სანამ გოგონა მაღლა იყურებოდა და ციყვების თამაშს ადევნებდა თვალს, ციცინათელების მთელი გუნდი მოფრინდა და მის ირგვლივ დაიწყეს ფრენა. ზოგნი აქეთ-იქით გაპრეხილ ნაწნავებზედაც დაასხდნენ - მწკრივად, მძივივით ლამაზად. და, წარმოიდგინეთ ახლა: ირგვლივ ციცინათელების მთელი გუნდი უვლის და ყოველი ციცინათელა თავის წრეს ხაზავს, ნაწნავებზედაც ციცინათელები გამწკრივებია, ფართოდ გახელილი თვალები სიხარულით უბრწყინავს და გრძელი, წვრილი მკლავები თითქოს გასაფრენად აქვს გაშლილი!.. ღამეს თვითონვე მოსწონს თავისი საქციელი, კეთილად ეღიმება და კიდევ უფრო ლამაზი რამის მოგონებას ცდილობს.

როგორც უხვი მემკვიდრე, ვისვრი სავსე პეშვებით ფანტასტიურ მკვლელობებს და ოცნებას მკათათვის. წარსულში, მომავალში წყევლით გადავეშვები, რომ ძეგლები ავმართო მღვრიე მშვენებათათვის. თქვენ შეხედეთ: პირველი ჩნდება მერიდიანი, ვეძებ ისევ დაღუპვას და დავცინი სიბერეს, წარსულს წყდება ფოთლების წყება იმედიანი, შემოდგომის ქარვებმა გზები გადამიფერეს. დე, თამაშის თუ ბრძოლის ვიყო ცქერით გართული, იყოს მზეთა ორგია და მაგია მთვარისა, ვიყო ამ ღრიანცელში მარად ხელაღმართული, ლანდი - არაქვეყნიურ დარდით გადამწვარისა. დამრჩეს ეს საიდუმლო, როგორც წმინდა ემბაზი, ეფემერა მომექცეს, როგორც ღამეს ენებოს. ცხენთა შეჯიბრებაზე!

მოკვდი, სად მირბი, ბეღელავ, ფშავი კარგა ხანს გჭერია, დაიქცეს, ახლა დრო არი, დევთ მეუფება შენია!” დევთ სულნი დაკოდილები ქვესკნელში ჩაიყარნიან, წინ მაეგებნენ მაცილნი, პირისპირ შაიყარნიან; დევთა ამბავსა ჰკითხავდენ; დოინჯი გაიყარნიან. დევთ სულთ ასტეხეს ტირილი, თვალს ხელნი დაიფარნიან: - ზეცამ დაგვლივნა, ტიალმა, ცისა ნათელმა მწვავემა, ერთის მოხუცის ბერისა ლახტის ცემამა მწარემა; ნათელმა დაგვწვა თვალები, ჯანი დაგვიდნო ტანისა; ზესკნელს ჩვენ აღარ გვეცხოვრის, ბნელი აღარ გვშველს ღამისა. დევთ თვალნ დახუჭნეს, დაიდვეს ბნელი ქვესკნელი ბინადა; მაიგონებენ ძველს დროსა, დაიკვნესებენ ხშირადა.

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი, საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი; ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე, ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე. მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ, იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ. იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე, ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

გადავიარე დაღესტანი... ვნახე გუნიბი, გიაური ვარ - და ვარ მაინც ეხლა მჲურიდი. ხმალი - ლეკური ამხანადაც არ იღუნება, ამ ხმალს მე ეხლაც სიხარულით გულს გავუყრიდი. დაუთოვია სისპეტაკე ზეცას თეთრ თოვლით, დგანან ზვირთების ეშაფოტად მაღალი მთები. მოქუხს გრიგალი შურისგების მეორე მოსვლით, იხტიოზავრიც წარღვნის ღამეს დაეფეთება. ვხედავ არწივთა საბუდარით დანგრეულ ბუდეს და მოგონების სირცხვილიდან თვალი მევსება. ამ ცის სიმაღლის შეგინება როგორ გაბედეს, ამის ტკივილი, საქართველოვ, შენც ხომ გედება. ქართული ძვლები ალპებიან აქ ხმალს და ხიშტებს, მეცოდებიან ამ საწყალთა გახრული ძვლები.

