2026-04-30 · …დრო გადის თორმეტჯერ ნელა და ნარნარით, სიზმრების ორთქლია კედლები გალიის, დღეს არის აღმართი, რომელიც არ არის, რა არის ტკივილი, რომელიც გაივლის. *** პირველი თოვლი მოვა თავისით, მეორე თოვლიც უნდა მოვიდეს, რვა…

მე პატარა ქართველი ვარ სამშობლოს დიმიტრი ყიფიანს ორი ვედრება ...

Feb 12, 2025 · გვერდები კატეგორიაში „დუტუ მეგრელის ლექსები“ ამ კატეგორიაში ...

უკრავენ შოპენს, ფლეიტას კივილი უფრო გულის წამღებია. გზაში ორი ცხედარი ხვდება ერთმანეთს. მე დავინახე ჩიტები. ნელა მივდივართ და შრიალებს თოვლი. ოთახში ვბრუნდები ოთხ საათზე ძლიერ დაღლილი. 28 თებერვალი განთიადიდან იწყებს თოვას. გავდივარ ქუჩაში. ადამიანები თოვლში დადიან, როგორც ლანდები. მეც ბავშვივით მიხარია თოვლში სიარული. მივდივარ ბაღისაკენ, ბაღში ყრია ბევრი თოვლი, დგანან თოვლისაგან ტოტებგადახრილი კვიპაროსები. ახლა ვარ ოთახში, გარეთ ისევ თოვს და მაქვს სურვილი ვცხოვრობდე ზეცაში და ციდან ვუგზავნიდე ლექსებს მიწაზე მობინადრე ხალხს. 29 თებერვალი წუხელ მოვიდა დიდი თოვლი.

მაგდანა (ნაზობს) არ ვიცი, ღმერთმანი! ლიზა ითამაშე, ქალო! მაგდანა რა ვქნა რომ არ ვიცი? ლიზა იმდენი შავი ჭირი გეცეს! როგორ არ იცი, შე სასიკვდილევ! მაშ ორუღელაანთ კალო ვისგან არის დატკეპნილი: გიჟი მოზვერივით რო დაფუნდრუკობ ხოლმე! დაუკარით დაირა. (ერთს) შენ ნაღარა, მე ბუზიკას დაუკრამ. (უკრავენ მაგდანა სოფლურათ თამაშობს). ლიზა (მაგდანას, თამაშობას რო გაათავებს) აკი არ ვიციო? მიწამ კი გიყოს პირი!.. აბა, პელო, ახლა შენ... პელუა ვერა, გენაცვალე, ვერ ვითამაშებ. ლიზა რა ამბავიაო? ადე, ეეთრიე, თვალიც გამოგპრუწვია! პელუა დედ-მამა არ დამეხოცება, ვერ ვითამაშებ! ლიზა ნეტა რა ვქნა! რა მოგჩვენებია? პელუა ქალო!

– წათე ვარ, აგაბო პაპა, წათე! – ხმის დაწევით შეჰხავლა წათემაც. კარი ახმაურდა, აჭრიალდა, წათემ ხელი დაუქნია ბიჭებს, კარში თეთრი მოხუცი იდგა, თითქოს კარსა და წირთხლშორის გაჭედილი. გაიწია უკან. გაატარა ჯერ სეზარი და ბექა, მერე წათე. კარი დახურა. ხის მსხვილი ურდული გაუყარა, წავიდა კარისკენ წაღუნული, მუგუზლები შეატოკა, ერთმანეთზე შეაწყო. ალმა ხალისიანად აიწია. – მოდით, მოახლოვდით, – მიიპატიჟა ბიჭები ცეცხლთან. წათემ და ბექამ უბეებიდან კვერცხები ამოიღეს, კერასთან მდგარ დაბალ ტაბლაზე დააწყვეს. ოცი კვერცხი მაინც იქნებოდა. – ეგ რაღად გინდოდათ? – თვალები მოეჭუტა მოხუცს. – დიდედა დარეჯანმა გამოგვატანა.

დარისპან გოვუდგები გზას, შენი ჭირიმე... რაღას შევაჩერდე აწი... ნეტავი ადრეც გამედგა ფეხი... ერთი წამით შემოვიარე და უსიამოვნების მეტი რა მოგაყენე?! ჭურჭელი დაგიმტვრიე, კიღამ ჩხუბი აგიტეხე... მართა კაი, თუ გიყვარდე!.. რა იყო ამ გლახაკმა წასვლისას რომ დაგვახალა, დანიშნული მყავსო?.. დიდი ამბავი არ გამოგვიცხადა?! ჰმ... ორ სიტყვას ძლივს უყრის თავს და რავა მოაქვს თავი!.. დავასხი ლაფი!.. დედამისის პატივისცემით, თვარა სულაც სახლში შემოსაშვები არ იყო!.. დედამისივით იპრანჭება და იგრიხება! მაგისთანა ყმაწვილისათვის რავა ავწრიალდები!.. აჩქარებული კაცი ხარ, დარისპანი ნუ მომიკვდება!.. დარისპან ჰმ!..

