ცოტა კიდევ მოითმინე, ლამაზო, და ნანატრი მთა-გორებიც იქნება!

UDC 82.0:004.738.5:004.8 This book is a revised and updated edition of a previous publication on the diachronic study of narrative texts in electronic literature. Its aim is to trace the evolution of the medium from the first works of narrative hypertext fiction, created in imitation of paper-based works, to recent syncretic, hybrid forms. These modern forms tend to diverge into two paths ...

have also been suggested. These will be highly dependent on the individual’s unique needs, but some suggestions include: ofering appointments at a time that suits the patient (for example, avoiding timings which would involve using public transport at rush hour or interfere with meal times), ofering appointments at their home initially, using ...

სულ ბოლო დროს მხოლოდ ეს-ღა გავიგონე: “უი, დედაც იქა ჰყოლიაო!” შევუდექით შამბიანს, ბუერიანს გვერდობს, ბუერის ძირები ცივის წყაროებით იყო მორწყული. აქა-იქ ლაფზე ეტყობოდა ჩემსაებ პატარა ნუკრის ნაფეხურები. საშინლად ცხელოდა. ვწუხდით. დავწექით ბუერებში. იმისი განიერი ფოთლები არ გვაკარებდნენ მწვავე მზის სხივებს. უცებ გარშემო შემორტყმულ მთების წვერებიდან ამოცვივდნენ ღრუბლები, შეიყარნენ ერთად. ცამ დაიგრიალა, იჭექა, ელვა გაიკლაკნა. წვიმა სვეტ-სვეტად ჩამოდგა გაღმა სერებზე, მალე ჩვენს გარეშემოც ხის ფოთლებსა და ნამეტნავად ბუერებზე დაიწყო ტლაშა-ტყლუში. ისეთი ხმაურობა დადგა, თითქოს ტყე და მთა-ბარი იქცეოდა.

და განჳსუ ჱნით რა, და მომესურჳს რა, კუ ალად ნავითა აღვიდი სამეუფოდ ქალაქად ხილუ ად სასურუ ჱლთა მათ ჩემთა და ვიუბნით მრავალი რამე და შევექცევოდით, რომელთა თჳთოეულად ვერ უძლებ აღწე- რად.

გავდივარ ქუჩაში, ვხვდები ჩემს მეგობარს... ვსაუბრობთ თოვლზე, გრძელ ღამეებზე, შორეულ ქალზე. 9 თებერვალი დილა არის, ნელა მივდივარ საბურთალოსკენ, და გზაზე დაფრინავენ ყვავები; მზე ოდნავ მოსჩანს ღრუბლებიდან. თბილისი წევს, როგორც მორიელი. იქიდან ვბრუნდები, შევდივარ ამერიკულ სასადილოში, ვხვდები მეგობარ აკაკი ანდრიაშვილს; ვსაუბრობთ დროგამოშვებით, უფრო დუმილია ჩვენს შორის და გაგება. უკვე დაღამდა, ახლა სადღაც მატარებელი შორდება სადგურს, ვიღაც დაღონებული ადამიანი დარჩა. კივის ორთქლმავალი, ახლა სადღაც შორს კრთიან უზრუნველი ქალები. მე ვზივარ პატარა ოთახში, მივჩერებივარ გარინდებულ კედელს.

ავცოცდით მთის წვერზედ ორთქლ-მავლის ბევრი ხვნეშა-კვნესით და დავეშვით იმერეთისკენ დაკლაკნულ გზით. უფრო უუდიდებულესი სურათი წარმოგვიდგა თვალწინ... ნელ-ნელა მივცოცავთ დაღმართზე; ორსავე მხრივ ამართული თვალუწვდენელი კლდეები და ალაგ-ალაგ ტყით შემოსილი მთაგორაკები. მვიდევთ წყლის ნაპირს ნელ-ნელა, ფრთხილად. მდინარე ყვირილა თანდათან იზრდება, მას ემატება ძირულაც. აი, მივედით ყვირილის სადგურზე. ეხლა-კი სულ დაბლობზე ვართ იმერეთში... აქედან რიონის სად¬გურამდე ძალიან ჩქარა დადიან მატარებლები, ერთი კი შევიქაქანეთ და გავფრინდით ქუთაისისკენ.

ვგონებ, ერთად ერთი გზა დამრჩენია, დილაზე ადრე გავემგზავრო შინისკენ და იქიდან შიკრიკი გამოვაგზავნინო მამას დასაპატიჟებლადო... ამ გადაწყვეტილებას დაადგა, თავი მაღლა აიღო და სამხრეთისკენ გაიხედა... მომხიბლავი სურათი წარმოუდგა თვალწინ... მთვარე გვირგვინად დასდგომოდა მთას და არე-მარეს ნაზ სინათლის ქსელში ხვევდა... ისე წარმტაცი იყო ეს სურათი, რო წამს გაეფანტა ნაღვლიანი ფიქრები და საოცნებო ფიქრებმა წარიტაცეს... რასაკვირველია, ამ ოცნების გვირგვინი ეთერი იყო. მთვარე ეთერად მოეჩვენა. თავის თავი კი - მთად... სხივები კი... ეს ეთერის სული იყო და მთელ იმის სამეფოს სიამეს ჰფენდა...