სოცი ს X28ვ%4ღა არბი და შემდგო! ძტვერებიბ პოპოლანონი ვე! ქ””"· ვეყა- წ ივ იონ M!·» ადობე მაღ. შჟ;; შე თებული შტატების ცაო გ იასა დი ოოად მეთაუ- .

გული და გონება იქვე მიფრინავს… იქ… იქ… სადაც ბრწყინავს მშობელი დედის სახე: მის გონებიდან, თუნდ დედინაცვალი ანგელოზად გარდიქმნეს, ვერ ამოჰშლის დედის სახის მეტყველებას. ის სულ სხვაა… სხვაა… ააახ!.. სძინავს ობოლს, მცველი ანგელოზი ადგა თავს. იგი ლმობიერია, ობლების მოყვარული და მობრალული… მან იცის ობლის გულის ტკივილი. უნდა უწამლოს და როგორ? შეუძლიან დაუბრუნოს ობოლს მშობელი დედა? ვერა, ვერა. ერთია მხოლოდ იმის ხელთ: ცოტახნობით გაამთელოს წყლული ობლისა, ხოლო ბოლოს… გადასწყვიტა, უნდა აგრძნობინოს ობოლს ბედნიერება, რაც შეიძლება დიდხანს, და მოუვლინა სიზმარი.

გვერდები კატეგორიაში „გალაკტიონ ტაბიძის ნაშრომები“ ამ ...

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ISBN 0-525-24144-2 * Troyat, Henri. Catherine the Great. Plume. ISBN 0-452-01120-5

ჩემს გარშემო მწარე სინამდვილეა და ვუმზერ მხოლოდ ოთახს, გარინდებულ კედელს. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

სუფრას მოუსხდნენ, დაუტრიალდნენ, პური გატეხეს და, როცა თითო ჭიქა საფერავის წვენიც დააყოლეს, სადღაციდან შეუმჩნევლად მობრუნდა სიყვარული და ბიჭების პატარა გულები სასიამოვნოდ გაათბო. უყვარდათ დედა, უყვარდათ ერთმანეთი და ის მეტყევე, რომელმაც ისე ლაზათიანად გამოისტუმრა. უყვარდათ ის ტყე და ის გზაც, რომლებმაც სულ ცოტა ხნის წინათ თითქმის ცრემლები მოაწურინეს თვალებიდან. უყვარდათ ყველაფერი, რაც მათ ირგვლივ იყო. გემრიელად ილუკმებოდნენ და ერთმანეთს აღარ აცდიდნენ ლაპარაკს: - რა დედა გვყავხარ, რა დედა! ეს რა საჭმელი გაგიკეთებია, ოჰ! ოჰ! - რა ყოფილა ეს ჩვენი ელგუჯა, ტარაბუასავით ტრიალებდა ტყეში!

ჯიხვი მუდამ წამს მოელოდა, რომ კაცი ეცემოდა და ჩაჰყლაპავდა. შიშიაც ერთბაშად შეკრთა. მოაგონდა, რომ განთქმულმა აფშინამ ასე შერეკა საფარში ჯიხვები და თვითონ გზაში ჩაუდგა. უნდოდა ხანჯლით დაეჭრა ყელები, მაგრამ გაცოფებულმა ჯიხვებმა, რაკი გასავალი აღარსადა ჰქონდათ, ერთბაშად დაჰკრეს და გადაუძახეს უფსკრულში თავმომწონე მონადირე. ამაზე იყო ლექსი: “ჯიხვებს ნუ ჩასდევ, აფშინავ, ჯიხვთა ბანდუხის კლდისათა, თორ კლდეზე გადაგაგდებენ, ჯარს შაგიყრიან რქისასა”. მოაგონდა არანაკლებ განთქმული მონადირე ჯარჯი და ჯიხვი რომ ერთად გადაცვივდნენ კლდეზე. მაგრამ ჯიხვი სრულიადაც არა ფიქრობდა ბრძოლას.

