თუ ვინ იყო ის, ასი უპასუხა: „ კანდიდატურას ან უარსვყობთ, ანდ. რომ შეეკითხენ. 9 38MCMM0 X0- თავითვე ბზელი მოჰკიდეს პროფკავშირებმა.

ი ыы ართველოს და აზერბეიჯ კიდევ უფრო 23 Е о

სირბილით შევყევით გორაკს, კატორღელი კი მის ფერდობზე მეორე მხრიდან ჩარბოდა, გარეული თხის სიმარდით ხტებოდა ქვიდან ქვაზე. მარჯვე სროლით შეიძლებოდა მისი დაჭრა, მაგრამ რევოლვერი მხოლოდ თავდაცვისათვის მქონდა წამოღებული და არა იმიტომ, რომ შეუიარაღებელი კაცისათვის ზურგში მესროლა. მე და სერ ჰენრი გვარიანი მორბენლები ვიყავით, მაგრამ მალე დავრწმუნდით, რომ კატორღელს ვერ დავეწეოდით. იგი დიდხანს ჩანდა წინ, მთვარის შუქზე, და თანდათან პატარა წერტილად იქცა, რომელიც შორეულ ბორცვის ფერდობზე მიცოცავდა. მზერას ძლივს ვაწვდენდით. მანძილი ჩვენს შორის სულ უფრო იზრდებოდა.

ნუ ვინ იტყვის ობლობისა ვაებას, ნუ ვინ სჩივის თავის უთვისტომობას! საბრალოა მხოლოდ სულით ობოლი, ძნელღა პოვოს, რა დაკარგოს მან ტოლი! მეგობართა, ნათესავთ მოკლებული, ისევ ჩქარად ჰპოვებს სანაცვლოს გული; მაგრამ ერთხელ დაობლებული სული მარად ითმენს უნუგეშობას კრული! არღარა აქვს მას ნდობა ამა სოფლის; ეშინიან, იკრძალვის, არღა იცის, ვის აუწყოს დაფარული მან გრძნობა, ეფიქრება ხელმეორედ მას ნდობა! ძნელი არის მარტოობა სულისა: მას ელტვიან სიამენი სოფლისა, მარად ახსოვს მას დაკარგვა სწორისა, ოხვრა არის შვება უბედურისა!

მამის საფლავთან აგატირებს ტკბილი წარსული, სპეტაკ ცრემლებში დაეხვევი, როგორც ბაწარი. გიყვარს ლოცვებში წალენჯიხის ძველი ტაძარი, წვიმიან დღეში სასაფლაოს წყრომით გარს უვლი. კეთროვანებას რელიგია შენში ასრულებს, მარად საყდარში იარები გრძელი მაზარით. ცივ სახარებას წაგიკითხავს მღვდელი ლაზარე და ისევ ნდობით უერთდები ცოდვილ ავსულებს. მწუხრის წირვებში აინთები, როგორც კანდელი. გტანჯავს სიავე, ფერწასული მთვარის ანთება და შენს კალთებში ჩუმად იწვის კორიანტელი. გარს გახვევია მწუხარება გლოვის ბანტებად. ოქროს ხატებში მონაზონი ძველ მონებს სტირი და კვლავ გელათის გესიზმრება შენ მონასტერი.

როსტომის მცირე ზომის, ოთხკუთხედი სპარსული ბეჭედი ლეგენდით: ქვეყნისა და დროის ხელმწიფემ, დიდსულოვანმა შაჰ სეფიმ წყალობა მოიღო მის მონაზე და ხოსრო როსტომი მიწოდა . მის ოდნავ ზემოთ, მარჯვნივ 2. მცირე ზომის, ოვალური სპარსული სარეგისტრაციო ბეჭედი, წარწერით: ო, უძლურთა შემწევ . გვიანდელი მინაწერი: ქ. რ ო ს ტ ო მ მეფის წიგნი . საბუთის დათარიღება საბუთის აქვს თარიღი ქორონიკონი ტკა (321), რაც უდრის 1633 წელს. საბუთის სპარსულ ტექსტი დათარიღებულია 1633 წლის 12 მარტი - 10 აპრილი პერიოდს.

