იგი ითვ-. უფრო უმტკივნეულოდ შუშდება. დღეს კრიოთე- ლება იდეალურ მასალად – იაფი, ადვილად დასა

Book · 1877 · კონსტანტინეპოლი : ანთუან გვაზალიანის სტამბა

ებ­ ის ეს დროს ითვ­ ალისწ­ ინებს პუნქტ­ უა­ ­ციი­ ს შემოწმებასაც. საინტერესოა!

დი​ლას მზის სხივ​ნი ყვე​ლა​ზე წინ შენ გეხ​ვე​ვი​ან; ათას ფრად მბრჭყვი​ნავ ძვირ​ფას თვლე​ბად ზედ გებ​ნე​ვი​ან და სა​ღა​მო​საც, რა გვირ​გვი​ნად და​გედ​გმე​ბი​ან, კვლავ ყვე​ლა​ზედ​ვე უფ​რო გვი​ან გეთ​ხო​ვე​ბი​ან! შენ​თვის ერ​თია, ავ​და​რია, თუ არის და​რი, მყუდ​რო​ე​ბაა, თუ ზუ​ზუ​ნებს და კვნე​სის ქა​რი; დღეა მშფო​თა​ვი, თუ ღა​მეა, მშვი​დი და წყნა​რი; მზე დაგ​ქათ​ქა​თებს, თუ დაგ​ნა​თის მთვა​რე, ნარ​ნა​რი!

წიგნი · 1863 · ფურცელაძე, დიმიტრი

Book · 1877 · კონსტანდინეპოლი : ანთუან გვიზალიანის სტამბა

ფიქციურად ითვლება ქორწინება, რომელშიც შესვლა ხდება ოჯა-ხის შექმნის განზრახვის გარეშე.1 ეს განზრახვა შეიძლება არ ჰქონდეს...

ითვლება ყველა კრიტერიუმის მინიმუმებიდან ყველაზე დაბალი და ყველა კრიტერიუმის მაქსიმუმებიდან ყველაზე მაღალი მნიშვნელობის მიხედვით.

ოველი ჩვენაგანი ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე ხდება პაციენტი. პაციენტად ითვლება ნებისმიერი პირი დაბადებიდან გარდაცვალებამდე.

უკვიზღო დავით სიბრძნით, სიმხნით განქველმან, მათ მძლავრ მიჰხადა შურის ცეცხლით დამწველმან, ჩვენდა აქცინა ესენი ჩვენმან მცველმან, თავისუფალ გვყვნა ანაზდად ადვილ მშველმან, განსწმიდა კალო ქრისტესი ბიწთ განმგველმან. გაენათისა შენება - წმიდათ ვანი, აქა სხვა ცაი, ზესთ სამეფოდ არმყვანი, წვალებით რღვევა, კეთილმსახურ დაცვანი, მიზგითთ ოხრება-ქცევა, ყურანთ დაწვანი ჰქმნა დავით, ვინ გვყავს ქრისტეს მიმართ წარმძრვანი. შესაბამ თვისთა სიბრძნედ მოძღვარ არსენი იყალთოელი ჰყვანდა, ღირსად სახსენი, რომლისა ფრასი არს შვენიერ სასმენი, ღმრთისმეტყველებრნი მისნი წერილ-საქმენი, გარნა დავითის ქმნილნი არს ყოველ საზენი.

კი, მაგ​რამ, ჩე​მო ძვირ​ფა​სო, მე​ყო, რაც სხვა​გან ვი​ყა​ვი; მე​ნატ​რებ​და აწ მა​ინც სულ შენ​თან ყო​ფილ​ვი​ყა​ვი, რომ შენ​თვის შე​მო​მე​წი​რა მთლად ჩე​მი ღო​ნე და ძა​ლა; მოყ​ვა​რე მე​ხა​რე​ბია მტრის​თვის მეს​მია სამ​სა​ლა; მაგ​რამ, ვაი, რომ უბე​დურს არ შე​მის​რულ​და სურ​ვი​ლი!.. მშვი​დო​ბით... უნ​და, კვლავ გულ​ში ჩა​ვიკ​ლა ჩე​მი წყურ​ვი​ლი...

