ღამე – ილია ჭავჭავაძის ლექსი ღამე – გრიგოლ ორბელიანის ლექსი კატეგორია: მრავალმნიშვნელობა

ვიდრე თვალთ ნახეს, სულმან ჰსცნა საყვარლის მოახლოება, ჯერ თვალთ ძლივ ნახეს და მე კი მასა დაუწყე ბაგება... ჩვენ ორთა ჰაზრნი, თვით სულნი ერთად შეერთდნენ, შედუღდნენ, და სიტკბოების ზღვას შინა გრძნობით დამთვრალნი შთაეფლნენ! გულთ ძგერა არღა გვესმოდა, ვერცაღას თვალნი ხედვიდნენ, უენოდ ქმნილნი, უგონოდ განვედით ამა სოფლით ჩვენ!.. სადა ვიყავით მაშინა, რომელსა სასურველ მხარეს? ცნობა გვეკარგა წამს, მარა სამოთხე იყო წამი ეს!.. ჰფრინვიდნენ ჟამნი და ჩვენ კი მათ ფრენა არა გვსმენიეს: ესრედ გონება მარადის ტრფობის ალს აღუხოციეს. მთოვარე, აშიკთ მოწამე, სიამოვნებით დაგვმზერდა!

ლამაზი ხელი ჰქონდა პავლია კუტს. მისი გადაწერილი დავითნი ან ოთხთავი ხელიდან ხელში გადადიოდა და კარგ ფასადაც იყიდებოდა. ამ საქმეში მისი განუყრელი ...

24 сент. 2025. ღამე მინდოდა და უცბად თენდებოდა | ახალი ქართული სიმღერა მოისმინეთ ახალი...

სანამ გოგონა მაღლა იყურებოდა და ციყვების თამაშს ადევნებდა თვალს, ციცინათელების მთელი გუნდი მოფრინდა და მის ირგვლივ დაიწყეს ფრენა. ზოგნი აქეთ-იქით გაპრეხილ ნაწნავებზედაც დაასხდნენ - მწკრივად, მძივივით ლამაზად. და, წარმოიდგინეთ ახლა: ირგვლივ ციცინათელების მთელი გუნდი უვლის და ყოველი ციცინათელა თავის წრეს ხაზავს, ნაწნავებზედაც ციცინათელები გამწკრივებია, ფართოდ გახელილი თვალები სიხარულით უბრწყინავს და გრძელი, წვრილი მკლავები თითქოს გასაფრენად აქვს გაშლილი!.. ღამეს თვითონვე მოსწონს თავისი საქციელი, კეთილად ეღიმება და კიდევ უფრო ლამაზი რამის მოგონებას ცდილობს.

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი, საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი; ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე, ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე. მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ, იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ. იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე, ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

როგორც უხვი მემკვიდრე, ვისვრი სავსე პეშვებით ფანტასტიურ მკვლელობებს და ოცნებას მკათათვის. წარსულში, მომავალში წყევლით გადავეშვები, რომ ძეგლები ავმართო მღვრიე მშვენებათათვის. თქვენ შეხედეთ: პირველი ჩნდება მერიდიანი, ვეძებ ისევ დაღუპვას და დავცინი სიბერეს, წარსულს წყდება ფოთლების წყება იმედიანი, შემოდგომის ქარვებმა გზები გადამიფერეს. დე, თამაშის თუ ბრძოლის ვიყო ცქერით გართული, იყოს მზეთა ორგია და მაგია მთვარისა, ვიყო ამ ღრიანცელში მარად ხელაღმართული, ლანდი - არაქვეყნიურ დარდით გადამწვარისა. დამრჩეს ეს საიდუმლო, როგორც წმინდა ემბაზი, ეფემერა მომექცეს, როგორც ღამეს ენებოს. ცხენთა შეჯიბრებაზე!

დევთაცა გვქონდა ფიქრადა ზეცას მიგვეპყრო თვალია და დაგვეჭდია ქედზედა ღვთის საამური ვალია. მინდა ღმერთს შენებრ მივაჩნდე, შენებრ სიწმინდის მქონია; დევობის ძალა რომ მერთმის, მინდა სხვად მქონდეს ღონია. უძალღონობას, სისუსტეს ვერ თვისობს ჩემი გონია. რაღა შენ მოგცა უფალმა ძალი, არვისგან ძლეული? ასჯერ დიდი ვარ შენზედა, ასჯერ მეტი მაქვს სხეული! სიზმარში ვარო მგონია, ვერა ვარ გამორკვეული... მიშუამავლე უფალთან, შენებრ შამმოსოს ძალითა, მეშვლად გედგები ბრძოლაში ძმურად, ძლიერის მკლავითა. - სიტყვა ადვილად ითქმევა, ბილწო, ავსილო შხამითა. ვერ მოატყუებ უფალსა, მოხეტიალევ ღამითა.

