Nowhere Man — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Beatles-ის სიმღერა. იგი შეტანილია ალბომში Rubber Soul, რომელიც გამოვიდა 1965 წელს. სიმღერის ავტორები არიან ლენონი/მაკ-კარტნი. სიმღერა ჩაიწერა 1965 წლის 21 და 22 ოქტომბერს. ეს არის ჯგუფის ერთ-ერთი პირველი სიმღერა, რომელიც თემატურად რომანტიკასა თუ სიყვარულს არ ეხება და აღინიშნება ლენონის ფილოსოფიური სტილის ლირიკით. 1966 წლის 21 თებერვალს სიმღერა ბრიტანეთის ფარგლების გარეთ სინგლზე გამოიცა და ავსტრალიისა და კანადის ჩარტებში #1 ადგილი დაიკავა. ბილბორდის 100-ეულში იგი #3 პოზიციაზე მოხვდა. სიმღერაში ლენონი, მაკ-კარტნი და ჯორჯ ჰარისონი მღერიან სამხმიანი ჰარმონიით.

2013-01-01 · …დიდხანს კი იყო უშვილო! - ოჰ, აბა ეგ მახსოვდა მე!.. - და გაჩუმებული პლატონი ახლა სხვებს იგონებდა და იხსენებდა. - გოჯასპირ ხასიშვილის ნაცოლები? საწირეთელი ხასიშვილის! კი იცნობ შენ იმას. ჰო, ჰო! ის, მგონია…

…ბერძენი ამის ქვეყანისაჲ. და ეხილვე შენ მამაო, და მან მოგვითხრა ღმრთისა მიერ მშვიდობით დაცვაჲ და სიმრთელე პატიოსნისა მაგის სიწმიდით ცხორებისა შენისაჲ წმიდასა მაგას უდაბნოსა შინა. და ჩვენ, უღირსთა ამათ, დიდად…

2025-01-01 · …ის წასულიყო ღრმა ფიქრში, რომელიც მით უფრო მძიმე ასატანი იყო, რომ იმის თვალებს ცრემლი არ მიჰკარებოდა და გულის ცეცხლს კი მეტად ჩაეწითლებინა ისინი. იმას თითქოს საკმაოდ არ დაენახა საერთო გოდება…

2016-08-10 · …შვილი და ჩემ ძმა, ამას გარდა შენ თავად ხარ შესანიშნავი ვაჟკაცი. იმ ქალთან, რომელთანაც ახლა ცხოვრობ, ნუღარ იცხოვრებ, მის მაგივრად მე შენ ჩემს ასულს მოგცემ, მასთან იცხოვრე. ის, ვინც ახლა…

ის მიდიოდა ქუჩაში ერთი, მას მიჰყვებოდა წვიმა და ქარი; მისთვის იმ წამში არ იყო ღმერთი, მისთვის არ იყო ქრისტე და ჯვარი. იგრძნო, რომ მაინც საოცრად ცხელა, გადიძრო ქუდი. მხურვალე შუბლი. წვიმის წვეთები მარცვლების ხელა, სიამოვნება ამ გრილი ღრუბლით. თითქმის არ გრძნობდა სახლებს და კედლებს, ძილით დაბურულს არ გრძნობდა მხარეს. ეტლები ცვლიდნენ მიმავალ ეტლებს, როგორც სიზმარში მხარე ცვლის მხარეს. როგორ, საიდან… არ იცის თვითონ. ის უცნობ ხიდზე დგას. სხვაა ხიდი. მძიმეა ტვირთი? მაშ სხვებმა ზიდონ, ის ეხლა გახდა წყნარი და მშვიდი. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

…მერე ესენი წერია, ასე რომ, მუადისთვის გასაკვირი არაფერი დამიწერია გასაკვირი ისაა, რომ მე ამ თვალით არ წამიკითხავს... ხანდახან ავტორს რომ ჰგონია, ერთს წერს, არაცნობიერად მეორეს ღაღადებს . ჩემთანაც ეს პასაჟი, როგორც…

„ Nobody's Son “ — ამერიკელი მომღერლის, საბრინა კარპენტერის, სიმღერა მის მეშვიდე სტუდიური ალბომიდან — Man's Best Friend (2025). მან სიმღერა ემი ალენისა და ჯონ რაიანთან ერთად დაწერა, ხოლო პროდიუსირება თავად რაიანმა და ჯეკ ანტონოფმა გაუწიეს. კომპოზიცია „Nobody's Son“ არის რეგი-პოპ ჟანრის სიმღერა, რომელიც შეიცავს სინთეზატორებს, დასარტყამ ინსტრუმენტებსა და სიმებიანებს, რაც ერწყმის „რიტმულ რეგი-გრუვს“. სიმღერის მთავარი თემა დაშორების შემდგომი პერიოდია, მათ შორის ისეთი დეტალები, როგორიცაა კარპენტერის ტირილი საწოლში და მისი იმედგაცრუება.