ალექსანდრა გურგენიძე თავის 8 თვის შვილთან ერთად

მთავ.. დეს ხელფასი 12 ფრანკით დღეში, რობის ზაზს, სნოუდ ნს გადასცეს საფრანგეთის, იტა- el 4 საშრე წარმომადგენელთა ყრება, ებოდენ მუშურ ...

ამირა ყარა იუსუფის გადასვლა მდინარე მტკვარზე და მისი ბრძოლა შეიხ იბრაჰიმ დერბენდისთან, სიდი აჰმად შაქისთან , კონსტანტინე ქართველთან და ქართველ ამირებთან რამაზანის თვის შუახანებში და შეპყრობა ამირ შეიხ იბრაჰიმის, მისი ძმის შეიხ ფოჰლულის, კონსტანტინე ქართველის, მისი ძმის და ქართველი სარდლების უმეტესობის. ყარა იუსუფმა ბრძანა, რომ კონსტანტინე ქართველი, მისი ძმა და სამასი სული ქართველ სახელოვანთაგან არარაობის მიწაზე დასცენ, უზრუნველობის ქარს გაატანონ და ჯოჯოხეთის ცეცხლში გაგზავნონ. დაბრუნება ყარა იუსუფისა შავალის თვის მეორე ხუთშაბათს და თავრიზში ჩამოხდომა.

მართალია, აქ აღარ არსებობს კაპიტა: | ლიჭმი, აქ მშრომელი აღამიანი სქესის გა- ნურჩევლად, თანაბრსთთ და თანასწორათ ფლობს და განაგებს თვისსა და ფოს ბედ ...

რად არ აჰ​ხა​დეთ ფარ​დაო?" უფ​როს​მა ბავ​შვმა მი​უ​გო: "ჩვენ გან​გებ არ ვხდით იმა​სო, რად​გან შე​მო​აქვსთ ოთახ​ში მტვე​რი სხი​ვებ​სა მზი​სა​სო!.." _"სტყუვ​დე​ბით!" _ უთ​ხრა მათ დე​დამ: "მტვე​რი ოთახ​ში არიო და სიბ​ნე​ლე​ში იმალ​ვის თვა​ლის​თვის უჩი​ნა​რიო; მხო​ლოდ რო​დე​საც მოხ​ვდე​ბა მზის სხი​ვი, გა​მოჩ​ნდე​ბაო და ჩვენც ვგე​ბუ​ლობთ, რომ ოთახს გაწ​მენ​და ეჭირ​ვე​ბაო!.." სწავ​ლაც იგი​ვე მზე არის: სა​დაც თა​ვისს შუქს მი​ა​ფენს, თუ სად​მე იმა​ლე​ბო​და სი​ა​ვე რა​მე, მყის აჩენს; მაგ​რამ, ბავ​შვე​ბის არ იყოს, უგუ​ნუ​რე​ბი ჰფიქ​რო​ბენ, რომ სწავ​ლას მო​აქვს სი​ა​ვე და მისს შეზ​ღუდ​ვას ცდი​ლო​ბენ!

ჩიტებმა ახედ-დახედეს, სთქვეს: ,,ვინ მოსულა ესაო? რა სჯულის ცხოველი არის? ჩვენთან ვინ გააწესაო? ,,თვალტანადობა თაგვს უგავს, ფრთები ასხია ჩვენიო! როგორღაც კეთილ სულს არ ჰგავს... ჭირი არის და სენიო! ,,ეგება მტრებმა მოგზავნეს, შემოჩენილი იყოსო! არიქა, ფრთხილად იყავით, არავინ გაგვაბრიყვოსო!.." დასჟღივლეს, ჩაუნისკარტეს, გაჰკრეს, გამოჰკრეს ბრჭყალები, სისხლი ადინეს ღამურას, გამოუბნელეს თვალები! დაღმა დაეშვა ღამურა, მიმართა ისევ ძველ სადგურს... მაგრამ იქ უფრო შავი დღე დაუდგა მაშინ უბედურს: თაგვებმა აითვალწუნეს, აღარ მიიღეს, რომ ნახეს, მივარდნენ ერთად საკბენად, ,,ჰკა მაგასაო!" დასძახეს...