გაიწით, თქვენი ჭირიმე, ჩემო შვინდავ და გიშელა, გავედით სამშვიდობოსა, ეგ არი, ღმერთმა გვიშველა! გაიწით, ჩემო ხარებო, თქვენ გენაცვალეთ ქედშია! არც ერთს არ გაგცვლით სხვაზედა, თუნდ ორი მომცენ ერთშია.

- რა კაცი ყოფილა მეტყევე! - ეს რა შეშა სცოდნია თიხიან გორასა! - ასი თუმანი ღირს ჩვენი ჯულა, ასი თუმანი. - კიდევ შეუკეთე, ბიჭო, შეუკეთე, რომა... დედა თავს დაჰკანკალებდა, დაჰხაროდა. გარეთ კი ისევ თოვდა, ზამთარი იდგა, დიდი, ტკბილი, საყვარელი ზამთარი. სადღაც სერებზე მხიარულად წკავწკავებდნენ ტურები...

იქით ღობეა და მოჩანს მეზობლის სახლები, დღეობაა ბარბაქაძისას. მოისმის დაირის ხმა. სცენაზე ლეკურის თამაშია, უკრავენ სალამურსაც. სტუმრები: ყმაწვილი კაცები და ქალიშვილები. გამოსვლა პირველი ფილიპე (მოარბენინებს ცალ ხელში შამფურით მწვადს, მეორე ხელში თეფშს ცხელი ღომით). მიირთვით... მიირთვით, თქვენი ჭირიმე!.. ყმაწვილები ფილიპეს გაუმარჯოს!.. გაუმარჯოს ფილიპეს! (აწოდებენ ყანწით ღვინოს). ფილიპე თქვენი თავი მიცოცხლოს ღმერთმა ათას წელიწადს!.. ჩემი თავიც გამსახუროსთ!.. ჩემი საწყალი ოჯახი არ შეგძულებოდესთ... იცოცხლეთ მხიარულად, კეთილად და ბედნიერად!

რა გულმოკლული მივალ ოთახში, ღმერთო! რანაირ ბინაზე მივალ. დღესაც მწუხარე ვიყავი ბაღში, ახლა ქარია, მახსოვხარ, მცივა. მივალ, დამხვდება მკვდარი ქალივით ჩემი ლოგინი, თითქო სოველი. მე მოვალ მალე ღამენალევი, როგორც თვალები, ცრემლის მთოველი. მიდის ფარული ეს გამწარება, ვეძებ თანამგრძნობ მეგობრის ხელებს. ჩემს გულისწყრომას, ჩემს აღსარებას მე ვეუბნები ოთახს, სიბნელეს. გაივლის ღამე - სამარე სულის, ო, მიხარია ეს გათენება. და გავალ მზეზე მე მოქანცული, როგორც სიზმარი და მოჩვენება. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ისევ ღამეა, ისევ ლანდია, ოთხშაბათია და დღეა უქმი. ჩემს წინ მწუხარე ლამპა ანთია და გარეთ გადის ფანჯრიდან შუქი. ეს შავი ღამე გაივლის ალბათ, კედელზე ისევ კაცის ჩრდილია. ჩემ წინ ანთია მწუხარე ლამპა, ანთია ლამპა და დუმილია. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

მარტი გავიდა, გათბა დღე, დარები დადგა მზიანი; მიწა გაფუვდა, ბუჩქებში ამოჩენილან იანი. მოფრინდა გვრიტი, შოშია, ოფოფი სავარცხლიანი; მწვანედ ბიბინებს მინდორი, ოლე და ველი ცვრიანი. ჭუკჭუკებს დილა-საღამოს ახლადმოსული მწყერია, თავს ძლივს იმალავს ჯეჯილში ჭია-ღუების მტერია. დილა ადრიან მერცხალმაც გამოაღვიძა სოფელი, - გაზაფხულდაო! - დაგვძახის პირველი მახარობელი. შინ მოჩვეული კურდღლებიც გამოფენილან ველადა, დარბიან ცვარით დანამულ ბალახის გასაქელადა. ზოგი ხტის, ზოგი ყურს აცქვეტს, ზოგი ძირს დანაბულია. იქვე მჯდომარე პატარას სიამით უცემს გულია.