„ Nobody's Perfect “ — ჯგუფის Mike + The Mechanics სინგლი. იგი შეტანილია მის 1988 წლის ალბომში The Living Years . მიუხედავად იმისა, რომ სინგლს დიდი კომერციული წარმატება წილად არ ხვდა, მოყვარულებს შორის იგი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. სიმღერების სია #Nobody's Perfect - 4:29 #Nobody Knows - 4:22 რესურსები ინტერნეტში * ინფორმაცია სიმღერის შესახებ ჯგუფისადმი მიძღვნილ საიტზე

„ The Hollow Man “ — ინგლისური ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სინგლი ალბომიდან Brave . იგი გამოვიდა 1994 წლის 14 მარტს. სინგლი აგრეთვე შეტანილია ჯგუფის კომპილაციაში The Singles 89-95 . სიმღერების სია CD 1 # The Hollow Man - 4:09 # Brave - 7:56 # Marouatte Jam - 9:55 CD 2 # The Hollow Man - 4:09 # The Great Escape (ორკესტრული ვერსია) - 5:17 # Winter Trees - 1:45 განახლებული გამოცემა # The Hollow Man - 4:09 # Brave - 7:56 # Marouatte Jam - 9:55 # The Great Escape (ორკესტრული ვერსია) - 5:17 # Winter Trees - 1:45 რესურსები ინტერნეტში * ინფორმაცია Discogs-ზე

არც თოფი მიუდგა, არც დრო მომეცა... ერთი სიტყვით, მარტო კაცი მაგასთან ვერას გახდება... - მგონი მოდიან, - გააწყვეტინა ნინიკამ. ორივემ წამოიწია ფეხზედ. - სხვა კი არავინ იყვეს! - დაიწყო ისევ ნინიკამ. - ვინ იცის!.. არა მგონია... - როგორღაც ჩუმად მოიპარება. - გადუხვიოთ ბუჩქებში. - გადუხვიოთ, - და ორივენი გადვიდნენ. დათვის საბუდარაში სიფრთხილით შემოიპარა სოსიკა. - სად არიან? - დაიწყო იმან დაბალის ხმით ლაპარაკი. ნინიკამ და სეხნიამ იცნეს სოსე. - სოსე, შენა? - ჰკითხეს ორივემ ერთის ხმით და გამოვიდნენ. - მე ვარ. მარტო თქვენა ხართ? სად არიან სხვები?.. მე მგონი ცოტა ადრე მოვედი. - ადრე კი არა - დაიგვიანე.

- სად ცხოვრობს? - სადა და №-ში. დიდხანს იარა ოტიამ, მაგრამ მოსანახავი გლეხი არსად ჩანდა და სულაც არ ყოფილა. პორფირის არავინ არ ჰყოლია აქ შეპირებული, ეგ მხოლოდ მიზეზად ჰქონდა დღევანდელ დღეს ამ ყრილობაში გამოცხადებისათვის. თუმცა ოტიამ გლეხი ვერ მოძებნა, მაგიერად ბიაშვილის შესახებ ბევრი ლაპარაკი შეხვდა და, რაც შეეძლო, ყველას გააცნო მისი თავი. ბოლოს იგიც მივიდა ცაცხვთან, საიდანაც ისევ შეუწყვეტელი სიცილი ისმოდა. პორფირი მალე შეეთვისა ამ უცხო ხალხს და ხუმრობაში აჰყვა სერაფიონს. მან იშოვა მარჯვე შემთხვევა და მოჰყვა ათასგვარ სასაცილო შემთხვევას, რაც მას ჰქონებია თავის სავექილობებში.

იფანტებოდა შორს, შორს მინდორზედ, სადაც მსუბუქს ნიავს მიჰქონდა ყოველ ხესთან, ყოველ ბუჩქთან, ყოველ ბალახთან და, რა მიეკარებოდა, თითქოს იქამდინ ძლიერად აგრძნობინებდა თავის ძალას, რომ მთლად აათრთოლებდა. ჩქარა ზუზუნი ერთის კაცისა გადაიქცა საერთო ზუზუნად, რადგანაც იმას ხმა მოსცეს სხვებმა; და მთელი ეს ადგილი მოიფინა მტანჯველ სევდიან გოდებით და გმინვით. ეს ხმა, უსიტყვოდ აღმომხდარი იმათ პირიდგან, ისეთ წარმოუთქმელ სატანჯველს გამოსთქვამდა. რომ სიტყვებზედ ერთი-ათად მეტს გაგრძნობინებდათ, მეტად გივსებდათ სევდით და ნაღველით გულს, ნებაუნებლივ თანაგაგრძნობინებდათ იმათ უბედურებისათვის.

- აქ თუ ვისესხებ სადმე, თორემ, ჩემი რჯულის მადლმა, გროში არა მაქ, ე! აქ სომხებისაგან უნდა ვისესხო და ვინ იცის რამდენი სარგებელი გამამართვან, ე, და ეხლა მეც თქვენ უნდა სარგებელი გამოგართვათ და თქვენ იმდენ სარგებელს არ მოიცემით, ე. - სარგებელი რაც შენი ნება იყვეს, ჩვენ მაგაზედ რა უარი შეგვიძლიან, - ოღონდ ერთი კი გვიშველე რამე. - მაშ საღამოზედ მნახეთ ე და მინამ საცა იქნება ვისესხებ, ე. საღამოზედ მოვიდნენ გლეხნი მოშეშასთან. - მთელი ქალაქი შევძარ ჩემი რჯულის მადლმა და რის ხვეწნით ერთ ჩემ ნაცნობ სომეხს ძლივს გამოვართვი, ე. მაკარიობაა და ყველა უფულობას უჩივის, ე.

ხომ არ დაგავიწყდა ყველა ესა, ხომ არ დაგავიწყდა, ჩემო კარგო, შენი პატარაობა? ხომ გახსოვარ მე? - როგორ არა, ჩემო ძვირფასო, როგორ არა. ყველა ეგ რაც ახლა შენა თქვი, კარგად მახსოვს: ასე მგონია, ეგ ამბები გუშინ იყო-მეთქი. ის კაცი რა კაცია, რომელსაც ავიწყდება თავის სიყმაწვილე და მეგობრები იმ ნეტარი ყმაწვილობისა. კარგად მახსოვხარ შენცა და ათასი წელიწადიც რომ ვიცოცხლო, მაინც არ დამავიწყდები. ყოჩაღ, ჩემო კარგო, ყოჩაღ, რომ ისევ ძველებურად გამოჭიმულხარ. როგორცა სჩანს, შავი დღეები არა გამოგიცდია-რა: კაცის მრუდე ხელი არ მოგკარებია, სეტყვასა და ნიაღვრებს შენთვის ვერა დაუკლიათრა.

აღარ დავეძებ საყვარლის კუბო-სამარეს, აღარც შევჩივი ქვეყანას, აღარ ვღვრი ცრემლებს მდუღარეს! ბულბულს ყურს ვუგდებ, ვარდს ვყნოსავ, ვარსკვლავს შევყურებ ლხენითა და, რასაცა ვგრძნობ მე იმ დროს, ვერ გამომითქვამს ენითა! ისევ გამეხსნა სიცოცხლე, დღემდე რომ მწარედ კრულ იყო, ახლა კი ვიცი, სადაც ხარ სამგან გაქვს ბინა, სულიკო! სქოლიო

ეს ხალხი გაიფანტა სხვადასხვა ადგილებში და აქამდისაც ისევ ისე ხელგაშვერილები დადიან და თავის შესაფარებელი ადგილი ვერ უპოვნიათ, მაშინ, როდესაც ათასი თავისუფალი ადგილები არის, რომელზედაც ადვილად შეიძლებოდა იმათი დასახლება და, ეხლა უსარგებლო სახელმწიფოს წევრთაგან, გაეშენებინათ სარგებლობის მომცემი ხალხი. ვინ იცის, საიდან გადმოკარგულს, „სკაპცებს“ (ხოჯებს), დამახინჯებულს ზნეობითაც და კაცობითაც, აძლევენ ადგილებს, - ამ საცოდავთ, ღვთისაგანაც და კაცისაგანაც მოძულებულთ, დასახლება უფრო მადლი არ იყო?

