ალიმბარაშვილი იოსებ ჩამოტვირთვა

პირი საბუთისა Sd-2887-ვ 1457 წ. 04.01 - ბაგრატ მეფის მიერ ელიოზიძე-სეფიშვილისათვის მიცემული სასისხლო სიგელი ეს პირი ბევრი შეცდომებითაა გადმოწერილი მე-19 საუკუნეში საბუთების კრებულში. პირი გადმოწერილი ყოფილა ტყავზე დაწერილი დედნიდან, რომლის სიგრძე ყოფილა 3-4 არშინი და რომელსაც თავში ჰქონია ბაგრატ მეფის სურათი სამეფო ტანისამოსით და წითური წარწერით მეფეთა მფ: ბგრტ . სიგელი გადმოუწერია 1870 წ. ცხინვალის ბოქაულ იოს. მიქაძეს. * 1924 - კაკაბაძე სარგის - სასისხლო სიგელების შესახებ - 1924 - საისტორიო მოამბე - II - გვ.16-19

ყოვლისავე სჯულისა ქებათასა აღმატებულო, ყ(ოვლა)დ ქებულო და ყ(ოვლა)დ წმიდაო ნ ი ტ რ ი ა ს ს ი ო ნ ი ს ა ღ(მრ)თისმშობელო!

და ანგელოზნი იგი იყვნეს, რომელთა ახარეს ზაქარიას და მარიამს. და მოგუთა იხილეს პირი მისი დიდებული. ენება გარდამოსლვად დაჴსნად ჩუენდა. და ვითარ-იგი ეჩუენა იაკობს ჯუარი ქრისტესი, და ახარა ანგელოზმან ღმრთისა ჩუენისამან იესუ ქრისტესი ზეცით მოსლვაჲ და სახლად ღმრთისა - ეკლესიაჲ, ქვაჲ სასთუნალი - წმიდა გოლგოთა და ცხებაჲ ზეთისაჲ. და შთასლვაჲ იაკობისი [აღმოსავალად] ესე არს, რაჲთა უჩუენოს ღმერთმან მუნ ნათლისღებაჲ. ვითარცა მიიწია მუნ იაკობ, აღიხილნა თუალნი და იხილა მუნ პირი სამი ცხოვარი გარემოს ჯურღმულსა.

-- უეჭველია, სხვასთან ვისთანმე გაგგზავნიდა, ვერ გაგიგია და ჩემთან კი მოხვედ. -- არა, ლომისის მადლმა!.. სით შემცდებოდა? მთვრალი ხომ არ ვიყავ, რომ ვერ გამეგო... სამჯერ მიბრძანა თქვენი სახელი. ისიც კი დაუმატა: თავი არ დაანებო, უეჭველად ჩამოიყვანეო. -- მაშ საჭირო საქმე იქნება რამე7 -- ღმერთმა ნუ იცის იმისი თავი. -- საკვირველია -- წარმოსთქვა კიდევ მოძღვარმა და დაუმა- ტა: -- მოიცადე, შვილო, ჯოხს ავიღებ და წავიდეთ. როდესაც მოხუცი გამოვიდა, იასაულმა თავისი ცხენი მიართვა და, თუმცა მოძღვარი შეჯდომას არ უჯერებდა, მაგრამ მთიული არ მოეშვა და დააყაბულა.

როგორც ჩანს, იონიელებმა, მე რომ მათ თვალიდან მოვცილდი, ის გააკეთეს რაც ძველადვე ძალიან უნდოდათ, ხოლო სანამ მე იონიაში ვიყავი, არც ერთი ქალაქი არ ამბოხებულა. ამიტომ ახლა, რაც შეიძლება ჩქარა გამიშვი, რომ წავიდე იონიაში, რათა ყოველივე ეს ძველებურად მოვაწესრიგო, ხოლო მილეტის მეურვეს, რომელმაც ეს მოაწყო, მოვთოკავ და შენ გადმოგცემ. ყოველივე ამას რომ მოვაგვარებ შენს საამებლად, გეფიცები შენს ღმერთებს, რომ უწინ არ გავიხდი იმ ქიტონს, რომელიც მეცმევა იონიაში წასვლისას, ვიდრე სარდოს, უდიდეს კუნძულს მოხარკედ არ გაგიხდი”. 107.

