დედანი საბუთისა 1755 წ. - წყალობის წიგნი მეფე სოლომონ I-სა პატარიძეებისადმი საბუთის აღწერილობა დედანი: ქიმ, 812 ; მოყვითალო ფერის ქაღალდი; დაფარული მუქი ყავისფერი ლაქებით; ჭვირნიშნიანი; რესტავრირებული; ზომა: 40 X 20; დაწერილია r-v; ტექსტის ზომა: r - 37 x 16, v - 15 x 16 ; სტრიქონების რაოდენობა r - 21, v - 10; განკვეთილობის ნიშანად ნახმარია ორწერტილი; მხედრული; შავი მელანი 2018 - ც.მუმლაძე, ე.ყელაურაძე, ნ.კუხიანიძე - სოლომონ I სიგელების კორპუსი (ქუთაისის მუზეუმის მასალები) - 2018 - ქუთაისის მუზეუმის შრომები - XXVIII - გვ.50

ქართული სიგელ-გუჯრები ---- საბუთის დაცულობა დედანი: ქიმ-812 საბუთის ტექსტი ------------ -------------- -------------- ქ. ჩვენ მღვთის მიერ ... არვისგან ძლეულმან, მღვთის ზეცით გვირგვინოსანმა მეფეთ მეფემა პატრონმა სოლომონ და თანამეცხედრემან ჩვენმან დედოფალთ დედოფალმა ბატონმა მარიამ ესე საბოლაოდ გასათავებელი წყალობის წიგნი დაგიწერეთ და გიბოძეთ თქვენ იოვანე პატარიძის შვილებს შაქარას და მჭედელს დავითს ასე და ამა პირსა ზედან რომე, შამოგვეხვეწეთ და ქთამიც კარგი მოგვართვით, როგორც გული შეგვიჯერდებოდა და გიბოძეთ გეწაძისოული მახარობლისა და ლომიასი პარტახი და ერთი იმ გეწაძის შვილი ...

— перс, frasang, < др. — пр. *parachanga). Первоначально обозначала расстояние, которое можно было пройти за один час. В мусульманское время фарсах был официально утвержден в 3 арабских мили круглым счетом 6 км). Данная путевая мера длины продолжает использоваться и в современном Иране [305, с. 812-813; 246, с. 72, 120; 193, II, с. 228, 790; 248, с. 182 и др.]. 84. Табас — город на краю Большой Соляной пустыни (Дашт-и Кавир), называвшийся «Воротами Хорасана». Стоял на перекрестке дорог, одна из которых вела в Исфахан, куда и держал путь наш автор [25, VII, с. 141; 318, с.

Седьмой том Рауаат ас-сафа был написан внуком Мир Хванда — Хванд-Амиром. 14. Стори, I, стр. 379—393. 15. Вместе с приведенным в Хабиб ас-сийар стихотворением 'Умара Хайама, претерпевшим в Шараф-наме некоторые изменения (см. ниже, стр. 43, прим. 8). 16. Сочинение не опубликовано, и все его рукописи находятся за рубежом (см.: Стори, I, ctp. 408—413). 17. Перевод, стр. 10, 11, 219, 236, 237. 18. Там же, стр. 225 и др. 19. Там же, стр. 290. О взятии Гератской крепости см. подробнее в Шараф-наме-йи Шахи, Автор этого сочинения такой фетвы не упоминает. По его свидетельству (л.

Когда он проверил, (оказалось), что у того осталось слабое дыхание. Он одел его в теплые одежды и влил ему в горло жирный суп. Через некоторое время он пришел в себя. Идигу стал надеяться, что он будет жить и доставил его ко двору. Тимур после многих соболезнований и приятных слов, исправил то, что погибло, и оказал ему еще больший почет и уважение, чем раньше. В это время прибыли послы Урус-хана во главе с Кепеком, мангутом, со 100 всадниками. Они сообщили, что Урус-хан говорит: «Раненая лань скрылась из облавы нашей охоты в ваши страны.