მივდივარ, გზაზე ადის ალმური, მივდივარ, ელავს შუადღე მშვიდი. უცებ მომესმა ხმა სალამურის და უცებ ხიდან აფრინდა ჩიტი. გაზაფხულია, თუმცა არ მჯერა, და მთაზე ისევ ლურჯი ფერია. თბილისი ჩნდება შორს ალმაცერად და ახლა თითქო აქ სოფელია. გაზაფხულია, მივდივარ ნელა და მიკავია ხელში ეს ია. მე უარვყავი მთელი ცხოვრება, ვიწამე ზეცა და პოეზია. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

“მომცეს ფრთანი და ავფრინდე, მივხვდე მას, ჩემსა ნდომასა; დღისით და ღამით ვხედვიდე მზისა ელვათა კრთომასა!” მიყვარს არწივთა სამშობლო, არწივიანი, ორბეთი, ― იქ იწოდება არწივად გმირების წინამორბედი! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

„სხვა საქართველო სად არი?" როს ვარსკვლავები ხმაურით აინთებიან ცათანი, კლდეს მოაწყდება ზღვაური მეშვიდე ცაზე ატანილს... კლდეებში ჯიხვი დაფრთხება, გორში იტირებს ატამი, ყაყაჩოს გვერდს ვერ აუვლი, „სხვა საქართველო სად არი?" აქ დაიბადა „სულიკო", მზისკენ გაფრინდა „მერანი"... და თუნდაც გადმოსულიყო მტერი შმაგი და ვერანი, მარჯვენს მოსჭრიდა ალუდა, სით გაუშვებდა ლელაჲ? აქ დაიბადა „სულიკო", მზისკენ გაფრინდა „მერანი"... მთათ ორბის ფრთები მოისხეს, ცაში ასულა ძერაი... დაბლა შრიალებს მოლისებრ ყანაი გაუყელავი... ფიქრს დაუღლია ონისე, ბახტრიონს მიდის ლელაი... მთათ ორბის ფრთები მოისხეს, ცაში ასულა ძერაი...

ავი კაცი ამ ქვეყნიდან გავიდეს, საიათნოვა მეჯლისებში შავიდეს: ლხინი უყვარს, ყალმაყალს დაიწუნებს. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ამირ ყარამანი ერთი ჯგუფი ბუმბერაზებით, რომელნიც თავისი ცეცხლისმფრქვეველი და მთის გამხვრეტი ისრის წვერებით ტყუპების ზოდიაქოს ქამარს ცის გუმბათზე აკერებდნენ და სიცოცხლის წამრთმევი შუბების წვერებით მთვარეს სახიდან ლაქებს აცლიდნენ, [და] რომელთა ცხენების [მიერ ადენილი] მტვერი ღრუბელივით დიდი იყო, [მათი ნასროლი] ისრები წვიმისებრი, ხოლო ხმლების [კრიალი] ელვა-ქუხილის [მსგავსი], ამირახორებთან ერთად, რომელნიც მის ხალხს ეკუთვნოდნენ, წინამავლად წავიდა. ყარა-იუსუფმა ბაბა ჰაჯი-ბეგ ქავერდი არდებილის მცველად დააყენა. შეიხ იბრაჰიმი მტკვრის ნაპირას დაბანაკდა. გარშემო ხანდაკი იყო ამოჭრილი.

და არის ქვეყნები სხვა, რომელთაც არა აქვთ ზღვა, ანუ არც მდინარე. აქ კი ცად ასულა ფრთა, უშორეს ტალღების მთა თეთრი და მყინვარე. ზღვა ჩვენი მრისხანე ომს შეხვდა, ვით შეჰფერის ლომს, არსმენილ განგაშით. გრგვინვასა და ქუხილს სტეხს - შეაწყდა გრიგალი მეხს გემების კანკალში. ჰკვეთავდა უნდოს და ნავსს კრეისერს, წყალქვეშა ნავს, მოქნეულ დაშნითა. დალეწა ნაღმები მტრის, და მაშინ დამშვიდდა ის... ო, როგორ დამშვიდდა! იგრძნობ ზღვად გასულთა ხმას, სად იალქანი დგას ალპიურ კარავის. რას იტყვი? რა უნდა თქვა? ვისა აქვს ჩვენსავით ზღვა? არავის, არავის! 1947 რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა