ოჰ, თუ თავს აღარ დამანებებ, შენი გულის ჭირიმე! – ეუბნებოდა ობოლი დედას. – აღარ დაგანებებ თავს, შვილო, აღარ, ამიერიდან სულ შენთან ვიქნები, არ მოგაკლებ ახალს ტანსაცმელს, გაგახარებ და გავიხარებ შენგან. – უპასუხა დედამ. – გაჰქრეს, მორჩეს სიზმარი! – ბრძანა მცველმა ანგელოზმა და ამის შემდეგ კვალად სიზმარმა ფერი იცვალა: დედა-შვილი რომ ტკბილად ჭუკჭუკებდენ, სწორედ ამ დროს გაჩნდა დედინაცვალი; ობოლის ახალს კაბაზე ხელი მოჰკრა. მერე იმავე ხელით საყურეებს შეეხო და სთქვა: – ვინ მოგცა, გოგო, შენ ესენი? გაიხადე ეხლავე კაბა! გამოიძრე ეგ საყურეებიც!.. ობოლი შეკრთა.

აქ მოიტანეს, მოიტანეს ის განთიადზე, ცხოველი ცრემლი არ დაღვრილა მგოსნის საფლავზე. ის უცხო იყო. ყველასათვის და ყველა მისთვის, ვის რა საქმე აქვს, რომ მღეროდა ის ჰიმნებს მზისთვის? იყო, იმღერა... და ვით ყველა, საფლავს შთავიდა. მოკვდა მის ხსოვნაც... განა ბრბოსთვის არის რამ წმინდა? მაგრამ სიკვდილსაც, შავს სიკვდილსაც აქვს გაზაფხული საფლავის მტვერშიც მზეს უმღერებს პოეტის სული. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მე დამინახეს მოწაფეებმა და ამოდის რამდენიმე ქალი იმ მთაზე, სადაც მე ვსეირნობ, და ქაღალდზე გადააქვთ ჩემი პოზა. მე იქ დავწერე ლექსი და წავუკითხე მათ. შემდეგ გადავწერე და გადავეცი. 26 აპრილი ვიყავი აკაკი ანდრიაშვილთან. იგი უკრავდა გამმას. წავედი აღმასკომში, ვნახე ჩემი მეგობარი როდიონ ქორქია, რომელმაც მიძღვნა თავისი წიგნი. მომეწონა შემდეგი ადგილი: "უცნობი გზებით მოდის აღმაფრენა და სხვა. ახლა ოთახში ვზივარ, ღრუბლიანი ღამეა, ბავშვები თამაშობენ ქუჩაში და მესმის მათი ჟრიამული. დღისით ცხელა და ღამით სიცივეა. 29 აპრილი დილით მივდივარ მხატვარ ირაკლი ტოფაძესთან, რომელიც ხატავს ჩემ სურათს.

- ელგუჯა! ელგუჯა შეიშმუშნა, კედლისკენ გადაბრუნება დააპირა. ჭიჭო მხარში წასწვდა და გადმოსწია. - გაიღვიძე, ე! თოვლი მოსულა. ელგუჯამ თვალები გაახილა, ერთხანს უაზროდ იყურებოდა, მერე იკითხა: - რაა? - თოვლი მოსულა. ადექი. დროზე წავიდეთ, თორემ, ვინ იცის, ცა ისე ჩამოიქცეს, გარეთ ფეხს ვეღარ ვდგამდეთ. ელგუჯა სარკმლის ფარდას მისწვდა, გასწია და სახე გაებადრა. - ე! როგორ დაუბარდნია! - ადექი, ადექი! - აჰა, ვდგები. ელგუჯამ ხალათი მოძებნა, ჭიჭომ კალენდარს ფურცელი აახია და ისევ მოუბრუნდა: - მე ავალ, შევაბამ. შენ მანამ გაემზადე. - აჰა, ერთი, ორი და მზადა ვარ.

