- აქ კი უკვე ღამეა, ნამდვილი ღამე, დაბრუნებულა ნახირი, დაჩუმებულან ფრინველები, მიმწყდარა ადამიანების ფეხის ხმაც. ცაზე მილიონი დიდი ჩახჩახა ვარსკვლავი ანთია და ისინიღა კრუტუნებენ: - კრუ, კრუ, კრუ!.. რა თქმა უნდა, ეს ვარსკვლავები კი არა, ჭრიჭინები, კალიები და სხვა რაღაც ასეთი მწერები კრუტუნებენ, მაგრამ გოგონას ასე ეჩვენება!..

ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება, სიო, სარკმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება. მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იცილებს ვერცხლის საბანს, სიო არხევს და ატოკებს ჩემს სარკმლის წინ იასამანს. ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი, ისე არის სავსე გრძნებით, ვით რითმებით ეს წერილი. საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული, ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული. დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ, არ ვუმჟღავნებ ქვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ. რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული, ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული.

დევთაცა გვქონდა ფიქრადა ზეცას მიგვეპყრო თვალია და დაგვეჭდია ქედზედა ღვთის საამური ვალია. მინდა ღმერთს შენებრ მივაჩნდე, შენებრ სიწმინდის მქონია; დევობის ძალა რომ მერთმის, მინდა სხვად მქონდეს ღონია. უძალღონობას, სისუსტეს ვერ თვისობს ჩემი გონია. რაღა შენ მოგცა უფალმა ძალი, არვისგან ძლეული? ასჯერ დიდი ვარ შენზედა, ასჯერ მეტი მაქვს სხეული! სიზმარში ვარო მგონია, ვერა ვარ გამორკვეული... მიშუამავლე უფალთან, შენებრ შამმოსოს ძალითა, მეშვლად გედგები ბრძოლაში ძმურად, ძლიერის მკლავითა. - სიტყვა ადვილად ითქმევა, ბილწო, ავსილო შხამითა. ვერ მოატყუებ უფალსა, მოხეტიალევ ღამითა.

როგორც უხვი მემკვიდრე, ვისვრი სავსე პეშვებით ფანტასტიურ მკვლელობებს და ოცნებას მკათათვის. წარსულში, მომავალში წყევლით გადავეშვები, რომ ძეგლები ავმართო მღვრიე მშვენებათათვის. თქვენ შეხედეთ: პირველი ჩნდება მერიდიანი, ვეძებ ისევ დაღუპვას და დავცინი სიბერეს, წარსულს წყდება ფოთლების წყება იმედიანი, შემოდგომის ქარვებმა გზები გადამიფერეს. დე, თამაშის თუ ბრძოლის ვიყო ცქერით გართული, იყოს მზეთა ორგია და მაგია მთვარისა, ვიყო ამ ღრიანცელში მარად ხელაღმართული, ლანდი - არაქვეყნიურ დარდით გადამწვარისა. დამრჩეს ეს საიდუმლო, როგორც წმინდა ემბაზი, ეფემერა მომექცეს, როგორც ღამეს ენებოს. ცხენთა შეჯიბრებაზე!

მეც მყავდა დედა, ის წავიდა, მარტო დამტოვა, ვის მივაკითხო? აღარ არის ამ სააქაოს. მახსოვს აქ იყო, ისიც ვიცი, რომ აღარ მოვა, ვის მივაკითხო? ამ ბნელ ღამეს, თუ მრუმე ქაოსს? ჰოჲ, დავსილო სიხარულო ბავშვობის დღეთა, როცა მყოფნიდა მე ხალისი და სითამამე, ამსოფლიური მომიწამლა ბედმა სიამე... ოჰ, ბნელო ღამევ, ხომ არ იცი, რა იქნა დედა? ოჰ, ცისნათელო, ეგებ შენ თუ მაუწყო რამე? მე სიხარულის საუნჯენი გადამეკეტა, ვარამის გესლით გავითანგე და მოვიშხამე, ეგებ ზეცაში მან კარავი თუ გაიკეთა, ან წილნაყარი იყოს ეგებ გარდასულ მზეთა, და დაეუფლა მის უკვდავ სულს უკუნი ღამე.

