ჩემი ვარსკვლავი, სატრფოო, ცის თაღზე შუქად რომ ადის, შენი ღიმილის შუქია გამათბობელი მარადის: ჩემთვის სიმღერა, შვენებავ, შენი ხმა არის ნარნარი, დიდება სიყვარულისა, ცის სამსხვერპლოზე დამდნარი. და მე, შენს მგოსანს, იქ ძალმიძს მარად ჟამს ვიბედნიერო, იქ ძალმიძს მხოლოდ ვიცოცხლო, სადაც შენა ხარ, ციერო. და რაც კი ქვეყნად ამ ჩემს თვალთ უეცრად მოეჩვენების, მარტოდენ ანარეკლია მაგ ღვთაებრივი შვენების. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მაისტელიც კი ვერ უმთელებდეს ნაჭრევს, წავა ბარუქას, ათენგენაის მადლმა! ხვალე გაჩვენებ კიდეგანაის მყინვარს, - იმისი მუხლი მოსდევს არაგვისწყალას... ყურს ნუ ათხოვებ შავი ჭკეების ყივილს: ბეჩავი არი, ნაღვლიანია, ქალო! ამღას მივდივარ, კალოთანაის მხარეს, - ცხვარი იქა მყავ (თუ ხევში სად არ ჩავრჩი...)... ისე მიცვნია შენი ყოველი ლექსი, როგორც კალმახი ვიცი ასაის წყალში! გნახე მშვიდობით... ცა ჩირახივით ბოლავს - ნილსები დიან... ქვექვური ჯვარის ძალო! არ-კი გეწყინოს, - ლუდ მაუბნებდის ასე, ჩემ ათი შვილის გახარებამა, ქალო! რესურსები ინტერნეტში *შეხვედრა ლუდით შემთვრალ თორღვასთან ახიელში