15 ша'бана того же года /82/ он посетил могилу его святости и исполнил обязанности паломничества. [Мирза Шахрух] приказал повесить на благоуханной усыпальнице золотой светильник весом в три тысячи мискалей, который изготовили по его доброй воле и желанию. К востоку от могилы его святости он [разбил] четыре сада и построил дворец и возвратился в Герат. Год 821 (1418) В этом году в Руме казнили Бёрклюдже (В тексте: Йурклудже) Мустафу 164, восприемника еретика по имени Сын Симавне 165. Он претендовал на миссию пророка, направился в вилайет Айдын-эли и призывал народ ему подчиниться.

- წყალობის წიგნი მეფე სოლომონ I-სა პატარიძეებისადმი # ის N 815 - 1772 წ. 01.15. - წყალობის წიგნი მეფე სოლომონ I-სა დავით იაშვილისადმი # ის N 822 - 1766 წ. - წყალობის წიგნი სოლომონ I-სა ბუჭუ უფლისაშვილისადმი # ის N 842 - 1753 წ. 07.02. - მზითვის წიგნი მეფე სოლომონ I-სა აბაშიძის ქალ თინათისადმი # ის N 873 - 1781 წ. 04.20. - წყალობის წიგნი მეფე სოლომონ I-სა პაპუჩა აბულაძისადმი # ის N 913 - 1756 წ. - იმედის განახლების წიგნი მეფე სოლომონ I-სა იაშვილებისადმი # ის N 940 - 1779 წ. 10.15. - წყალობის წიგნი სოლომონ I-სა ზაალ კორძაიასადმი # ის N 945 - 1777 წ. 04.28.

А теперь, если мы выйдем, то те люди, у которых мы отобрали вещи, будут требовать их у нас. Сахибкиран же прикажет, что все, что было отобрано, чтобы мы возвратили. А мы это не сможем сделать. И нас будут много мучить. Для нас нет ничего лучшего, чем воевать до последней капли крови». Воры пришли к полному единодушию и стали бить в барабан битвы 782. Услыхав бой их барабанов, огонь гнева ударил в голову Сахибкирана и он приказал бить в барабаны и литавры, так били, что весь мир заколебался, горы стали трястись от страха, и был близок «Страшный суд.

711 ევლოთ, მისლოდეს სარუბაშს, მას შეუტყობრად მყოფარსა, ასრე შეპარვით მიუვლენ ძაღლებსა მათსა მყეფარსა. ვეღარ გაუსწრეს, წახეთსა გარ ჯებირს შემოიფარსა, ქვეითად შეუხდებიან, აგლეჯენ ხმალსა და ფარსა. 712 ზურაბ ცხენით გარდაუხდა, შეუზახა სრულ ლაშქართა: «გარდმოხედით ყველა ცხენით, ვით ბრძანებით აქა ხართა! ვითღა მიხვალთ მეფესთანა, თავს ვერ ნახავთ განახართა? ვსძლევთ ომითა, ვერ დაგვიდგმენ ხმალ-მოწვდილთა, დანა ფართა». 713 ამ სარდლობით მალ აეღოთ ჯებირი და სხვა სიმაგრე, თავი მოსჭრეს ალიბეგსა, შეუზახეს: «იდევ აგრე, ვით გმართებდა შექნილიყავ შააბაზის შენ მოსაგრე?

მას ღამესა მოუმცნო ალექსანდრე მეფესა ოტია მიქელაძემ: "მაცნობე ხვალისა კურტაკი და ცხენი შენი, არ თუ ხარ ჯაბან, და მეც ვაცადუნო შუბის წუერი ჩემი სათუალესა ზარადისა შენისასა". ესენი აუწყა მეფემან და დილასა რაზმთა წყობასა შინა მოუწოდა მეფემან ლევან აბაშიძეს, სიძესა ოტია მიქელაძისასა, შესუა ცხენსა თჳსსა ზედა და შთააცვა კურტაკიცა თჳსი, რამეთუ უცნობელ იყო წინთქმულთა და ლევან განიხარა ნიჭისათჳს მეფისა, რამეთუ იყო შემმართებელი და ერთგული მეფისა და იქმნა ბრძოლაცა ბანძას სასტიკი, ქ{რისტე}სა ჩქნჱ [1658] , ქარ{თულსა} ტმვ და მოისროდნენ ორკერძოვე.