მთოვარე, აშიკთ მოწამე, სიამით ნათელს მოჰფენდა, ნიავი სუნნელთ ყვავილთგან ჰკრეფდა და ქროლით მოჰბერდა. ბულბულიც ბუჩქში ფარულად ვარდსა გალობით შეჰსტრფოდა, და მით გულს ცეცხლი ტრფობისა უმეტეს აღმეგზნებოდა. ვაზნი ფურცელთა გარდაშლით ჩემზედ კამარას შეჰსდგმიდნენ. მუნ სული ჩემი და გული ეშხის მახითა დაებნენ... ნელიად წამთ სვლა, ლოდინი მოუთმენელსა მტანჯვიდნენ, და ვით ჯადოთი მოზიდულს, თვალნი ერთ მხარეს უმზერდნენ. ეს რამ იელვა და განქრა? ნუთუ მაცთური ოცნება? რადა შეირყა ვარდთ ბუჩქი? გული რად ესრედ მიკვდება?

ღამე – ილია ჭავჭავაძის ლექსი ღამე – გრიგოლ ორბელიანის ლექსი კატეგორია: მრავალმნიშვნელობა

ის ვარსკვლავი ისე ახლოს ჩავარდა, რომ უეჭველად იპოვის! წარმოგიდგენიათ, რა ბედნიერი იქნება, თუ იმ ვარსკვლავს იპოვის! ხანდახან ფეხი უცურდება რბილ, სასიამოვნო და სურნელოვან ხავსზე, წაიფორხილებს, მაგრამ ისევ მალე გაიმართება და მირბის, მირბის. ფართოდ გახელილი თვალები კიდევ უფრო ფართოდ აქვს გახელილი, კიდევ უფრო მეტად უბრწყინავს. სულ ცოტაც, სულ ცოტაც! ვარსკვლავი აქ თუ არა, აი, იმ ბუჩქის უკან მაინც იქნება; აქ თუ არა, აი, იმ ბუჩქის უკან მაინც იქნება აუცილებლად. წარმოგიდგენიათ, რა ბედნიერებაა ვარსკვლავის პოვნა! შეჩერდება, მიიხედ-მოიხედავს და ისევ გარბის ხეების შავად ალანდულ ძირებს შორის...

მეც მყავდა დედა, ის წავიდა, მარტო დამტოვა, ვის მივაკითხო? აღარ არის ამ სააქაოს. მახსოვს აქ იყო, ისიც ვიცი, რომ აღარ მოვა, ვის მივაკითხო? ამ ბნელ ღამეს, თუ მრუმე ქაოსს? ჰოჲ, დავსილო სიხარულო ბავშვობის დღეთა, როცა მყოფნიდა მე ხალისი და სითამამე, ამსოფლიური მომიწამლა ბედმა სიამე... ოჰ, ბნელო ღამევ, ხომ არ იცი, რა იქნა დედა? ოჰ, ცისნათელო, ეგებ შენ თუ მაუწყო რამე? მე სიხარულის საუნჯენი გადამეკეტა, ვარამის გესლით გავითანგე და მოვიშხამე, ეგებ ზეცაში მან კარავი თუ გაიკეთა, ან წილნაყარი იყოს ეგებ გარდასულ მზეთა, და დაეუფლა მის უკვდავ სულს უკუნი ღამე.

სული თან გაჰყვათ სამოთხეში მამაც ჯიგიტებს და თქვენ კი დარჩით, ჩემო ძმებო, გაძარცულები. და ამაღამაც, როცა ლეწავს ყველაფერს ქარი, მჲურიდების სულს კვლავ ლოცავს მათი იმამი. თქვენი კი წახდა სამუდამოდ ბრძოლა მედგარი, არც დაგიტირებს უცხოეთში უცხოთა ღამე. არ მისროლია მე არასდროს ჯერ კაჟის თოფი, არც გალესილი მრტყმია წელზე ლეკური ხმალი, მაგრამ უეცრად ვაჟკაცობამ მეც შემაშფოთა, არ მინდა ვიყო მე პოეტი, სისხლით დამთვრალი, და ამ ღამიდან დაწყებული დღე რაც კი გადის, მე ვწერ პოემას: რომ წარეცხოს თქვენი ღალატი. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება, სიო, სარკმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება. მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იცილებს ვერცხლის საბანს, სიო არხევს და ატოკებს ჩემს სარკმლის წინ იასამანს. ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი, ისე არის სავსე გრძნებით, ვით რითმებით ეს წერილი. საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული, ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული. დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ, არ ვუმჟღავნებ ქვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ. რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული, ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული.