მეც მყავდა დედა, ის წავიდა, მარტო დამტოვა, ვის მივაკითხო? აღარ არის ამ სააქაოს. მახსოვს აქ იყო, ისიც ვიცი, რომ აღარ მოვა, ვის მივაკითხო? ამ ბნელ ღამეს, თუ მრუმე ქაოსს? ჰოჲ, დავსილო სიხარულო ბავშვობის დღეთა, როცა მყოფნიდა მე ხალისი და სითამამე, ამსოფლიური მომიწამლა ბედმა სიამე... ოჰ, ბნელო ღამევ, ხომ არ იცი, რა იქნა დედა? ოჰ, ცისნათელო, ეგებ შენ თუ მაუწყო რამე? მე სიხარულის საუნჯენი გადამეკეტა, ვარამის გესლით გავითანგე და მოვიშხამე, ეგებ ზეცაში მან კარავი თუ გაიკეთა, ან წილნაყარი იყოს ეგებ გარდასულ მზეთა, და დაეუფლა მის უკვდავ სულს უკუნი ღამე.

სიბერე დაეცა ჩემ სურვილს საშინელს, სიხარული დილის ოდესმე იქნება. სარკესთან სიზმარი ვიღაცას აშინებს და წვიმას უეცარს მოსდევს დაფიქრება. ნელდება დღეები და სიმძიმე ქარის, მე ღამესთან ვდგავარ, როგორც ქანდაკება. ახლა ოდნავ ისმის მწუხარება ქალის, ახლა ოდნავ არის ნუგეში, გაგება. ვედრება და ნისლი მოედო ჩემს თვალებს, ფოთლებზე ჩამოწვა სინათლე ღამისა. სადღაც იმალება უცნობი სიმკრთალე, ამნაირ ფიქრისგან, უფალო, დამიცავ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

დღეს ისევ კვირა, ხვალ ორშაბათი და ეს დღეები არ ილევიან. დაო, შენ უკვე გრიგალს ჩაბარდი და შენი ბედი უფრო მწველია. და ღამეებმა ხომ შეაწუხეს იმ ანგელოზის მწუხარე სახე. მე მთელი ღამე ვშფოთავდი წუხელ და საშინელი სიზმარი ვნახე. ჰქრიან წამები ისევ წვალების, დაო, ჩამოდი, თუ ისევ იქ ხარ. შენ იღიმები ცისფერ თვალებით, ცისფერ თვალებით მიცქერის ვიღაც. დღეს ისევ კვირა, ხვალ ორშაბათი და ეს დღეები არ ილევიან. დაო, შენ უკვე გრიგალს ჩაბარდი და შენი ბედი უფრო მწველია.

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ახლა დიდი კაცი მობრძანდებაო... ძალიან ბევრი დიდი კაცი უნდა იყოს ქვეყანაზე, რომ ამდენი სამსახური ჭირდება... დიდკაცები... ნაცვალს უკითხავს, ვინ არისო, და რა შენი საქმეაო, უთხრეს თურმე, რა ჩვენი საქმეა! ჩვენი საქმე იგია, თუ გვიბძანეს, ვუდარაჯოთ, თუ არა, ციმბირში გაგგზავნიანო... ნეტა რანაირი ადგილია იგი ციმბირი? ძალიან ფინთი კი უნდა იყოს!.. დიდკაცებს არ გზავნიან, ნეტაი, ციმბირში? ჰმ!.. რა ბრიყვი ვარ! დიდკაცები სხვებს გზავნიან, თავის თავს ხომ არ გაგზავნიან! რა უბედურობაა! ყაძახო, იხადე, ემსახურე, ემორჩილე და, თუ რამე შეგცთა, ციმბირი და შენი ჯანი!