2008-01-01 · …აჰ ალ ალ- ალა ალბ ალგ ალდ ალე ალვ ალზ ალთ ალი ალკ ალმ ალო ალპ ალჟ ალრ ალს ალტ ალუ ალფ ალქ ალღ ალყ ალშ ალჩ ალც ალძ ალხ…

მეორე დღეს, სანამ რომელიმე ჩვენგანი კარზე გავიდოდა, ეს შემთხვევა თურმე თელმა ჩვენმა სოფელმა იცოდა კიდეც. გაჩნდა სოფელში ერთი საშინელი ჭორიკანაობა. - გენაცვალე, ქალო, - იძახოდა ერთი, - მაგ საწყალ არაშენდაანთ ალი ახლა სახლში მისჭრიათ, ბანიდამ ერთი ვეებერთელა ქვა ჩაუხლია და დაუძახია: სულ ყველას დაგახრჩობთ და ცეცხლს წაგიკიდებთ, თუ აქედან არ აიყარენითო.

ხავერდოვან მინდვრის ბალახს მობიბინე არხევს ქარი, თითქო ალერსს ევედრება და ჩურჩული ისმის წყნარი. მაგრამ მალე დაღლილ ყვავილს გაშორდება ცელქი ქარი, გაიტაცებს ობოლ ყვავილს სწრაფ უმიზნო ნიაღვარი. გატაცებულ მგოსნის ჰანგებს გაგიჟებით ისმენს ქალი, თითქო სურს, რომ ამ ჰანგებში გარდაიქმნეს ძილგამკრთალი. მაგრამ მალე ცელქი ქალი, ვით ყვავილებს თეთრი მტვერი, გაშორდება დაღლილ მგოსანს, მობეზრდება ყველაფერი. მე მინახავს ყვავილებზე მონავარდე თრთის პეპელა, აშრობს და სცლის ყვავილის გულს, ისე ნაზად, ისე ნელა... მაგრამ მალე ყვავილის მტვერს კმაყოფილი მოსცილდება, ყვავილი სულს განუტევებს, პეპელა კი პეპლად რჩება!

მაგლიჯეს თმა თავისა ჩემისა ხმა-ჰვყავ სულისა მიცემადმდე 38 გზის. პირქუ ჱ მათრიეს 105 გზის. სვეტსა რა დამაბეს, მცეს შოლტითა 32 გზის. და კუ ჱრთხითა მცეს 6663 გზის. ამა წყლულებაზედ მცეს მე ლელწმითა 1 გზის. ეკლისა ხურთითა მცეს 22 გზის. მრავალ-გზის დამადგეს გჳრგჳნი ეკლისა. შემდგომად კუ ალად მცეს კუ ჱრთხითა. მერმე სამი ლელწამი მცეს. მნერწყუ ჱს პირსა 22 გზის. მხედარნი შეკრებულ იყუ ნეს ჩემთჳს 508. მსახურნი იყუ ნეს 303. რომელთა შემიპყრნეს და შემკრეს იყუ ნენ ხუთნი 5. სისხლი ჩემი დასწუ და შჳდ-ჯერ ასი ათას ერთ-ჯერ ათი ათას ხუთ-გზის 710,005.

ცაზე ლეგიონი სცურავს ვარსკვლავების, მთებში ეღვიძება ხეთა ათასეულს, სფინქსის ეპარება ფიქრი გამკლავების ლანდებს, ხიდეების სიგრძივ გადასეულს. სადღაც დაიძახებს შორი მდინარიდან, რაღაც ფრინველია, რაღაც ხმა კისკისა, და კვლავ სიჩუმეა მაღალ მყინვარიდან, აჰა, ვარდისფერმა ალმა იგიზგიზა. აი, სანახავი, თუ გსურს, დიდებული - მართლაც, მშვენიერი, კარგი სანახავი... ღამე, კოცონებად შემოკიდებული, ალი, მდინარეზე გადანასახავი. ვიცნობ იმ ნაპირთა ასავალ-დასავალს, მაგრამ ყველაფერი ენით არ ითქმება, როსმე მოგიყვები მათ თავგადასავალს, და თმა, გათენებავ, ყალყზე დაგიდგება.

საიდუმლო ალები ზღვათა იდუმალების, სადაც რომ იმალება იაგუნდი, ლალები! საიდუმლო მღერალი, კიდევ მრავალფერ ალით: ასეთია მფარველი - საყვარელი თვალები! საიდუმლო ალები! ისევ მომეძალება უმიზეზო წვალება და ლურჯი მწვერვალები! ვარსკვლავებით მწირველი, ლოცვა - გასაკვირველი, ასეთია პირველი ტრფობის ინტერვალები! სერაფიმთა ბაგეზე უნაზესი, ფაქიზი - რაინდობად მაქეზებ შორით უმხურვალესი! საიდუმლო ალები ზღვათა იდუმალების, სადაც რომ იმალება შორეულთა ალერსი! ქრება ქარში შანდალი (ოცნება შარშანდელი) და თამაშში მანდილის ჰქრიან თებერვალები! საიდუმლო ალები! ისევ დამევალება უმიზეზო წვალება და ლურჯი მწვერვალები!

