ბას. „ქვათა ღაღადში“ ერს ილია ასე განმარტავს: „ერი რო გორც კრე ბუ ლი ის ტო რიით შე დუ ღა ბე ბულ ერ თსულ და ერ თხორც მკვიდრთა.“23 ერს და ...

ამ ფო ტო ზე კი ნო თე ატ რის შე ნო ბა ში ვარ, რომე ლიც მა ღა ზი ას მი ა ქირა ვა სა ხელ მ წიფომ. ეს სამარ ცხ ვი ნოა ქვეყ ნის თ ვის და პირ ველ რიგ ში, ჩვენ, კინოს გულ ...

დედანი საბუთისა 1471 წ. - სასისხლო სიგელი ბაგრატ მეფისა მამისთუალ ზ...თაელისძისადმი საბუთის აღწერილობა დ ე დ ა ნ ი : ხეც Hd-1537 ; რბილი ეტრატი, ზომა: 152,2 x 21 სმ. სამი, თეთრი აბრეშუმის ძაფით გადაკერებული კეფი; დაზიანება: თავნაკლული, ზედა 5 სტრიქონის გასწვრივ მარჯვენა კიდე ნახევებით დასერილია, მეორე კეფის მარცხენა აშია უსწორმასწოროდაა მოხეული, თუმცა ტექსტის დაუზიანებლად, ხოლო მარჯვენა კიდე ტექსტიანად მოხეულია. პირველ და მესამე კეფებზე, რამდენიმე ადგილას, პატარა და მოზრდილი ნახვრეტებია. ერთ-ერთი ნახვრეტით დაზიანებულია ადრესატის გვარი.

ღამით ძლიერი წვიმა მოვიდა, დილით სიცივე იყო ფარული, ჰბერავდა ქარი მადათოვიდან, როგორც სიკვდილი და სიყვარული. მაგრამ მზეც იყო რბილი და მკრთალი. სიყვითლე, ნება ხეთა კვდომისა, მე პოეზიით ვიყავი მთვრალი, დღე იყო ისევ შემოდგომისა. რესურსები ინტერნეტში *შემოდგომის დილა

ღრუბ​ლე​ბი და მთვა​რე ერ​თხელ ღრუ​ბელთ გა​დას​წყვი​ტეს, და​აბ​ნე​ლონ ბად​რი მთვა​რე (სჩანს, შე​შურ​დათ მის სი​ტურ​ფე სი​ნა​ზე და სი​ნარ​ნა​რე!); შე​იკ​რიბ​ნენ ყვე​ლა ერ​თად, შე​ი​კუმ​შნენ, მთლად გა​შავ​დნენ და, მი​მა​ვალს თა​ვისს გზა​ზე, ღა​მის მნა​თობს მედ​გრად დახ​ვდნენ; მაგ​რამ მთვა​რემ არც შეჰ​ხე​და, სწრაფ გას​ცუ​რა ის ად​გი​ლი და დას​ტო​ვა ღრუ​ბელთ გრო​ვა, პირ​ში ჩა​ლა გა​მოვ​ლი​ლი; გას​ცუ​რა და ქვე​ყა​ნა​სა მან ნა​თე​ლი კვლავ მოჰ​ფი​ნა, ღა​მის მეხ​რის და მგზავ​რის გულს სი​ხა​რუ​ლი აგ​რძნო​ბი​ნა; ავ ღრუბ​ლებს-კი სა​ი​დან​ღაც მძლავ​რმა ქარ​მა და​უ​ბე​რა, ცხრა მთას იქით გა​დაჰ​ფან​ტა, ერთ წამ​საც არ გა​ა​ჩე​რა!..

დამ​დნა​რა, _ თოვ​ლია, გა​ყი​ნუ​ლიო!" _ "მე-კი ალ​მა​სი მე​გო​ნა, ისე რომ ბრჭყვი​ა​ლებ​დაო, _ სთქვა გულ​დაწ​ყვე​ტით პა​ტა​რამ: "და მის​თვის მა​ხა​რებ​დაო," დე​დამ მი​უ​გო: "ჰო, ხში​რად გვატ​ყუ​ებს გა​რეგ​ნო​ბაო; მი​ტო​მაც არის სა​ჭი​რო დაკ​ვირ​ვე​ბა და ცნო​ბაო!.."