ამ დაძახებამ მთელ სოფელში ასტეხა ხმაურობა. - ხალხო! უშველეთ, უშველეთ!.. კაციაანი ნიაღვარმა წაიღო! - მოისმა ვანოს ხმა. პატარა ხანს უკან გამოჩნდა თვით ვანოც. თავშიშველ-ფეხშიშველა ის ყვირილით გარბოდა კაციაანთ სახლისაკენ; აი, მივიდა კიდეც ამ სახლთან. ნიაღვრის ვეებერთელა ნაკადული მისცემოდა ღრმად ჩათხრილ მიწურს, ჩამოეგდო კარები და გრიალით შედიოდა სახლში. ვანო საჩქაროზედ გადახტა წყალში და ბარბაცით შეჰყვა მას სახლშია, სახლი ნახევრობამდისინ წყლით იყო სავსე. ძაღლი, ქათამი, ინდაური, კასრი, გოდორი და სხვა სულ ერთმანეთში იყვნენ არეულნი.

არის ისეთი წუთები, როდესაც სიტყვას ადგილი აღარა აქვს კაცის მდგომარეობაში და ყოველი შეხედვა, ყოველი ამოსუნთქვა, ყოველი მიკარება, ერთი-ათასად კაცს მეტს აგრძნობინებს, მეტს გადასცემს, სანამ მთელი ქვეყნების ენიდგან გამორჩეული ტკბილი და ძლიერი სიტყვები. სწორედ ამ მდგომარეობაში, ამ თავის დავიწყებაში იყვნენ ისინი და კიდევ დიდხანს დარჩებოდნენ ასე, თუ კობას არ მოსწყენოდა იმათი ყურება და არ გამოეყვანა ამ გაუთავებელის ტრფიალებიდგან.

- დაუძახა ნიკას მარკოზამ: - შენი გასაგონი არ არის ეს ჩვენი ლაპარაკი!.. ნიკა ცხვარივით კარში გავიდა. მარკოზამ უცბად მიხურა კარი და გადარაზა სარაზავით, გამოტრიალდა, წინ წამოუდგა წელში გამართულ, დოინჯშემოყრილ ფეფენას და შეჰყვირა: - შენმა კუდიანობამ უყო მაგას ეგ!.. შენმა კუდიანობამ! - დაიყვირა, რაც ხმა ჰქონდა, მარკოზამ: - ვითომ და არ იცოდე?! იმისათვის მოდი, რომ მაგის წვალების ყურებით დამტკბარიყავი?! მარა სად წამიხვალ ახლა, სად წამიხვალ!.. -უყვიროდა მარკოზა გაფითრებულ მოხუცებულ ქალს, რომელიც გრძნობადაკარგულივით მისჩერებოდა ამ გამხეცებულ კაცს. - ვერსად ვერ წამიხვალ, ვერსად!.. გესმის თუ არა?

ონლაინ რეაქციისა და კრიტიკის შემდეგ, ჰუვერმა მეორე დღეს Instagram-ზე განცხადება გამოაქვეყნა, სადაც ნათქვამია, რომ გამომცემელს პროექტის შეწყვეტას სთხოვდა. მან დაწერა, რომ გასაფერადებელი წიგნი „ლილის ძლიერი მხარეების გათვალისწინებით შეიქმნა, მაგრამ აბსოლუტურად მესმის, რატომ იყო ეს სრულიად უინტერესო. მე თქვენი მესმის და გეთანხმებით“. Atria Books-მა დაადასტურა წიგნის გაუქმება და დასძინა: „ჩვენ ეს წიგნი შევქმენით ისე, რომ ყოფილიყო ამაღელვებელი და გამამხნევებელი, ლილი ბლუმის ისტორიის ასახვისთვის; ჩვენ ვაფასებთ გამოხმაურებას და დისკურსს და უდიდეს პატივს ვცემთ კოლინ ჰუვერის თაყვანისმცემლებს“.

და ბეკინა არ შემცდარა, რომ ისეთი წინათგრძნობა ჰქონდა.