სეანმა ხრტი) ჯიგრიზ შჭდშგეჰ· რი კომიტეტის _ პრეზიდიუმმ მართულებით „ააშენა რამდენი-

ქსიხს“ შექმნისათვის პრემია მიე- ნიჭა მიხეილ , ოძელს. ხაუკეთესო ...

ისევ ელვარებს დარდები გულში და ზამთარია და ასე ცივა. მე გამოვედი ციხიდან გუშინ და ახლა ისევ საყდარში ვზივარ. ისევ ელვარებს დარდები გულში, თან უფსკრულია, თან ასე მსურს მე. მე გამოვედი ციხიდან გუშინ და ახლა ისევ გალობას ვუსმენ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მზაკვარი სხივი როგორ ქირქილებს ბროწეულებზე: იმას ჰგონია, აქ განზრახ შეხვდნენ ჩვენი გულები... ჩქარა წავიდეთ, თორემ სიჩუმით დაქანცულები პირს რომ გახსნიან, ალბათ გაგვცემენ ბროწეულები! რესურსები ინტერნეტში *ბროწეულები

განა ისე სულელიცა ვარ, ეგ არ ვიცოდე… ღუჰ-ღუჰ… ღუტ!.. – დააგვირგვინა დვრინვით მტრედმა თავისი პასუხი. III საღამომ მოატანა. ფრინველები შემოეფანტნენ კაკალს. ის იყო მზეც მოეფარა გორას, მხოლოდ მისი სხივი დასტრიალებდა მაღალ მთის თხემს, როგორც გამოთხოვებისას შვილი მშობელ დედას. მხედარი ისევ სტკბებოდა ტკბილ სიზმრებით: ლურჯს ცხენზე იჯდა, მშვენიერ ტანისამოსსა და იარაღში გამოწყობილი დანავარდობდა ცის სივრცეში, ხან კლდეზე გადაეშვებოდა, ტყის წვერებს ევლებოდა თავზე, ხან წყალში დასცურავდა და ხან მწვანე, ყვავილით მორთულ მდელოზე აგოგმანებდა საყვარელ ტაიჭს.

ეგაა!.. ჩემი შვილები!.. კატო... გიგლა... კატო... გიგლა!.. - ხითხითებდა გამხეცებული ქიტუა და თან გაშხლართულ ნიკოს გვამს ხანჯლითა ჰკეპავდა...

პუბლიკაცია * 1953 - ხელნაწერთა აღწერილობა - H კოლექცია - ტომი VI

გათენებისას მერძევე მოვა, მას გაეღება პირველად კარი... გაიშრიალებს ოთახში ყანა, ოქროს ეჟვნებით წკრიალებს მტკვარი. ბიბინებს ქართლი ზურმუხტის ზღვათა, მოფრიალებენ ტყემლის აფრები, და ფიროსმანი დუქანში ჰხატავს ჭიქა არაყზე ფრინველს გაფრენილს. ვიცი, თბილისი ჰხვდება განთიადს, ღრუბლებს ჰკიდიათ იის ბუჩქები, ვიცი, რა ცეცხლიც გულში ანთია და მდიდარი ვარ დასაჩუქრებით. მიყვარს დილის ცა, ზღვა და ბალახი, მიწა, მერცხლის ფრთით შემოხაზული და სადღაც ერთი მცირე ქალაქი, ― ძველი საძირკვლით მიწას ჩასული... რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

დააშვენებს იმას თეთრად და წითლად აყვავებული მაჟალო და პანტა; იქვე ყვავის ტყემალი… ყვავილები ამკობენ წიფელს, რცხილას, მუხას და ფოთლებ-მთრთოლარე ვერხვსა… თუ ესენი მოსცდებიან და აღარ გაუღიმებენ ტყეს, ასკილი ხომ აღარ უღალატებს; ეს ტყის ვარდი მაინცდამაინც გაიშლება გორ-გორის პირებზე; თუ ესეც მოსცდა, შვინდი ხომ აღარ მოსცდება. ისე როგორ მოსცდება შვინდი, რომ ყვითლად აღარ გამოიჭყიტოს გაღმა პირმზითიდამ. სწორედ მესამედ მოვიდა ეხლა წვიმა, აქა-იქ დარჩენილი პატარ-პატარა თოვლები დალახვრა, გააქრო, გააქარწყლა; მთის კალთებში ნამცეციც აღარსად სჩანდა თოვლი, მხოლოდ მთის კუდებში და დაბლა ხევში ეძინა მწოლიარე ზვავსა.

