დადგა აგვისტო. ცა რიდეული დაისიცხება ისევ დილ-დილით; ქალაქს ედება მზე თვითეული ყაყაჩოებით, ტუხტით, პილპილით. ისევე ჩქარი და უძლეველი, ვიცი, რადა ვარ ასე ქარული, ჯერ ყველასაგან მიუკვლეველი აღმოვაჩინე მე სიყვარული. ეს სიყვარული დააცხრობს გოლვას და გაგიჟებას უფრო უარესს, სურვილი ისევ უშენს რევოლვერს, ცას რომ ღრუბლებმა გადაუარეს. ღრუბლებო შავო, მზეო საპყარო, მე აღტაცების ზღვაში შეველი, აღმოვაჩინე მთელი სამყარო, ქვეყნისთვის ჯერაც მიუკვლეველი. 1916 წ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მე უფსკრულთან მივედი, ყოფნა ისევ მომბეზრდა. ჩემი თეთრი იმედი დაიკარგა ოდესღაც. და ცრემლები ფერადი დარჩა ღამის უბეში. სადღაც მიდის ბარათი დატვირთული ნუგეშით. ჩამორეკეს ზარები და ქალწული ატირდა. ფიქრი ჩადგა ქარივით შემოდგომის ნაპირთან. ღამე ასე გაივლის და ლანდები სურვილთა. და ცისფერი ყვავილი გამოჩნდება სულიდან. მიდის ჩემი სინაზე, როგორც ნისლი დილების. და თბილისის წინაშე სანთელივით ვილევი. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა