ამ დროს თვალის ვლებით გადმოიარა არწივმა; “არწივი!” ”არწივი!” გაისმა ხმა: “მეფე მობრძანდებაო!” ერთბაშად ყველას ჩაუვარდათ მუცელში ენა, ხმის ამოღებას ვეღარ ჰბედავდენ; ყველანი ცახცახმა, კანკალმა აიტანა. მართლაც და საშინელი სანახავი იყო ამ დროს არწივი: რა უნდოდა? ერთის დატევების მეტი კი არ მოუნდებოდა, რომ მთლად ბურნუთად ექცია ფრინველთა ბრბო. - რად შეჰკრთით, ხალხნო? ხმა ამოიღეთ. განა მეფე ჩვენს შემუსვრას იკადრებს, მოიწადინებს?! - ეტყოდა ფრინველთ ჩხიკვი მოძღვარი: - თუ მეტყვით, ამ წუთას აქ მოვიწვევ მეფეს. ზოგნი უარზე დადგნენ; იმის თვალების ბრიალს ვინ გაუძლებსო.

hiCAD, BricsCAD, Chief Architect, LibreCAD, FreeCAD და სხვ. ავტომატიკა (avtomation, автоматика) – 1. დისკრეტული, უწყვეტი და ჰიბრიდული ტექნოლოგიური პროცესების ავტომა ...

როგორც ჩვენი გული, იგიც ბევრჯერ იყო ტყვიით დაცხრილული. შიმშილი და ტიფი მასაც გადაჰქონდა, მიდიოდა, სანამ ცოტა ძალა ჰქონდა. ვის არ სჭირდა ჩვენი ორთქლმავალის ჟინი, სცემდა ინტერვენტი, ხვრეტდა დენიკინი. ოო, საზიზღარო, როგორ მწარედ კბენდი! მოვსპეთ თეთრი ძალა, მოვსპეთ ინტერვენტი! დაგვრჩა ორთქლმავლები, როგორც ჩვენი გული - გამხეცებულ მტრების ტყვიით დაცხრილული. გაჩერებულ ტრანსპორტს აღარ ჰქონდა ღონე, როგორც ქაღალდის ფულს, ფასდაკარგულ ბონებს. მატარებელს ჩიხით ვინ დასძრავდა, სანამ მოაღწევდა ჩვენი აღდგენისა ხანა. მხოლოდ ოცდახუთში - ვით შეგვწევდა ღონე - აღვადგინეთ ომის წინა დროის დონე.

დათ. ეჭვი არ არის, ძველად ხშირად მოივლიდნენ აქაურობას და, რა‐ კი დაბურული ტყის მეტი ვერაფერი ნახეს, იმედი გადაიწურეს.

ამ მწა​რე ფიქ​რებ​ში იყო გარ​თუ​ლი უბე​დუ​რი მი​ხას მა​მა, მაგ​რამ, შე​ვი​და თუ არა თა​ვისს სახ​ლში, სა​დაც ავად​მყო​ფი ცო​ლი დახ​ვდა, მა​შინ​ვე ალერ​სი​ა​ნად და​ე​კით​ხა, რო​გო​რა ხა​რო. _ რა​ღა რო​გო​რა ვარ, სა​შინ​ლად გა​მა​ცი​ვა, _ ძლივს უპა​სუ​ხა ცოლ​მა. _არა​ფე​რია, _ ღი​მი​ლით უთ​ხრა ქმარ​მა, _ დღეს ან ხვალ სა​ი​დან​მე ღმერ​თი მოწ​ყა​ლე​ბას მო​ი​ღებს ჩვენ​ზე; ფულს ვი​შო​ვი, ერ​თი ორ​ჯერ ქი​ნა​ქი​ნას გა​და​გა​შუშ​ხვი​ნებ და სულ კუ​დით ქვას ვას​რო​ლი​ნებ შენს ცი​ე​ბას. _ ქი​ნა​ქი​ნა-კი არა, ნე​ტა​ვი, რაც სა​ჭი​როა იმი​სათ​ვის ვი​შო​ვი​დეთ ფულს, _ თქვა ავად​მყოფ​მა.

_ თუ მოგ​ცემს, გა​მო​არ​თვი, მა​ნე​თი და ერ​თი შა​უ​რი მერ​გე​ბა, _ მი​ა​ძა​ხა მარ​თამ. _ კარ​გი, კარ​გი, _ ჩა​ი​ლა​პა​რა​კა კო​ტემ და გა​კურ​ცხლა. _ დუ​ლი, დუ​ლი, იაბ​ლო​კი, ჰაა!.. _ და​იყ​ვი​რა კო​ტემ, რო​ცა ქუ​ჩა​ზე გა​მო​ვი​და, კოხ​ტათ და​იდ​ვა თავ​ზე სა​რეც​ხი, თით​ქო ხი​ლით სავ​სე გო​ბი​აო, და თავ​მომ​წო​ნეთ წა​ვი​და და​ნიშ​ნულ სახ​ლის​კენ. კო​ტეს პირ​ვე​ლად და​ა​ვა​ლეს მუშ​ტარ​თან სა​რეც​ხის წა​ღე​ბა და მის მხი​ა​რუ​ლო​ბას საზ​ღვა​რი აღა​რა აქვს.