ქრისტე, შეწევნითა ღვთისათა, მეოხებითა თავდების ღვთისმშობლისათა, ჩვენ თაქთაქიძემ, მროველ ეპისკოპოზმან ფილიპე, არდაშელმან, ჩემმან ელიზბარ აღვაშენეთ საყდარი ესე წმიდისა ნიკოლაოზისა სულისა ჩვენისა სახსრად, ოდეს ბედნიერის ხელმწიფისაგან ჩვენს ნათესავთა სასაფლაოდ, სამკვიდროდ, სამამულოდ მოსცემოდა ესე მონასტერი. მამა-პაპანი მარხულ იყვნეს, მათი მოშლა აღარ იქნებოდეს, ეკვდერი აღვაშენეთ, სასაფლაოს შეუმატეთ. ქორონიკონს ტო . ლიტერატურა 1969 - ანდღულაძე ნუგზარ - თირის მონასტრის წარწერები

დედანი საბუთისა 1517-1531 წწ. - სათავდებო წიგნი ბეგასი კათალიკოს ბასილისადმი - დაკარგულია საბუთის აღწერილობა * ს. კაკაბაძე : განკვეთილობის ნიშანი: სამწერტილი ყოველი სიტყვის შემდეგ. ძველი სარეგისტრაციო ნომერი N 280 სინოდის კანტორის მცხეთის საბუთები სინოდის კანტორის № 507 პირების კრებული - ტო (370) *1897 - თედო ჟორდანია - ქრონიკები - წ. II - გვ.371 *2016 - ქართული ისტორიული საბუთების კორპუსი - ტომი IV - N 28

ესოდენის დიდების პატრონი ამ მცირეს საფლავს დავემკვიდრე. შეძრვად ჴელს ნუ მყოფთ, შენდობას მიბრძანებდეთ, გევედრები. ქორონიკონს ტოზ (1689). -------------- . . . ყაფლანის ძის ეპიტაფია მე დიდის ორბელის: ბატონის . . . ლნის . . . ლოს: მ . . . დიდი . . . ვნ. . . პატრონი ორბელი . . . ამა სამარხოსა: დამდვეს: ესე არს განსასვენებელი ჩემი. ამას დავემკვიდრე, რამეთუ მთნავს ესე. მთ (49) წლისა მივიცვალე, ქკს ტო (1682). და შენდობა ყავთ, გევედრებით. ------------- პაპუნა ყაფლანის ძის მეუღლე ბანგიჯასპის ეპიტაფია [მე პაპუნა] ორბელ[იშვილის მეუ]ღლე ბანგიჯა[სპ ყოფილი], მონაზონი ბარბარე და სქემოსანი ფებრონია.

მე–კი აქ უნდა ვლპებოდე მოუხმარების ძალითა!"...

კი, მაგ​რამ, ჩე​მო ძვირ​ფა​სო, მე​ყო, რაც სხვა​გან ვი​ყა​ვი; მე​ნატ​რებ​და აწ მა​ინც სულ შენ​თან ყო​ფილ​ვი​ყა​ვი, რომ შენ​თვის შე​მო​მე​წი​რა მთლად ჩე​მი ღო​ნე და ძა​ლა; მოყ​ვა​რე მე​ხა​რე​ბია მტრის​თვის მეს​მია სამ​სა​ლა; მაგ​რამ, ვაი, რომ უბე​დურს არ შე​მის​რულ​და სურ​ვი​ლი!.. მშვი​დო​ბით... უნ​და, კვლავ გულ​ში ჩა​ვიკ​ლა ჩე​მი წყურ​ვი​ლი...

ჯერ ვი​თომ გა​უ​ძალ​და მი​ხას დე​დას სენს და სა​დი​ლის კე​თე​ბას მი​ყო ხე​ლი, მაგ​რამ ფე​ხებ​მა და ხე​ლებ​მა უსუს​ტეს და იძუ​ლე​ბუ​ლი შე​იქ​ნა და​წო​ლი​ლი​ყო, დაწ​ვა საწ​ყა​ლი, მო​ა​ტა​ნია მი​ხას, რაც რამ ქვე​შა​გე​ბის მაგ​ვა​რი მო​ი​პო​ვე​ბო​და მათ სახ​ლში; მო​ა​ტა​ნია აგ​რეთ​ვე, რაც რამ კონ​კე​ბი ება​დათ, და და​ი​ყა​რა ყვე​ლა​ფე​რი თავ​ზე, მაგ​რამ ვე​რა​ფე​რი ეშ​ვე​ლა, ვერ გათ​ბა. _ მო​დი, შვი​ლო, შენც და​მა​წე​ვი, თვა​რა მოვ​კვდი სი​ცი​ვით, _ უთ​ხრა შვილს აკან​კა​ლე​ბულ​მა დე​დამ.

