ხემ საუცხოვომ ლოდიც დაჰფარა, გაუსასწორდა მაღალსა კლდესა – კლდე ჰხარობს დიდად, სამოთხეშია, მაზე ბედნიერს ვერ ჰპოებთ დღესა. უკვდავებისა მოაქვს ნაყოფი, დიდის ოფლით და შრომით გაზრდილსა. იმან არ იცის, რაა სიკვდილი, ვინც მის ნაყოფის შესჭამს სადილსა. აუარები გუნდი ფრინველთა უკვდავებისას ხესა ედება და ოთხფეხების ხროვა და ხროვა მოდის თამამად, აქ იკრიბება. ანგელოზები თავს დაჰბრუნავენ, ციურს ტკბილს ხმებსა ხეს უგალობენ – ვინცა წვალობდა დღეს-აქამომდის, შვებასა ჰგრძნობენ, აღარ წვალობენ. სამოთხედ იქცა თვალ-მიუვალი, ოხრად ნაგდები ადგილი მწირი. რამ შექმნა მისი ბედნიერება, რამ ააცდინა მას გასაჭირი?

ატირდნენ მთები და ლამის მეც ავტირდე, ნაძვები დაღონდნენ და მეც, მეც ვღონდები... მოწყდნენ და გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ ფოთლები... ფოთლები... ხეთ ხელი აღაპყრეს და ღმერთი ადიდეს, მაგრამ უჩვეულო კვნესით და გოდებით მოწყდნენ და გაფრინდნენ, გაფრინდნენ, გაფრინდნენ ფოთლები... ფოთლები... რესურსები ინტერნეტში *ფოთლები... ფოთლები...“