დეკორატორი არ აფორმებს აქ, ტრაგედიას: თოვს, პროსპექტის შუქს და შვიდი ცის შვიდკეც ბისონებს მარჯანიშვილი არ დაუთმობს სხვა რეჟისორებს, იქვე აკაკიც, სურის ტბაში თითქოს გედია. იქნებ ლირის ხმა სამარეში ვერ დაეტია, იქნებ ოპერა მოენატრა დიდ კომპოზიტორს? ის ქარს შესჩივლებს, მშობლიური ხმები მოზიდოს, სჩანს, მარადი წვა შემოქმედის წმინდა ბედია. შეერთდებიან, მოჰქარგავენ ბაღის ხალიჩებს, დილის დროაო, რეჟისორი ჩიტებს ანიშნებს და მერე ქალაქს რომ წამოშლის მათი ყიჟინი, უკანასკნელად მოითხოვენ ბინდის შლეიფებს... სამი აკლდამა ფრთოსან სხივებს მხრებზე შეიფენს და მზეს ლილეოს შეჰღაღადებს სარაჯიშვილი...

როგორ გვათრობდა ტალღების ნანა და სიყვარულით როგორ ვიწოდით… და ეს შარბათზე უტკბესი ხანა რომ გაქრებოდა, რად არ ვიცოდით?! ვეტყვი, რა იყო ის გაზაფხული, როდესაც შეგხვდი და შემიყვარდი, ოპერის ბაღში სიზმრად ნახული, აკაკის ძეგლთან გაშლილი ვარდი. რა დამავიწყებს შენს ლამაზ თვალებს, რამ დამავიწყოს ეს ალუბლები? იცოდე, როცა სხვას შევიყვარებ, ამ სიყვარულზე ვესაუბრები!

მიდის ოპერა „ლაკმე“, ბუტაფორიის შეხლა! განა ეს არის საქმე? მე სულ სხვას ვფიქრობ ეხლა: მწარე ფიქრებში გართულს მესმის სიცილი მთვრალი; სადმე მეხუთე სართულს მთვარე უღიმის მკრთალი. ოჰ! როგორ მღუპავს გრძნობა - ძველი, მოსისხლე მტერი! მჯერა მე შენი ძმობა, შენი შეშლილი ფერი. განა მეხუთე სართულს, განა მეათე მთვარეს, უხმო, მჭვარტლიან სანთელს გადავალევდი თვალებს? მგზავრი, მწუხარე ხმობა: „მცივა! მომეცით ჭერი!“ ოჰ! როგორ მღუპავს გრძნობა - ჩემი მოსისხლე მტერი! ხშირად ვიგონებ ვერლენს, როგორც დაღუპულ მამას, დაღვრის შეშლილი ცრემლებს, მოგონებათა გამმას. ხშირად ვიგონებ პარიზს... ნახე იგი და დაგმე!

იყო ის მწუხარება — ბალახებში მწოლარე და ეფინა ალვათა ხეივანის სუმბული, მიდიოდა მდინარე, როგორც ლურჯი ოლარი, და მახლობლად კიოდა მეთორმეტე ბულბული. და ფოთლების შრიალი იყო, როგორც ოპერა, შორეული ბაღები, მედეას ხნის კამარა, უცებ ქარმა ზვირთები დასავლეთით მობერა, მიეფარა დაღალულს და ზღვებს გადააბარა. კითხულობდა პოეტებს: ედგარს, ჰანრი რენიეს და ლანდები ჩქარობდნენ ოცნებების კიდეზე და ვერ წარმოედგინა ბედნიერს და მშვენიერს ცა — უფრო უმაღლესი, ცა — უფრო უდიდესი. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

* „ღირსებითა და ერთგულებით“ * გურული დღიურები * უსამართლოდ დავიწყებული თბილისის ოპერის პოლონელი პრიმადონა * რელიგიური ტერორიზმის დაბადება პოლიტიკიდან * აფხაზეთი და რუსეთის პირველი რევოლუცია * ნიკარაგუაში კოლუმბამდელ არტეფაქტებს მიაკვლიეს * სინოპის ყურიდან დანახული საქართველო * „ბევრმა ენა არ იცის, მაგრამ გულში ქართველები არიან...“ * ისტორია, რომელიც თაობებს აერთიანებს — „ვახტანგ VI“ * „გურული დღიურები“ „ბიბლუსი გალერეაში„ * კახური თიხის „აკადემია“ * ჰიურემ სულთანი — ოსმალეთის იმპერიის დიდებული იმპერატრიცა * რაინდთა ტურნირები * მონობა ძველ რომში * ორსახელიანი გენერლის ომი * ჰოფბურგი * „ახალი ცეცხლი“ ძველ ბუხარში * იმედა კახიანი: თორმეტი წლიდან მარტო ვცხოვრობდი * ისტორიული ამბები ძველი ჟურნალ-გაზეთებიდან * ქართული კონიაკის მამა * სკანვორდი