მე​ო​რე ჯვარ​ზე მი​ლურ​სმუ​ლის იე​სო​სია, ეკ​ლის გვირ​გვი​ნით ბრბოს რომ შუბ​ლი შე​უ​მო​სია... მე​სა​მე არის ჩემ სამ​შობ​ლო სა​ქარ​თვე​ლო​სი, ერთ დროს ძლი​ე​რის, დღეს უძ​ლუ​რის და საბ​რა​ლო​სი, უმ​წედ რომ გდია, და​ჩაგ​რუ​ლი, ღო​ნე მიხ​დი​ლი, და შვე​ლის ნაც​ვლად ღუ​პავს თვი​თონ მი​სი​ვე შვი​ლი, და მე​ოთ​ხეა მშობ​ლი​უ​რის პო​ე​ზი​ი​სა, ერ​თის მხრივ სა​ხით დი​დე​ბუ​ლის რუს​თა​ვე​ლი​სა და მე​ო​რეს მხრივ _ საყ​ვა​რე​ლის ბა​რა​თაშ​ვი​ლის, ბე​დით რჩე​უ​ლის და ბე​დით​ვე მწა​რედ დას​ჯი​ლის!.. ოც​ნე​ბით შექ​მნილ ჩე​მი ტაძ​რის მშვე​ნი​ე​რე​ბა ენით არ ით​ქმის და არც კალ​მით აი​წე​რე​ბა!

ესე სათავდებო წიგნი მოგახსენეთ ჩუენ, ბეგამან , სარგის , ნოდარ და ამილბარ , თქუენ, პატრონსა ქართლისა კათალიკოზსა ბასილის , ასრე და ამა პირსა ზედა, რომე, რაცა მცხეთისა საყდრისა მამულსა, სარკისა მონასტრისა და მაჯანისძისა ბადრიასი და ბოთუერას სამამულო საქმე იყოს, და აგრევე ხუედურეთს , რაცა მცხეთისა საყდრისა მამული იყოს, ნასყიდი და თუ უსყიდული, ყუელასი საქმე მართლისა სამართლითა გარდაგიწყუიდოთ და ქორაზნას ვენახისა, სიგლით რაცა გქონებოდეს, ისიცა სამართლით მოგახსენოთ. ამისა გათავებისა თავსდებად ღმერთი და მისნი წმიდანი და ქართლისა მთავარეპისკოპოსი პატრონი თევდოსი მოგუიხსენებია.

კერკეტების მეზობელი ქვეყანა აქე- ელებს უჭირავთ. რომელნიც, როგორც ამბობენ, წარმოშობით ელინები არიან და გაბარბაროსებულნი. იწოდებიან აქე- ელებად, რადგან ამბობენ, არის გადმო- ცემა, ერთ დროს ორქომენელთა ლაშქა- რი, იალმენეს [მეთაურობით]. მთელი ფლოტით რომ მოცურავდა ილიონიდან, ტანაისის ქარის წყალობით, უნებლიეთ მოხვდა პონტოს ბარბაროსულ ქვეყანა- ში. ამიტომაა, რომ, როგორც ამბობენ, ისინი ერთგულნი არიან ბარბაროსული ადათებისა, უსამართლონი არიან და ელი- ნებისადმი მტრულად განწყობილნი. (აქეელები) მრავალნი არიან და კერკეტე- ბის მტრებად ითვლებიან. 25. ჰერმონასიდან, უბიდან რომ გა- მოხვალ.

თეიმურაზი ფეხზე წამოიჭრა და აფეთქდა: - ივანე, ერთი რამ დაიხსომე სამუდამოდ: მე მომღუნეს, შეიძლება მომტეხონ, მაგრამ ვერ...რრასოდეს ვერ დამიმორჩილებენ, ვე-რრრა-სოდეს; გესმის? ვერ-რრა-სოდეს მეთქი! როცა იქნება, მე ჩემს ნამდვილ სათქმელს ვიტყვი. ის დრო მოვა, მოვა მეთქი! ისე მჯერა ამ დღის მოსვლა, როგორც ხვალ დილით მზის ამოსვლა. ჯერჯერობით კი ახ...ხხია ჩვენზე, ახ...ხხია! უძლური ყოველთვის ბ...ბბრალიანია! ხა-ხა! გაგიგონია, რომ გონიერი ადამიანი თვითონვე ითხრიდეს სამარეს? არ გაგიგია, განა! მაშ ეხლა გაიგონე: მე ვარ მაგისთანა გიჟი, მე! ჩვენ თვითონვე გავითხარეთ საფლავი. ახია მეთქი ჩვენზე, ახი! გვმარხავენ?

სანამ გიცადო ქმარს უგულოს როგორც ალიონს!” ვნახე მიონა გათენებას, ხეთა ფარცხებით სფინქსს ამსგავსებდა გადაყრილი ნამქერის ხვავი. და გადავწყვიტე, სანუგეშოდ ამ დამარცხებით, ერთ-ერთ სონეტში დაუნდობლად მოვიკლა თავი.

შენმა შორ-შორ ნათებამ უდროოდ დამანელა!..