სული თან გაჰყვათ სამოთხეში მამაც ჯიგიტებს და თქვენ კი დარჩით, ჩემო ძმებო, გაძარცულები. და ამაღამაც, როცა ლეწავს ყველაფერს ქარი, მჲურიდების სულს კვლავ ლოცავს მათი იმამი. თქვენი კი წახდა სამუდამოდ ბრძოლა მედგარი, არც დაგიტირებს უცხოეთში უცხოთა ღამე. არ მისროლია მე არასდროს ჯერ კაჟის თოფი, არც გალესილი მრტყმია წელზე ლეკური ხმალი, მაგრამ უეცრად ვაჟკაცობამ მეც შემაშფოთა, არ მინდა ვიყო მე პოეტი, სისხლით დამთვრალი, და ამ ღამიდან დაწყებული დღე რაც კი გადის, მე ვწერ პოემას: რომ წარეცხოს თქვენი ღალატი. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

სიბერე დაეცა ჩემ სურვილს საშინელს, სიხარული დილის ოდესმე იქნება. სარკესთან სიზმარი ვიღაცას აშინებს და წვიმას უეცარს მოსდევს დაფიქრება. ნელდება დღეები და სიმძიმე ქარის, მე ღამესთან ვდგავარ, როგორც ქანდაკება. ახლა ოდნავ ისმის მწუხარება ქალის, ახლა ოდნავ არის ნუგეში, გაგება. ვედრება და ნისლი მოედო ჩემს თვალებს, ფოთლებზე ჩამოწვა სინათლე ღამისა. სადღაც იმალება უცნობი სიმკრთალე, ამნაირ ფიქრისგან, უფალო, დამიცავ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მეც მყავდა დედა, ის წავიდა, მარტო დამტოვა, ვის მივაკითხო? აღარ არის ამ სააქაოს. მახსოვს აქ იყო, ისიც ვიცი, რომ აღარ მოვა, ვის მივაკითხო? ამ ბნელ ღამეს, თუ მრუმე ქაოსს? ჰოჲ, დავსილო სიხარულო ბავშვობის დღეთა, როცა მყოფნიდა მე ხალისი და სითამამე, ამსოფლიური მომიწამლა ბედმა სიამე... ოჰ, ბნელო ღამევ, ხომ არ იცი, რა იქნა დედა? ოჰ, ცისნათელო, ეგებ შენ თუ მაუწყო რამე? მე სიხარულის საუნჯენი გადამეკეტა, ვარამის გესლით გავითანგე და მოვიშხამე, ეგებ ზეცაში მან კარავი თუ გაიკეთა, ან წილნაყარი იყოს ეგებ გარდასულ მზეთა, და დაეუფლა მის უკვდავ სულს უკუნი ღამე.

ჩემი წამება უკვე ნახულია, წამება სპეტაკი და მუდამ ნამდვილი. თავზე სიჩუმის ფარდა მახურია და რაღაც ირხევა კუთხესთან ლანდივით. ისევ მიწყნარდნენ მაღლა სართულები, ქარმა შუაღამეს ღონე შეალია. დავიწყე ფიქრი სხვა მიმართულებით და ოთახის კართან რაღაც შრიალია. დადგა დრო ფარული და წმინდა ვედრების, უეცარ სიკვდილის მირაჟი ენთება. სიბნელე მიდის და ჩნდება კედლები, სინათლეა ოდნავ, ალბათ გათენდება. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

დასაქცეველი! მივალ ამეღამ აგი მოღალული კაცი, ერთს გემოით დევიძინებ-მეთქი, ვიფიქრე, მაინცადამაინც ამეღამ გამოსკდა დიდი კაცი და ყველაი! - რა ვქნა, მე უბედურმა! ნეტაი შემეძლოს და მე წავიდოდე! - თანაგრძნობით უთხრა ცოლმა. - კაია, რომ წახვიდოდე, იმ ყარაულებს ამეღამ თავს შეაქცევიებ, ცოდვაა, მოწყინდებათ. - ეხუმრა კაცია. - ჰო, შენებურა დეიწყე ერთი ხუმრობა! ესე არ ვჩივი მე! - ჩივილი რათ გინდა? თუ სიკეთეს უზამ, ბარემ უჩივლელად ჯობს. - მოჰყევი შენებურა, შენ ფინთო, შენ! - ალერსიანად უთხრა ამ ხუმრობაზე ქმარს კესარიამ.

მოსკდა კიდეებს, გასცდა ნაპირებს და გრიგალივით მოედო ქუჩებს, სისხლის, ტალახის, ცეცხლის და წყალის ზვირთი, ყველაფერს ნაზიარები. იდუმალ ფიქრთა ჯაჭვაწყვეტილი, აღელვებული მორევის ქაფი, არეულ ჯურღმულთ აღმოჩინებით, სავსე საზარლად მცურავი მკვდრებით - მოედო ქალაქს, მოედო სოფლებს, ისევ მონახა ბნელი სარდაფი. შებოჭა ერთი მძლეველი ძალით და გადალეკა აღფრთოვანებით. დაეცა კრემლი! და ნაფოტებად იქცა წარსულთა ტანჯვათ მიზეზი. მე ვალმოხდილი ისევე ველი, როგორ მოჰყვება ავდარს ავდარი. ეს მე ვარ, მე ვარ, ეს მე ვარ, ქარი, ვისვენებ ახლა, ვოცნებობ მზეზე, ერთმევა ფერი ყვითელ არეებს და მოკლული ვარ, როგორც აფთარი.