გადავიარე დაღესტანი... ვნახე გუნიბი, გიაური ვარ - და ვარ მაინც ეხლა მჲურიდი. ხმალი - ლეკური ამხანადაც არ იღუნება, ამ ხმალს მე ეხლაც სიხარულით გულს გავუყრიდი. დაუთოვია სისპეტაკე ზეცას თეთრ თოვლით, დგანან ზვირთების ეშაფოტად მაღალი მთები. მოქუხს გრიგალი შურისგების მეორე მოსვლით, იხტიოზავრიც წარღვნის ღამეს დაეფეთება. ვხედავ არწივთა საბუდარით დანგრეულ ბუდეს და მოგონების სირცხვილიდან თვალი მევსება. ამ ცის სიმაღლის შეგინება როგორ გაბედეს, ამის ტკივილი, საქართველოვ, შენც ხომ გედება. ქართული ძვლები ალპებიან აქ ხმალს და ხიშტებს, მეცოდებიან ამ საწყალთა გახრული ძვლები.

სიბერე დაეცა ჩემ სურვილს საშინელს, სიხარული დილის ოდესმე იქნება. სარკესთან სიზმარი ვიღაცას აშინებს და წვიმას უეცარს მოსდევს დაფიქრება. ნელდება დღეები და სიმძიმე ქარის, მე ღამესთან ვდგავარ, როგორც ქანდაკება. ახლა ოდნავ ისმის მწუხარება ქალის, ახლა ოდნავ არის ნუგეში, გაგება. ვედრება და ნისლი მოედო ჩემს თვალებს, ფოთლებზე ჩამოწვა სინათლე ღამისა. სადღაც იმალება უცნობი სიმკრთალე, ამნაირ ფიქრისგან, უფალო, დამიცავ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ჩემი წამება უკვე ნახულია, წამება სპეტაკი და მუდამ ნამდვილი. თავზე სიჩუმის ფარდა მახურია და რაღაც ირხევა კუთხესთან ლანდივით. ისევ მიწყნარდნენ მაღლა სართულები, ქარმა შუაღამეს ღონე შეალია. დავიწყე ფიქრი სხვა მიმართულებით და ოთახის კართან რაღაც შრიალია. დადგა დრო ფარული და წმინდა ვედრების, უეცარ სიკვდილის მირაჟი ენთება. სიბნელე მიდის და ჩნდება კედლები, სინათლეა ოდნავ, ალბათ გათენდება. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მოსკდა კიდეებს, გასცდა ნაპირებს და გრიგალივით მოედო ქუჩებს, სისხლის, ტალახის, ცეცხლის და წყალის ზვირთი, ყველაფერს ნაზიარები. იდუმალ ფიქრთა ჯაჭვაწყვეტილი, აღელვებული მორევის ქაფი, არეულ ჯურღმულთ აღმოჩინებით, სავსე საზარლად მცურავი მკვდრებით - მოედო ქალაქს, მოედო სოფლებს, ისევ მონახა ბნელი სარდაფი. შებოჭა ერთი მძლეველი ძალით და გადალეკა აღფრთოვანებით. დაეცა კრემლი! და ნაფოტებად იქცა წარსულთა ტანჯვათ მიზეზი. მე ვალმოხდილი ისევე ველი, როგორ მოჰყვება ავდარს ავდარი. ეს მე ვარ, მე ვარ, ეს მე ვარ, ქარი, ვისვენებ ახლა, ვოცნებობ მზეზე, ერთმევა ფერი ყვითელ არეებს და მოკლული ვარ, როგორც აფთარი.

„მოდი, პაწაი თვალს მოვატყუებ და მერე უმფრო ფხიზლად ვიქნები“, - იფიქრა კაციამ, დაიდვა თოფი მკლავზე, დადვა თავი რკინიგზის რელსზე და დაწვა. „თუ ვინიცობაა, მაშინა მოვიდა, რეინცაზე რომ თავი მექნება, მაშინათვე შევიტყობ და წამოვხტები“. - გაივლო ფიქრებში და დახუჭა თვალები. ედვა თავი რელსზე და ეძინა კაციას. სავსე მთვარე კი, თითქო ეტრფის მის გაბურძგნილ წვერ-ულვაშსო, ნარნარად დაჰყურებდა ზევიდან, ბულბული კი სმენის დამატკბობლად გაიძახოდა: „ტიავ, ტიავ, ტიავ!“ არ გასულა ნახევარი საათი, რომ გამოჩნდა მატარებელიც.