აქვე ხარ, შენს წყნარ ეზოში, ფშატის შრიალში ხარ ნიშნეულად, ამ კვირტში გხედავ, ყვავილის ზროში, სიცოცხლის ნიშნად, რაც მიჩნეულა! აქვე ხარ, ― შრომის ღაღადებაში, წინდის ქსოვაში, ყურძნის კრეფაში, გაზაფხულების დაბადებაში, ნაკადულების ოქროჩქეფაში! და ჩემთან ერთად, ჩემს მაგიდაზე აბმულ ღამეებს შენც არ ათენებ? ჩემს სტრიქონებში შენ არა მღერი? ეს ლექსი შენ არ გამოამტევნე? ჩემით სამშობლოს არ ეღიმები მონატრე მისი გოლიათობის? ― ვით მცირე სხივი დიდი მნათობის, მეც ხომ შენგან ვარ გამონაკრთობი! 6 ეკალსა ზედან აღსრულებული, ვიცი, ცისკრისას ვარდზე იღვიძებ, რადგან სამშობლოს ლეჩაქის ყურით, ცრემლით და ღვაწლით გამოიფიცე!

[ამ წერილებით] მომახსენეს და შემატყობინეს, რომ შენ ხშირად მორჩილებიდან გამოდიხარ, ციხეში მომსვლელებს და სხვა გამვლელ-გამომვლელებს ავიწროებ და, გარდა ამისა, აქაოდა მე მოხარაჯე ვარო, ციხესთან ახლო მდებარე ნათესებიდან უშურს ითხოვ და ამბობ, რომ ციხეების გარშემო განლაგებული და ჩემი სამეფო და უძლიერესი ჯარის მიერ დაპყრობილი სოფლები და ნათესები უწინდელივით ჩემს მფლობელობაში უნდა იყოსო, ჩხუბობ და საქმეში ერევი.

განსაზღვრული წესითა და რიგით, თეიმურაზთან შეხვედრის განზრახვითა და ყაბრის ნაპირზე ნადირობის საბაბით, ისინი იარაღით, საჭურველითა და ცხენებით იმ მხარეს წავიდნენ.დაუდ-ხანმა ყაჯართა ტომის ყველა დიდებული და თავკაცი კეთილგანწყობილებითა და მოფერებით თან წაიყვანა სანადიროდ. რადგან იმ გულუბრყვილო საზოგადოებამ დაუდ-ხანის ალერსი და გულწრფელობა ცოდვების მონანიებად ჩათვალა, ამიტომ მას თან გაჰყვა. როდესაც დაბანაკდნენ, თეიმურაზი უკვე მათკენ მოდიოდა. დაუდ-ხანმა მთელი თავისი ამალა თეიმურაზის შესაგებებლად გაგზავნა, რათა თითონაც მათ კვალდაკვალ შესახვედრად გაჰყოლოდა.

სხვა დროს, ძალდატანებითი შრომის ჟამს, ამას ვერა გრძნობს ადამიანი, მაშინ ის არ არსებობს ცალკე, იგი მხოლოდ გორგოლაღაა უზარმაზარი მანქანისა, რომელს ვერ შეუძლიან ან შედგეს, ან აჩქარდეს თავისთავად... ხან დავდივარ სოფლიდან სოფლად, თვალს ვადევნებ ბუნებას თუ ცხოვრებას და გული მევსება სიხარულით ან სევდით, როცა ვხედავ სიცოცხლის გაფურჩქვნას თუ მის ჩაჭკნობას. ახ, მალე გადის ძვირფასი წუთები თავისუფლებისა და მხოლოდ მოგონებაღა მრჩება დაღონებულს... წლეულაც გაველ სოფლად. ნაცნობი ჩამაცივდა, მივდივარ ხალხურ სიმღერების ჩასაწერ-შესაკრებად და წამოდიო. ნეტავ არ წავყოლოდი! ისეთ შემთხვევას წავაწყდი!