ლოცუითა და ყოვლადძლიერითა საფარველითა შენითა მიხსენ ჩუენ ზედამოსვლისაგან მტერთასა, სიყმილისა, სრვისა, ძვრისა, ცეცხლისა, მახვილისა და ყოვლისა ბოროტისა სატანჯუელისაგან, სასოებითა მეოხებისა შენისათა მოემადლნეს ღუთისაგან მაღლისა მოტევებაჲ და წარხოცუაჲ ცოდუათა ჩეუნთა და შეგვიწყალოს ჩუენ.

ამოდის მთვარე, სადღაც ქოხში იელვებს კვარი, იქ, სადაც არაგვს უერთდება მდინარე მტკვარი, სადაც ცვარი სვამს ზამბახების სავსე ფიალას - შეგვიანებულ გზით გაივლის ხევსური მწყემსი, და მისი სული ვარსკვლავების სულზე უვრცესი ოცნებობს მთვარის სითეთრეში ვით ქანდაკება, მას თან მიყვება უბრალოთა მშვიდი განგება, ლურჯ ზღაპარივით ხავსი ფარავს დაწეწილ წისქვილს, წყალი იმტვრევა გადაკეცილ ბროლის რკალებად და სინათლეში სილამაზით სავსე ალები კოჭამდე თმებით შადრევანზე აირევიან, არის კივილი, მღელვარება, ცეკვა, სიცილი ასი ათასი და მრავალი ათასი ალის. ამაოდ შიშით შეიშლება გვიანი სული.

ორივეს თავზე სვავები დაჰფანფალებდენ და დაჰყაშყაშებდენ; ორივეს ლეშის მაძიებელი ყორნები ერთნაირად შეჰყრანტალებდენ. – ჩვენ ერთნი ვართ, – ამბობდა ერთი, – ერთი სხეული ორად გაპობილი. ამ მდინარის ბრალია, ჩვენ ამან გაგვათავთავადა, გაგვაცალკევა და სხვასაც გვიპირებს რაღაცას. – ვიცი, ძმაო, ვიცი. გგონია, არ ვიცოდე? ნუთუ ეგრე ბრიყვიცა გგონივარ? – უპასუხებდა მეორე. ორივეს სიცოცხლე სწყუროდა და ორივენი ღმერთს ამას ევედრებოდენ: „ღმერთო, ნუ მოგვიღებ ბოლოს! ღმერთო, გვაცოცხლე ჩვენც ამ მთათა შორის!“ ეშინოდათ გულში და ამ შიშის მიზეზი იგივე მდინარე იყო. გამოგვითხრის ძირს და დაგვამხობსო, – ფიქრობდენ ნაპრალნი.

დათვსაც უნდოდა ერთხელ გადავეგდე კლდეზე, მაგრამ შემოვკარ კისერში და, როგორც ქათამს, გავაგდებინე თავი. ტახს თოფი ვესროლე, დაიჭრა და, როგორც შურდულის ქვა, გამოქანდა ჩემკენ, მე მაშინვე ხანჯარი გავიწვადე, მოვიმარჯვე, როგორც მოვიდა ჩემთან და გაიმრუდა კისერი, უნდოდა შემოესვა ჩემთვის ეშვი, მე ხანჯარი დავუსვი და ორივე ყბები ეშვებიანად ჩავასხვიპე. მივაყოლე და მივაყოლე თავში და წელში. როგორც იყო, მოვკალი. დავტოვე ადგილობრივ და გამოვუდეგ ისევ ირემს. როგორც იყო, იმასაც დავეწიე და დავიმორჩილე. ამასობაში დამიღამდა. ცას შავი ღრუბლები გადაეკრა და კოკისპირული წვიმა დაუშვა. ირმის გატყავება ძლივს მოვასწარი.

- აუჩქაროს გულმა ძგერა, გამომჟღავნდეს დაფარული ბედისწერა, რომ დაირღვეს არსებობის სახე ძველი, რომ გაირკვეს სიცოცხლისა განსაცდელი, ცის სახელით, მიწის ბნელით დაფარული, და შეიგნოს დაჩაგრულმა სიყვარული!.. ვინაც კვნესის, იმან იცის ყოფნის ვალი! აწმყოსაგან მსხვერპლსა ითხოვს მომავალი. და როდესაც სამსხვერპლოზე იგი დნება, როცა ოფლსა ცხარე ცრემლი ეთვისება, ის ნაღველი ბრძოლის ცეცხლად უნდა იქცეს, ძველი ყოფნა ჩაიტანოს და დაიქცეს!

(მაგრამ) თუ აღმოჩნდა, რომ სხვა ადგილებიც თავის სახელზე ქავს გაფორმებული (მითვისებული), მაშინ ყველა ამ ადგილებიდან აკრიფონ დამღის თანხა, თუ არა და ეს დამღა მისი და მისი შვილების კუთვნილებად სცნონ. მთლიანად ზემოთხსენებულისათვის გვიბოძებია. ამის შესახებ აკრძალვა იცოდნენ და ვალდებულებად აღიარონ (ამის შესრულება). როცა (ეს) ნიშანი და ბრძანება მაღალი ბეჭდით აღიჭურვება, ენდონ და ერწმუნონ (მას) დაიწერა [1046 წლის] ჯომადი ალ-სანის თვეს.