დღეს მარტოდმარტომ მოვიხილე თეთრი ქაშვეთი... შენ შორეული, შორეული ჩემს წინ გაჩერდი და გამიღიმე: სიხარული ისევ გფენია... იის სურნელი საით მოგყვა, თეთრო ფერიავ, ო,თმებიც შენი ოქროსფერი - იით ავსილა... წამოდი, დავსხდეთ, - თბილი სიტყვა ისევ მასმინე... ვიწრო სარკმელში, სით იღვრება ლურჯი სინათლე, ისევ ღიმილით დამტოვე და გაუჩინარდი. რესურსები ინტერნეტში *იის სურნელი საით მოგყვა

ლაჟვარდი იყო სუფთა და ღია, მიმზერდა იის ცისფერი თვალი, მღეროდა ვიღაც და სამაიას ცეკვავდა სამი უცნობი ქალი. გადავიარე სინათლის ზღვარი და უცნაური ვნახე ხატება – ჯერ არ მინახავს ქვეყნად ამგვარი გასაოცარი გამოცხადება. სულიერივით დარბოდნენ ხენი, ფრინველებს ლხენით ვესროდი ისარს, მოჰყავდათ ჩემსკენ ფასკუნჯებს ფრენით პირმშვენიერი მნათობი დღისა. ისე ბრწყინავდა ვერცხლის ხეხილი, გაოცდებოდით ფერთამხილველი, – ოქროს მთა-ბარი და მთაგრეხილი, გამოცხადება გასაკვირველი! ოქროს გალიებს, ოქროს ზარებით, და გალიებში სამოთხის ჩიტებს ვუმზერდი, ვიდექ ფერნამკრთალები და გრძნეულივით ვუსმენდი კიდეც.

მაინც რა კითილი დაეყრებოდა ორ ადლიან კედლიდან ჩამოვარდნილ ბალღს, ქვებზ დაცემულს. ახლა თითონაც უკვე მოზრდი იყო ბაბუცა, გამთქვინებული. კედელ-კედელ დარბოდა, ფეხი აუცდა და ქვებში ჩაიჩეხა. გულშეღუნებული სეიყვანეს სახლში. მართალია ექიმის წამლობამ და კარგად მოვლამ მალე გამოაბრუნეს ბალღი, მაგრამ ყრუ რამ ტკივილი ჩარჩა ხერხემლში, თითქო უკვნესოდა ძვალი. ეს ბაბუცა იყო გამზრდელი რომ მისჯდომოდა და ზღაპარს ეუბნებოდა. თითქო გამარტლდა ექიმის სანუგეშო სიტყვა: ბავშვი ადგა. უშლიდნენ ადგომას, ეხვეწებოდნენ კიდევ ერთი კვირა წოლილიყო, მაგრამ ვერ დააყენეს ლოგინში და უნებლიედ დასტური დასცეს.

ტკბილია, როგორც დედის რძით ბალღი ტუჩშეუშრობელი, ტკბილია, როგორც ცის ნამი, როგორც ალერსი მშობელის, ტკბილია, როგორც ველებზე ჯეჯილის მწვანე ფაფარი, ტკბილია, როგორც ძილისპირს ძველი ქართული ზღაპარი. ბარში ბულბულთა ჯარია, მთაში ირემი ყვირისა, ტკბილია, როგორც სურნელი ახლადმოხდილი ღვინისა, ტკბილია, როგორც სურნელი ახლადგამომცხვარ პურისა, ტკბილია, როგორც ნუგეში ბედისგან დაღუპულისა. ტკბილია, როგორც ბეღელი ამოვსებული თავამდი, ტკბილია, როგორც სიმღერა და შეძახილი თამადის: – ჩემი სამშობლო ზურმუხტის და მარგალიტის სადარი, ამრიგად აყვავებული მხარე მეორე სად არი?

― დავჩუმდებით? არასგზითა, მზე დაგვყვება ყველგან გზებში; ― ხოხბის ყივილს ალაზნიდან ყურს დავუგდებ ჩემს ლექსებში! 8 ― არა, არა, არსად წავალ, აქ დავრჩები, მეგობარო, ― მინდა არსენ იყალთოელს სასწავლებლად მივებარო; ფიროსმანის რთველში ვჩანდე, მის შავ მტევნებს მივეფარო; სულხანიშვილს, სარაჯიშვილს, მარჯანიშვილს მივედარო! მათგან შობით, მოჯიშობით, ლექსნაკრავმა ვინეტარო! ისევ ჰყვავის გრემის ბაღი, თუმცა ჭვარტლით შეიმურა, მაჯამების ბაირაღით დადის მეფე თეიმურაზ. წყალი ნარწყულს! წყალი ნარწყულს! გული ისევ ალაგს არის! ისევ ოხრავს კვიპაროსი, ალექსანდრეს ნალექსარი!

*2014 - ქართული ისტორიული საბუთების კორპუსი - ტომი III - N 107

2014 - ქართული ისტორიული საბუთების კორპუსი - ტომი III - N 104