როგორც უხვი მემკვიდრე, ვისვრი სავსე პეშვებით ფანტასტიურ მკვლელობებს და ოცნებას მკათათვის. წარსულში, მომავალში წყევლით გადავეშვები, რომ ძეგლები ავმართო მღვრიე მშვენებათათვის. თქვენ შეხედეთ: პირველი ჩნდება მერიდიანი, ვეძებ ისევ დაღუპვას და დავცინი სიბერეს, წარსულს წყდება ფოთლების წყება იმედიანი, შემოდგომის ქარვებმა გზები გადამიფერეს. დე, თამაშის თუ ბრძოლის ვიყო ცქერით გართული, იყოს მზეთა ორგია და მაგია მთვარისა, ვიყო ამ ღრიანცელში მარად ხელაღმართული, ლანდი - არაქვეყნიურ დარდით გადამწვარისა. დამრჩეს ეს საიდუმლო, როგორც წმინდა ემბაზი, ეფემერა მომექცეს, როგორც ღამეს ენებოს. ცხენთა შეჯიბრებაზე!

ჩემი წამება უკვე ნახულია, წამება სპეტაკი და მუდამ ნამდვილი. თავზე სიჩუმის ფარდა მახურია და რაღაც ირხევა კუთხესთან ლანდივით. ისევ მიწყნარდნენ მაღლა სართულები, ქარმა შუაღამეს ღონე შეალია. დავიწყე ფიქრი სხვა მიმართულებით და ოთახის კართან რაღაც შრიალია. დადგა დრო ფარული და წმინდა ვედრების, უეცარ სიკვდილის მირაჟი ენთება. სიბნელე მიდის და ჩნდება კედლები, სინათლეა ოდნავ, ალბათ გათენდება. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

სიბერე დაეცა ჩემ სურვილს საშინელს, სიხარული დილის ოდესმე იქნება. სარკესთან სიზმარი ვიღაცას აშინებს და წვიმას უეცარს მოსდევს დაფიქრება. ნელდება დღეები და სიმძიმე ქარის, მე ღამესთან ვდგავარ, როგორც ქანდაკება. ახლა ოდნავ ისმის მწუხარება ქალის, ახლა ოდნავ არის ნუგეში, გაგება. ვედრება და ნისლი მოედო ჩემს თვალებს, ფოთლებზე ჩამოწვა სინათლე ღამისა. სადღაც იმალება უცნობი სიმკრთალე, ამნაირ ფიქრისგან, უფალო, დამიცავ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მიწა ექცევათ თავზედა, დასდით წვიმა და ღვარია, ათრთოლებთ ტანში სიცივე, ჩამოსდით ცრემლი მწარია. წასასვლელ არსაითა აქვთ, ყველგნით დახშული კარია. აღარსად იმათ ლახტები, აღარც ხმალი და ფარია, აღარც ადგომის იმედი იმათთვის არსად არია! IV თენდება. ნამი დაჰყრია მიწასა ალმასიანი. არაგვსა პირი უცინის, ტანი უშვენის ხმლიანი. ულოცვენ გამარჯვებასა მისნი კიდენი კლდიანნი. მოსქდა მთითა და ბარითა ოთხით მავალნი-დ ფრთიანნი,- წყალსა სმენ არაგვისასა ჯიხვნი, ირემნი რქიანნი. ჩამოდის დევთა ლეშზედა სოვნი უმსგავსნი, ბჯღლიანნი, - რა მადლი არი, წყლით დაძღენ შვლებიც თვალ-ლამაზიანნი!

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

დასაქცეველი! მივალ ამეღამ აგი მოღალული კაცი, ერთს გემოით დევიძინებ-მეთქი, ვიფიქრე, მაინცადამაინც ამეღამ გამოსკდა დიდი კაცი და ყველაი! - რა ვქნა, მე უბედურმა! ნეტაი შემეძლოს და მე წავიდოდე! - თანაგრძნობით უთხრა ცოლმა. - კაია, რომ წახვიდოდე, იმ ყარაულებს ამეღამ თავს შეაქცევიებ, ცოდვაა, მოწყინდებათ. - ეხუმრა კაცია. - ჰო, შენებურა დეიწყე ერთი ხუმრობა! ესე არ ვჩივი მე! - ჩივილი რათ გინდა? თუ სიკეთეს უზამ, ბარემ უჩივლელად ჯობს. - მოჰყევი შენებურა, შენ ფინთო, შენ! - ალერსიანად უთხრა ამ ხუმრობაზე ქმარს კესარიამ.