მოკლე ხანსი, მისი უდიდებულესობის "ღვთის ჩრდილის" (შაჰის) ბედნიერი იღბლის ძალით, ის ფუძემაგარი ციხე შავ მიწასთან გაასწორეს და იმ დაკარგულის ცოლ-შვილი დაიჭირეს. ის ბოროტგანმზრახველი, უსაზღვრო სინანულში ჩავარდნილი (ნოდარი) გაიქცა და ახალციხეს მივიდა. ამ ცხადი გამარჯვებისა და ძლიერი ციხის აღების შემდეგ, ადამ-სულტანი ძლევამოსილი ლაშქრით კახეთში შევიდა. რადგანაც ამ ღვთის მიერ რჩეულის მიზნები და სურვილები ყოველთვის უბრძოლველად და ლაშქრის შეუწუხებლად სრულდება ხოლმე, ძლევამოსილი ჯარის წამოსვლით შეშფოთებულმა თეიმურაზმა ხელი აიღო სამეფო მოწყობილობაზე და გაქცევა არჩია.

{{ინფოდაფა სიმღერა }} „ Train of Thought “ — ნორვეგიული ჯგუფ a-ha-ს სიმღერა. იგი შეტანილია ჯგუფის ალბომში Hunting High and Low . სიმღერა გამოვიდა სინგლის სახით, 1985 წელს. რესურსები ინტერნეტში * a-ha-ს დისკოგრაფია.

ნაწირვები იყო. ფართოდ გაშლილ ცაცხვის ქვეშ თავშეყრილ გლეხკაცებში ჩამჯდარი მაღალი ტანის ახალგაზრდა მღვდელი გაცხარებით ლაპარაკობდა: განა მე თვითონ არ მაწუხებს ასეთი ჩემი მდგომარეობა, თქვე დალოცვილებო?! კი გეთქმისთ საყვედური, კი!.. ხშირად გაკლივართ… თქვენს დროზე არა გყავთ მღვდელი, მოკლებული ხართ მღვდელმსახურებას, მაგრამ რა გიყოთ, ჩემო კეთილებო, რა ვქნა, რომ ასე არ იქნეს!.. მღვდელი ახლოს გინდათ გყავდეთ, ამისათვის ბევრს ვეცადე, მაგრამ რა გზით შემოვუარო ამას, როცა მთელ სოფელში ვერსად ვერ ვიშოვე საქირავოდ სადგომი!

რაკი ჩემი მაღალი ზღურბლის მორჩილი იქნები, შენს მიერ ნაკისრ ხარაჯას გამოაგზავნი, ჩემი ბრძანების გამგონი იქნები და ჩემს საწინააღმდეგო საქმეებს განერიდები, თუ მაღალმა ალლაჰმა ინება, ეჭვი არ არის, რომ ჩემი მაღალი კარიბჭის ხალასად მორჩილ დიდ სულთნებთან და სახელოვან ამირებთან შედარებით ორმაგად მომეტებულ ჩემს მზრუნველობას და წყალობას ეღირსები. უწინ სიმონ-ხანი სრულებით არ გვემორჩილებოდა, შემდეგ კი გონს მოვიდა და ადრინდელი შფოთი და ცოდვები მოინანია და ბოდიში მოიხდა.

I დაფიქრებული იყო, იჯდა მაღლის მთის მწვერვალზე. მაღლიდან ცა დაჰყურებდა, თითონ კი როდი უცქეროდა ცას. არაა იგი ჩვეული მაღლა ცქერას. რადა? – მადა, რომ სანადირო ცხოველი თუ ფრინველი დაბლა მოიპოვება, მაღლა ფრენა მხოლოდ წეროებს უყვარს, მაგრამ იმათაც არწივი ძირს მოიქცევს, თავად მაღლიდან დაჰბრუნავს თავზე; გამარჯვებისათვის ამისთანა ზნე-ჩვეულება სჯობია: ზევიდან დაცემა მის მსხვერპლს თავზარსა სცემს და წინააღმდეგობის საშუალებას უსპობს; არწივის მხრებით გაკვეთილი, გაპობილი ჰაერი ქუხილია ცისა, საშინელია, ღვთის რისხვაა, სიკვდილია პირდაღებული, ხმალმოღერებული, შეუპოვარი, შიშუცოდარი.