საქებარს, სათაყვანებელს ვით შევუთვალო გმობანი?! ამიტომ ნისლი თავს ადგათ წითელი სისხლის ფერადა, დახოცილთ თავზე დასტირის და დედათ მაგიერადა. ამბობენ: მუდამ იმ დღესა, როდესაც გასწყდენ გმირები, ნისლი გაჩნდება, როგორაც ძმა ძმასთან შენაპირები; იტირებს იმ დღეს, იმ ღამეს, არ უშლის მზისა სხივები. მერე-კი დაიმალება უჩინარ მთათა ყურესა; დრომდე არ იძვრის, დროზე კი სატირელს მიაშურებსა. ნისლისგან ნაცრემლ მდელოზედ ამოიხეთქავს ყოილი, ტურფა, სხვადასხვა ფერისა, ჯადოსნურადა ქსოვილი. შორით-კი მოსჩანს თეთრადა, როგორც მთა ჩამოთოვილი.

1913 წელს ძმათა კრებულის წევრებმა და გლეხების ერთმა ნაწილმა გაბრიელს უჩივლეს. ისინი წერდნენ, რომ წინამძღვარი ბერებს ავიწროებდა, მონსტერი და მისი მეურნეობა გააპარტახა, წაბლისა და მუხის გულისაგან დამზადებული ვენახის ღობე 800 მეტრზე მოარღვია და დაწვა. კრებულის ავადმყოფ წევრებს უყურადღებოდ ტოვებდა. ვითომცდა სამკურნალოდ მოჰყავდა ცუდი ყოფაქცევის ქალები. მისი ძაღლი დათარეშობდა წმინდა მამებისა და თავადების საფლავებზე. ერთ დღეს კი ტაძარიც გამოკეტა [56, ფ.7–18].