ვიდრე თვალთ ნახეს, სულმან ჰსცნა საყვარლის მოახლოება, ჯერ თვალთ ძლივ ნახეს და მე კი მასა დაუწყე ბაგება... ჩვენ ორთა ჰაზრნი, თვით სულნი ერთად შეერთდნენ, შედუღდნენ, და სიტკბოების ზღვას შინა გრძნობით დამთვრალნი შთაეფლნენ! გულთ ძგერა არღა გვესმოდა, ვერცაღას თვალნი ხედვიდნენ, უენოდ ქმნილნი, უგონოდ განვედით ამა სოფლით ჩვენ!.. სადა ვიყავით მაშინა, რომელსა სასურველ მხარეს? ცნობა გვეკარგა წამს, მარა სამოთხე იყო წამი ეს!.. ჰფრინვიდნენ ჟამნი და ჩვენ კი მათ ფრენა არა გვსმენიეს: ესრედ გონება მარადის ტრფობის ალს აღუხოციეს. მთოვარე, აშიკთ მოწამე, სიამოვნებით დაგვმზერდა!

ღამე – ილია ჭავჭავაძის ლექსი ღამე – გრიგოლ ორბელიანის ლექსი კატეგორია: მრავალმნიშვნელობა

- აქ კი უკვე ღამეა, ნამდვილი ღამე, დაბრუნებულა ნახირი, დაჩუმებულან ფრინველები, მიმწყდარა ადამიანების ფეხის ხმაც. ცაზე მილიონი დიდი ჩახჩახა ვარსკვლავი ანთია და ისინიღა კრუტუნებენ: - კრუ, კრუ, კრუ!.. რა თქმა უნდა, ეს ვარსკვლავები კი არა, ჭრიჭინები, კალიები და სხვა რაღაც ასეთი მწერები კრუტუნებენ, მაგრამ გოგონას ასე ეჩვენება!..

როგორც უხვი მემკვიდრე, ვისვრი სავსე პეშვებით ფანტასტიურ მკვლელობებს და ოცნებას მკათათვის. წარსულში, მომავალში წყევლით გადავეშვები, რომ ძეგლები ავმართო მღვრიე მშვენებათათვის. თქვენ შეხედეთ: პირველი ჩნდება მერიდიანი, ვეძებ ისევ დაღუპვას და დავცინი სიბერეს, წარსულს წყდება ფოთლების წყება იმედიანი, შემოდგომის ქარვებმა გზები გადამიფერეს. დე, თამაშის თუ ბრძოლის ვიყო ცქერით გართული, იყოს მზეთა ორგია და მაგია მთვარისა, ვიყო ამ ღრიანცელში მარად ხელაღმართული, ლანდი - არაქვეყნიურ დარდით გადამწვარისა. დამრჩეს ეს საიდუმლო, როგორც წმინდა ემბაზი, ეფემერა მომექცეს, როგორც ღამეს ენებოს. ცხენთა შეჯიბრებაზე!

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი, საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი; ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე, ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე. მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ, იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ. იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე, ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მოკვდი, სად მირბი, ბეღელავ, ფშავი კარგა ხანს გჭერია, დაიქცეს, ახლა დრო არი, დევთ მეუფება შენია!” დევთ სულნი დაკოდილები ქვესკნელში ჩაიყარნიან, წინ მაეგებნენ მაცილნი, პირისპირ შაიყარნიან; დევთა ამბავსა ჰკითხავდენ; დოინჯი გაიყარნიან. დევთ სულთ ასტეხეს ტირილი, თვალს ხელნი დაიფარნიან: - ზეცამ დაგვლივნა, ტიალმა, ცისა ნათელმა მწვავემა, ერთის მოხუცის ბერისა ლახტის ცემამა მწარემა; ნათელმა დაგვწვა თვალები, ჯანი დაგვიდნო ტანისა; ზესკნელს ჩვენ აღარ გვეცხოვრის, ბნელი აღარ გვშველს ღამისა. დევთ თვალნ დახუჭნეს, დაიდვეს ბნელი ქვესკნელი ბინადა; მაიგონებენ ძველს დროსა, დაიკვნესებენ ხშირადა.

არ იფიქრო, მკითხველო, თითქოს კაციას ფანტაზია აუთამაშდა ასეთ პოეტურ ღამეში; ის შორს წაიღო ოცნებამ და მიტომ გაჰყურებდა სადღაც თვალებგაშტერებული. კაციას არავითარი ტკბილი მოგონება არ ჰქონდა შეერთებული პოეტურ ღამესთან: არც სატრფოს ხვევნა-კოცნა, არც მწვანეზე ქეიფიანი ვახშამი, არც სატრფოს წინაშე სიყვარულის განცხადება და არც სხვა მისთანა. მას თავის დღეში არ ჰქონია მისთვის დრო, რომ სატრფოსთან ხელიხელ გაყრილი ესეირნა და დამტკბარიყო ბუნების სიმშვენიერით, ან მთვარიან ღამეს სატრფოს მოლოდინში აეტოკებია მისი გული. კაციას რომანებისა არა გაეგებოდა რა.