აქედან ქალაქ პოლემონიონამდე ათი სტადიონის პოლემონიონიდან ეგრეთ წოდებული იაზონის კონცხამდე — ორას ოცდაათი. აქედან კილიკიელთა კუნძულამდე--თხუთმეტი. კილიკიელთა კუნძულიდან ბორნამდე სამოცდათხუთმეტი. ბოონში სადგომია ხომალდთათვის აქედან კოტიორამდე56 ოთხმოცდაათი სტადიონია ეს ადგილი მოიხსენია ქსენოფონტმა57 და თქვა, რომ იგი სინოპელთა ახალშენია; ახლა კი პატარა სოფელია. კოტიორიდან მდინარე მელანთიოსამდე სამოცი სტადიონია. აქედან ფარმატენამდე, სხვა მდინარემდე, ას ორმოცდაათი სტადიონია. აქედან ფარნაკიამდეას ოცი ეს ფარნაკია ძველად კერასუნტად იწოდებოდა, ესეც სინოპელთა ახალშენია.

ნუღარ მომეკარები! - შეჰყვირა სოფიომ და თან ხელი ჰკრა ნათლიას. - წადი, წადი, არ მომეკარო. - განაგრძო ისევ სოფიომ აკანკალებულის ხმით და ლოგინში გაეხვია. - რა მოგივიდა, ხომ არ გაგიჟდი? - დაეკითხა გაოცებული ნათლია. - შენ გენაცვალე, წადი!.. ეხლავე წადი, თორემ ცუდი საქმე დაგვემართება!.. - რა ცუდი საქმე უნდა დაგვემართოს? გეშინიან, რომ ქიტუამ არ მოგვასწროს?! - ლაპარაკის დროს ნათლია მივიდა და გვერდით მოუჯდა სოფიოს, რომელმაც იმის მიახლოვებაზე ხელები წინ გამოიწვდინა და მთლად აკანკალებულის ხმით ხვეწნა დაუწყო: - ნათლი, ნუ სდგები ჩემ ცოდოში და ამაზე მეტად თავს ნუღარ მომჭრი!

აკოფა ვაი, არა გჯერა? რა გატირებს, აი ნახე, თუ ორი ათასი არ არის! სონა რათ მინდა, რომ ვნახო? ვიცი, რომ ათას ხუთასია, ნატარიუსმა მითხრა. აკოფა ახლა ჭიანური ნუ გახდები, და! კითხვა ხომ იცი, მაშ რას აკეთებდი შვიდი წელიწადი ინსტიტუტში? აჰა, წაიკითხე (თვალებში აჩეჩებს). სონა (გამოართმევს, თვალს გადაავლებს). ხანუმა (სონას) აღარ დაანებო! სონა (ქაღალდს ჯიბეში ჩაიდებს) მადლობა მომიხსენებია. ეხლა თვალი ყველასაც დაგიდგებაო! აბა, ხანუმი, გაიქეცი კოტესთან, ჩემი მოწმობა ყუთში მაქვს, იმასაც თავის მოწმობა აქვს, ეხლავე ჯვარი დავიწეროთ. ხანუმა აბა შენ შეემზადე, მე ეხლავე აქ დავიბადები... (გარბის).

შენ მაგას ნუ წუხხარ, _ მეუბნება, თვალებში ვატყობ, რომ სიცილისაგან თავს ძლივს იკავებს. ჩემდა უნებლიეთ მეც გამეღიმა, მაგრამ გარეგნულად არ დავიმჩნიე. სიცილი რომ არ წამსკდომოდა, ჯორს სადავე მოვწიე და შევაბრუნე. გზა ისევ განვაგრძე. ცოტაც და, ჯორი ისევ შევაჩერე. _ შვილო! _ გავძახე ალერსიანად. _ რა იყო, ბაბა? _ ის ჩემი საცვლები არ დაგავიწყდეს, ბაბა! დედაშენს უთხარი, კარგად გარეცხოს და გასაშრობად ისე გაკიდოს. ერთხანს შევყოყმანდი. მამასახლისის ის დღევანდელი მუქარა მომაგონდა და არ ვიცოდი, ამდენ ხალხში როგორ გამეფრთხილებინა. ისევ შევყოყმანდი.

ხოლო კეისარმან მოსცა გურამ, ასულის წულისაგან ვახტანგ გორგასლანისა, ელენას, კეისრის ქალის ნაშობისაგან, გვარად ბაგრატოვანი. და კეისარმან მოსცა გურამს კურატპა- ლატობა და პატივსცა. და შემოკრბენ ქართლისა კათოლიკოს - ეპისკოპოსნი და ეირსთავ-დი- დებულნი და აკურთხეს გურამ მეფედ ივერიისა დასაბამითგან წელს წფკდ, ქრისტესით 575, ინდიკტიონსა 8. თავი 6. დაწყება ბაგრატიონთ მეფობისა 39. ესე გურამ იყო ფრიად მორწმუნე და მაშენებელი ეკლესიათა . ხო ლო შვილთა ბაკურ მეფისათა დაიპყრეს კახეთი და ჰერეთი და ერის- თაობდენ მუნ მორჩილებასა შინა გურამ მეფისა კურატპალატისასა.