ღამე სისხლის ტბას უცქერს გუშაგი. დღისით - დაჰყურებს მას დღე მზიანი, თენდება - მხეცი სტოვებს ბრძოლის ველს, ბრძოლას აგრძელებს ადამიანი! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მოზარე წამებულისა ფეხთ ჩასწოლია ფინია, ამ პაწაწინა არსებას უცხო რამ დაუჟინია. დაუსვენებლად ენითა ლოკავს ჯაჭვს - უნდა გასწყვიტოს, რომ თავი იხსნას ტანჯულმა, ბილწი მჭედლები გასწყვიტოს, - რომელთაც გრდემლზედ გაჰკვერეს მის დასაბმელად ჯაჭვიო, არ შეიბრალეს მართალი, გაგზავნეს ტყვედა მთაშიო. რა გაწყვეტამდის მიიყვანს ფინია რკინის მართულსო, გულქვა მჭედელი გამოდის, გრდემლზედ კვერს უწყებს რაკუნსო. და ჯაჭვი ისევ მთელდება, გულის საკლავად მონისო. ნეტავ ეს უღვთო წვალება ამ გმირს გასწირავს როდისო?! როდის ადგება ამირან, ჯაჭვ-აბჯრით შემოსილიო, ჩამოსდნობოდეს ყინული და უცინოდეს პირიო.

წარვედ წყალის პირს სევდიანი ფიქრთ გასართველად, აქ ვეძიებდი ნაცნობს ადგილს განსასვენებლად; აქ ლბილს მდელოზედ სანუგეშოდ ვინამე ცრემლით, აქაც ყოველი არემარე იყო მოწყენით; ნელად მოღელავს მოდუდუნე მტკვარი ანკარა და მის ზვირთებში კრთის ლაჟვარდი ცისა კამარა. იდაყვ-დაყრდნობილ ყურს უგდებ მე მისსა ჩხრიალსა და თვალნი რბიან შორად, შორად, ცის დასავალსა! ვინ იცის, მტკვარო, რას ბუტბუტებ, ვისთვის რას იტყვი? მრავალ დროების მოწამე ხარ, მაგრამ ხარ უტყვი!.. არ ვიცი, ამ დროს ჩემს წინაშე ჩვენი ცხოვრება რად იყო ფუჭი და მხოლოდა ამაოება?.. მაინც რა არის ჩვენი ყოფა — წუთისოფელი, თუ არა ოდენ საწყაული აღუვსებელი?

ერთგზის ესეცა ქვანი შავნი, დღეს დახავსილნი, ურთიერთთანა კავშირობით ამაღლებულან; მკუთვნელნი მათნი, ბედნიერნი და კმაყოფილნი, ოდესმე მათში განცხრომილან და განშვებულან. აქაცა მჯდარა ძალი მაღალს ტახტსა ამაყად, წყალობათა და რისხვის ფრქვევით მმართველი ერთა; აქაც უღრღნიათ შურსა, მტრობას გულები ხარბად; ტრფიალნი აქაც შემსჭვალვიან კვლავ ერთმანერთთა. რავდენთ ბანოვანთ შვენებანი ტურფად მშლილობნი ჭავლის სიწმინდეს მიუზიდავს ნაპირს ამ ტბისას; ვარდნი, ზამბახნი და მიხაკნი, და გიშრის მწყობრნი რავდენგზის ტურფად გარდუღია სარკესა წყლისას.