გადავიარე დაღესტანი... ვნახე გუნიბი, გიაური ვარ - და ვარ მაინც ეხლა მჲურიდი. ხმალი - ლეკური ამხანადაც არ იღუნება, ამ ხმალს მე ეხლაც სიხარულით გულს გავუყრიდი. დაუთოვია სისპეტაკე ზეცას თეთრ თოვლით, დგანან ზვირთების ეშაფოტად მაღალი მთები. მოქუხს გრიგალი შურისგების მეორე მოსვლით, იხტიოზავრიც წარღვნის ღამეს დაეფეთება. ვხედავ არწივთა საბუდარით დანგრეულ ბუდეს და მოგონების სირცხვილიდან თვალი მევსება. ამ ცის სიმაღლის შეგინება როგორ გაბედეს, ამის ტკივილი, საქართველოვ, შენც ხომ გედება. ქართული ძვლები ალპებიან აქ ხმალს და ხიშტებს, მეცოდებიან ამ საწყალთა გახრული ძვლები.

მეც მყავდა დედა, ის წავიდა, მარტო დამტოვა, ვის მივაკითხო? აღარ არის ამ სააქაოს. მახსოვს აქ იყო, ისიც ვიცი, რომ აღარ მოვა, ვის მივაკითხო? ამ ბნელ ღამეს, თუ მრუმე ქაოსს? ჰოჲ, დავსილო სიხარულო ბავშვობის დღეთა, როცა მყოფნიდა მე ხალისი და სითამამე, ამსოფლიური მომიწამლა ბედმა სიამე... ოჰ, ბნელო ღამევ, ხომ არ იცი, რა იქნა დედა? ოჰ, ცისნათელო, ეგებ შენ თუ მაუწყო რამე? მე სიხარულის საუნჯენი გადამეკეტა, ვარამის გესლით გავითანგე და მოვიშხამე, ეგებ ზეცაში მან კარავი თუ გაიკეთა, ან წილნაყარი იყოს ეგებ გარდასულ მზეთა, და დაეუფლა მის უკვდავ სულს უკუნი ღამე.

სიბერე დაეცა ჩემ სურვილს საშინელს, სიხარული დილის ოდესმე იქნება. სარკესთან სიზმარი ვიღაცას აშინებს და წვიმას უეცარს მოსდევს დაფიქრება. ნელდება დღეები და სიმძიმე ქარის, მე ღამესთან ვდგავარ, როგორც ქანდაკება. ახლა ოდნავ ისმის მწუხარება ქალის, ახლა ოდნავ არის ნუგეში, გაგება. ვედრება და ნისლი მოედო ჩემს თვალებს, ფოთლებზე ჩამოწვა სინათლე ღამისა. სადღაც იმალება უცნობი სიმკრთალე, ამნაირ ფიქრისგან, უფალო, დამიცავ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ჩემი წამება უკვე ნახულია, წამება სპეტაკი და მუდამ ნამდვილი. თავზე სიჩუმის ფარდა მახურია და რაღაც ირხევა კუთხესთან ლანდივით. ისევ მიწყნარდნენ მაღლა სართულები, ქარმა შუაღამეს ღონე შეალია. დავიწყე ფიქრი სხვა მიმართულებით და ოთახის კართან რაღაც შრიალია. დადგა დრო ფარული და წმინდა ვედრების, უეცარ სიკვდილის მირაჟი ენთება. სიბნელე მიდის და ჩნდება კედლები, სინათლეა ოდნავ, ალბათ გათენდება. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მოსკდა კიდეებს, გასცდა ნაპირებს და გრიგალივით მოედო ქუჩებს, სისხლის, ტალახის, ცეცხლის და წყალის ზვირთი, ყველაფერს ნაზიარები. იდუმალ ფიქრთა ჯაჭვაწყვეტილი, აღელვებული მორევის ქაფი, არეულ ჯურღმულთ აღმოჩინებით, სავსე საზარლად მცურავი მკვდრებით - მოედო ქალაქს, მოედო სოფლებს, ისევ მონახა ბნელი სარდაფი. შებოჭა ერთი მძლეველი ძალით და გადალეკა აღფრთოვანებით. დაეცა კრემლი! და ნაფოტებად იქცა წარსულთა ტანჯვათ მიზეზი. მე ვალმოხდილი ისევე ველი, როგორ მოჰყვება ავდარს ავდარი. ეს მე ვარ, მე ვარ, ეს მე ვარ, ქარი, ვისვენებ ახლა, ვოცნებობ მზეზე, ერთმევა ფერი ყვითელ არეებს და მოკლული ვარ, როგორც აფთარი.