საბრალო დედა ხან ერთ ქალთან მიიჭრება, ხან მეორესთან, ხან ერთს ჰკოცნის მხურვალედ, ხან მეორეს და მესამეს, ერთს აცლის ფოთლებს, მეორეს – ხის ქერქს, მესამეს – ტოტებს. ფოთლებისა და ტოტების ჩამონაგლეჯზე საბრალოებს სისხლის ნაკადულები ღვარებად ჩამოსჩქეფთ. „შეგვიბრალე, საყვარელო დედავ, ხის ფოთლებს და ტოტებს კი არა ჰგლეჯ, არამედ ჩვენ საკუთარ სხეულს! მშვიდობით, მშვიდობით, ჩვენო ძვირფასო, ჩვენო საყვარელო დედავ! მშვიდობით, სამუდამოდ გეთხოვებით!“ – ერთხმად შესძახეს სასიკვდილოდ განწირულმა დებმა და მყისვე მათი ბაგენი ხის ქერქით დაიფარნენ, სამუდამოდ დადუმდნენ.

არ ვიცი, რა ვქნა, მე ციხეში ვარ, ირგვლივ მარტყია რკინის ფანჯრები. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ვხედავ ბეღურა დაჯდა მდელოზე და სულში ქარი უფრო გამეფდა. ახლა მივდივარ სამეგრელოსკენ და თბილისიდან მომდევს წამება. იშლება ფიქრი და გზები შორი, ეს წამი ჩემთვის უცნაურია. დიდი ხანია დებს ჩამოვშორდი და დების ნახვა ძლიერ მწყურია. ველოდი... შუქმა იელვა ადრე, მზე მაღლა იწევს და ნისლში ცურავს. ვნახავ სახლს, სადაც მე დავიბადე და ვნახავ დედის უძველეს სურათს. შორს ვხედავ მინდვრებს, ცქერით ვერ ვძღები, ზღვას და ჩემს შორის არის მსგავსება. აგერ ურიას მოაქვს კვერცხები, მატარებელი ხალხით სავსეა. ჩემს წინ ჩამოჯდა ვიღაც ბებერი, ჩემს წინ ბებერი კაცი ზის ვიღაც.

მაშოს და ზოზიას რა ვქნა, მას შემდეგ დიდი ხანია, რაც არ მინახავს ჩემი სოფელი. მარტო მივდივარ, ჩუმი ღამეა, მივდივარ ასე შეუცნობელი. პოეტს ცისფერი ოცნება დაღლის, რადგან სიცოცხლე მეტად რთულია. და მესიზმრება ის ჩვენი სახლი, რომელიც უკვე გაყიდულია. მე შემიყვარეს ბევრმა გულებმა, (ახლა ეს მთვარე უფრო მკრთალია). მწამს, დებო, თქვენი შეხედულება, ჩემს ცხოვრებაზე რომ მართალია. ახლა მარტო ვარ, ის დრო წავიდა, როცა ქუჩაში ვახდენდი დებოშს. ნუ დარდობთ ჩემზე, იყავით მშვიდად, მე მალე მოვალ, ძვირფასო დებო. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

- რა ვუთხრა შენ დებს: ოლიას, ლუდას! მათ შენზე ცრემლი აღარ აშრებათ, მათ დამშვიდება თვითონაც უნდათ! მე ვხედავ ერთად ამ საწყალ ქალში ყველა მგოსნების მწუხარე დედებს; შევუდგეთ ერთად, ძმებო, მას მხარში, ის ყველას სევდას ერთად აერთებს. ჩემ წინ იშლება საერთო ყრმობა და ქუთაისში რევოლუცია. - თუ იყო მასში გამბედაობა, ეს თქვენ ქვეყანას გადმოუცია. და მე ვიცოდი, რომ მაიაკოვსკის არ დარჩენია ამ ქვეყნის ვალი; პოეზიისთვის ბრძოლებს ვინ მოსთვლის, მას დევის ჰქონდა ფეხი და კვალი. თეთრდება პრესნა და თებერვალი - ქარბუქიანი მოსკოვის ღამე. კავკასიონის მოსჩანს მწვერვალი და აჟღერილი მთა მოკამკამე.

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

არ მშორდება მე უძილო ღამე, დამეხსენი, ლაჟვარდების ცაო! მალე მოდი და მიშველე რამე, მალე მოდი, ვიღუპები, დაო! ცას მივაპყრობ შეწუხებულ თვალებს, შემიფარე, მოწმენდილო ცაო. მალე მოდი, მალე მოდი, მალე, მალე მოდი, ვიღუპები, დაო კვლავ გრიგალი და გრიგალთან შეხლა, რას ისურვებ, უბედურო თავო. მე გეძახი, შენ სადა ხარ ეხლა, ვიღუპები და მშვიდობით, დაო! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ამ ერთგულებისათვის რუსეთის მთავრობამ მარიამის ნამზითვი სვერის ციხე მის ქმარს ელიზბარს დაუბრუნა. 1825 წლის 25 აგვისტოს მარიამი ჯერ კიდევ ცოცხალია, მაგრამ ავადმყოფია და "მოახლოებული სიკვდილის" მოლოდინშია . იგი უთუოდ აღნიშნულ წელს ან მის ახლო ხანს გარდაიცვალა.