲐᲜᲓᲝ ᲬᲧᲐᲠᲝ
დაემთხვა: არაფერი · სანდოობა 1 · ცოდნა ტექსტები · აზრი 0.27 · დაფარვა 0% · ქულა 0.1
იპოვა: საიტები: ცნობარი: იაჰუ #3