კაცი მეტყველი, მგრძნობელი, ცხოვლად ამხელი თვალისა, ამგვარის ამბის მოწამე, შევდრკე, დავმუნჯდე ლამისა. მაინც წინ მივალ, მაინცა, არ მეშინიან შარისა, გულს მისვენია ხატადა ენა მთისა და ბარისა. მე არც ერთს კილოს არ ვწუნობ, თუა ქართველის გვარისა, მოთაყვანე ვარ ყოვლისა იმათ ტკბილის და მწარისა. სხვა რამ მაშინებს, ისა ვსთქვათ, დამხშობი მზის და მთვარისა, სამშობლოს დამამხობელი და გამომჯრელი კარისა… სჯობს, რომ იმაზე ვიტიროთ, მუდამ მთქმელი ვარ ამისა, ნუ შეგაშინებსთ, არ გავნებსთ მთიდან ყვირილი ხარისა.

დღეს ანგელოზის ფრესკა მაჩვენა, დიდთვალება და გრძელი ფრთიანი, ზედ მიაშვირა ხელი მარჯვენა, ნახატს მიხსნიდა ტკბილი ხმიანი. მოსწონდა, ხატი რომ ბრწყინვალებდა თამარისეულ დროის დიდებით, ცოცხალ ფრესკას კი ადგა ნათელი და პირს ეფრქვია მარგალიტები. და უცბად მივხვდი მე, აბნეული, რომ ორ ანგელოზს შუა ვიდექი! და ჰგავდა თვითონ იმ სპეტაკ დილას, როცა პირველად მზემ გაანათა, სერაბიმი კი, მან რომ დაჩრდილა, ჩემ წინ ჭკნებოდა თანისთანადა. ერთის უღირსი, ვიდექ ორშუა, გულში მათოვდა ვარდის ნათელი, იქ, სადაც შავი მორევი შხუის და მტკვარი მოჰქუხს კორიანტელით. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა