ისედაც მშვიდი უფრო დაცხრა ამაღამ მტკვარი, მხოლოდ მეტეხთან უფრო არი მაინც მშფოთვარე; ანგელოსებმა მეტივეებს მოპარეს კვარი, ღრუბლის ტივებზე გაწოლილა ქალივით მთვარე. სოღანლუღიდან თათრის ბიჭი მოდენის ვირებს და მემწვანილე ერეკება ცარიელ დროგებს, რომელი ერთი ან დამძრახავს, ან გაიკვირვებს, რომ უკან მივსდევ ჩემ დიდებულ თანამედროვეს. მე რა მაქვს ახლა, რა მექნება, ან რა მებადა, ვარ უზრუნველი და ტიტველი მთა შავნაბადა, და თუ მაწუხებს, მხოლოდ ფიქრი გულის დამწველი, რომ აქვე არის მარაბდა და კრწანისის ველი. რომ ყველა ლეკმა და ურჯულომ გული იყარა, რომ კუბოსავით დაცხრილული დგას ნარიყალა.

[ნუგეშს] დავეძებ თვალ-დაცეცებით [და ვერ] ვპოულობ მტარვლის წყალობით, [მინდა] რომ მუდამ მას ვიგონებდე, [ცრემ]ლით მორწყულის წმინდის გალობით [ჭრილო]ბას ვუხვევ ცალს მოტეხილს მხარს, [ჩვე]ნი სამხრეთის სამშობლო მხარეს, რომ ის ემთხვიოს მთათ წმინდა ჩადრებს, თანაც იძიოს, რა სტკივა არეს; რომ მან შეიტყოს ხალხის ჩივილი და წამაწეროს შავად გულზედა, სიბრალულითა ამინთოს სული, ამაღრჭენინოს კბილი კბილზედა. და უცხოეთში მინამ ვარ ტყვედა და ვერა ვსწამლობ ივერის წყლულსა, მის მოგონებას დავაფრქვევ ცრემლსა, ამითი მაინც მოვიფხან გულსა.