შენ, როცა ამ წიგნს ხელში აიღებ, ცოცხალთა შორის მე არ ვიქნები, მაგრამ, კეთილო, მიხვდი, გაიგე, ადრე წასული კაცის ფიქრები. მიხვდი, გაიგე, რომ მეც შენსავით ერთ დროს ამქვეყნად კაცი ვიყავი, მეც მყავდა შვილი და ნათესავი, კაცი ვიყავი გაურიყავი. მეც ვოცნებობდი ოპერის ბაღში და ჩემი ტვინიც მღეროდა მაშინ… ჭაბუკი ვიყავ, ქარბუქი ვიყავ… მე ერთი მქონდა მგოსანს ქონება, – კადნიერება არწივებური. და მეც შენსავით მქონდა გონება კახური ღვინით გაბრწყინებული. მეც განვიზრახე ლამის სიკვდილი, სიყვარული რომ გულს ჩამეწვეთა. ეჰ… მეც მიყვარდა და ფერმიხდილი, მეც დავდიოდი რუსთაველზედა.

მარო და მარგალიტა სახტად დარჩენილები იყურებოდნენ. - დღეს მომეცით: ორასი გრამი ~შვეიცარიული~ ყველი, ორასი გრამი ძეხვი. - სერვილადი?სერვილადი მაქვს,- გერონტიმ დახლ-ქვეშიდან სერვილადი გამიღო, - -თან იცინოდა, -ორას სამოცი გრამი აღარ გინდა ან ას ოთხმოცდაჩვიდმეტი? - არა, აღარ არის საჭირო, -იცინოდა გოგონაც. - ვახ, ეგრე ცოტას რომ ჭამთ, იმიტომა ხართ გამხდარი. - ჩემი გასუქება არ შეიძლება. ისერაც..-გოგონამ ლოყებიდაბერა. - რატომ? რატომ? - ბალერინა უნდა გავხდე. - ვახ, ოპერაში? -თუკი შევძლებ, ოპერაში. - შენ რას არ შეძლებ, შენ რას არ შეძლებ,-გერონტი წელში გაიშალა,-თუ რამე ისეთი იყოს, მე ნუ მომერიდები.

თუმცა-გულმშვიდად იყავიტ, ხელოვანნო, ასეთი დრო არასოდეს არ დადგება, იმიტომ, რომ ის აპარატი მონადირესავით დააფრთხობს ნადირს – აზრს. ხიბლს, სახეს, ვინაიდან შემოქმედება და სიყვარული მეტიჩარა მეთვალყურეს თანაბრად გაურბიან. მაგრამ რადგან შემოქმედებაც და მისი ფსიქოლოგიაც მაინც არსებობს, იმიტომ ზოგი ვინმესთვის სასარგებლო იქნება ცალი თვალით მაინც ჩაიხედოსი იმ იდუმალ კოლოფში, სადაც რომანი, პოემა, ოპერა, სურათი ან ქანდაკება მზადდება. ბედნიერია, ვინც თავისი გზა ჭაბუკობის დროსვე იპოვა. მამაჩემი სოფლის მეურნე იყო და მეც ამ ხელობისთვის მამზადებდა. აგრონომიამ რვა წელიწადი წამართვა.

* სპორტის გაბატონება ამერიკაში * მუშკეტერები — კეთილშობილ ვაჟთა საამაყო რაზმი… „თვითდაფინანსებით“ * ქართული კვალი ათონის წმინდა მთაზე * ატლანტიდა — მითი თუ რეალობა? * ახალგაზრდული ამბოხი ჰოლივუდში * კაცი ჰიტლერის ზურგს უკან * დიმიტრი უზნაძე * მალბორკი * ფარიკაობა — მახვილის მოთვინიერება * თენგიზ არჩვაძე: თუ თავისუფალი არ ვარ, დაუმორჩილებელი ვხდები * ნუკი კოშკელიშვილი: შენი ქვეყნის წარსულის კარგად ცოდნა პატრიოტიზმია * 500 ფაქტი ისტორიიდან * სკანვორდი

სუდეიკინს დაეხატა დეკორაცია „ქიმერიონისა“. ს. სუდეიკინი, ლ. გუდიაშვილი და დ. კაკაბაძე შეუდგნენ „ქიმერიონის“ მოხატვას. ცალ-ცალკე ყოველი ამათგანი ცდილობდა დაეხატა ორდენი „ცისფერი ყანწების”. როცა პირველად გუდიაშვილი და კაკაბაძე შევიდნენ ბინაში და წარმოიდგინეს მისი დახატვა, ორივეს ფერი ეცვალა... დეკორაციას არც ერთი მათგანი არ იყო ნაჩვევი და ორივე შეაშინა გრანდიოზულმა შენობამ. მაგრამ საკმაო იყო გამოჩენილიყო ნამდვილი ოსტატი-დეკორატორი რუსეთის საიმპერატორო თეატრის და პარიზის დიაგილევის სეზონის გამტარებელი, სუდეიკინი, რომ ყველაფერი გამოეცვალა. ქართველმა მხატვრებმა იგრძნეს, რომ მათ თავს დაადგათ ღმერთი.