მივდივარ, გზაზე ადის ალმური, მივდივარ, ელავს შუადღე მშვიდი. უცებ მომესმა ხმა სალამურის და უცებ ხიდან აფრინდა ჩიტი. გაზაფხულია, თუმცა არ მჯერა, და მთაზე ისევ ლურჯი ფერია. თბილისი ჩნდება შორს ალმაცერად და ახლა თითქო აქ სოფელია. გაზაფხულია, მივდივარ ნელა და მიკავია ხელში ეს ია. მე უარვყავი მთელი ცხოვრება, ვიწამე ზეცა და პოეზია. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

- დაიყვირა შიშიამ და გაიქცა დასანახად, თუ სად დაეცემოდა ჯიხვი. მაგრამ ჯიხვი უფსკრულმა ჩანთქა. სად დაეცემოდა, როცა ძირს თვალჩაუწვდენელი ფრიალოს მეტი არა ჩანდა რა. ახლაღა იგრძნო შიშიამ, რა საფრთხეც მოელოდა და თმა ყალყზე დაუდგა. დიდხანს, დიდხანს უხმობდა ხეობები და მთები, როცა ძირს დაცემული ჯიხვის სიმძიმით მოგლეჯილი ლოდი ხეობაში საშინელი ჭექა-ქუხილით ჩაიჭრა და იმისგან შეშინებული ფრინველები წივილით გამოიშალნენ ჰაერში. მიიხედ-მოიხედა შიშიამ, ეძებდა თავის დამხმარს ვისმე, მაგრამ ირგვლივ მარტო ფრინველებისგან დახრული ძვლები ეყარა, აქეთ-იქით ფრიალო და თვალჩაუწვდომელი უფსკრული იყო.

მომწონს მე ფიცხი მერცხალი, მისი ქროლვა და ფეთება, თუ სახლზე ბუდეს მიაკრავს, სახლს ლხინი დაებედება! ბრიალებს ტურფა ხოხობი, სტყორცნის ალს არემარესა; შეიფრთხიალა ბულბულმა და გული გამიალერსა... მაგრამ მე მიყვარს არწივი, სიმაღლე უყვართ არწივებს! შუა გაჰკვეთენ განწირვით, ვინც მის გზას დაუქარწვიმებს! ავლენ მზესთან და მღერიან, მზეში ფრთას გადაარწევენ, უყვართ სიმაღლის ნათელი, სიმაღლე უყვართ არწივებს!.. კარგია არწივის ფრთიდან, ― სტვირზე გმირული გალობა, თუ არწივული სიმღერა ლექსის ხმას დაეწყალობა! კარგია არწივის ფრთები, ― თუ გმირის მხრებში გამოვა!

ქარი გიმღერის ნანასა, ზღაპარს გიამბობს ჭადარი... ძეწნამ ალერსით ამავსო ეჭვებით ნაავადარი... საქართველოო ლამაზო, „სხვა საქართველო სად არი?“

მათ შორის მასუმ-ბეგ სეფევი, ალაჰ-ყული-ბეგ ასჰაქ ოღლი, ალი-სულთან თაქალუ, შამს ედ-დინ-ხანი – შერეფ-ხან ქურთის შვილი, ხალიფე ანსარი, ჰამზა-ბეგ თალიში, ულუღ-ხან-ბეგ საადლუ და სხვა ამირები არჯიშსა და ბარგირს გაემართნენ, შაჰვერდი-სულთან ზიად ოღლი და ედჰემ-ბეგ რუმლუ ბასიანისაკენ წავიდნენ და იბრაჰიმ-ხან ძულყადარი, შაჰ-ყული-სულთან ავშარი და ჩერაღ-სულთანი, რომელნიც იმ დროს ფარსში იყვნენ, არაბეთის ერაყზე თავდასასხმელად გაიგზავნენ, ხოლო ბაირამ-ბეგ ყაჯარი, თეიყუნ-სულთან ყაჯარი და საქართველოს ვალი ქაიხოსრო, დად ელის დასაპყრობად და იმ სანახების დასარბევად დანიშნეს.

ავი კაცი ამ ქვეყნიდან გავიდეს, საიათნოვა მეჯლისებში შავიდეს: ლხინი უყვარს, ყალმაყალს დაიწუნებს. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

და არის ქვეყნები სხვა, რომელთაც არა აქვთ ზღვა, ანუ არც მდინარე. აქ კი ცად ასულა ფრთა, უშორეს ტალღების მთა თეთრი და მყინვარე. ზღვა ჩვენი მრისხანე ომს შეხვდა, ვით შეჰფერის ლომს, არსმენილ განგაშით. გრგვინვასა და ქუხილს სტეხს - შეაწყდა გრიგალი მეხს გემების კანკალში. ჰკვეთავდა უნდოს და ნავსს კრეისერს, წყალქვეშა ნავს, მოქნეულ დაშნითა. დალეწა ნაღმები მტრის, და მაშინ დამშვიდდა ის... ო, როგორ დამშვიდდა! იგრძნობ ზღვად გასულთა ხმას, სად იალქანი დგას ალპიურ კარავის. რას იტყვი? რა უნდა თქვა? ვისა აქვს ჩვენსავით ზღვა? არავის, არავის! 1947 რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა