351 “სრულნი მუყრნი და მულიმნი მე გარე შემომცვიდიან; მათ ხელთა ჰქონდა მუსაფი, ყოველნი იკითხვიდიან; მტერ-დაცემული ვეგონე, არ ვიცი, რას ჩმახვიდიან. სამ დღემდის ვიყავ უსულოდ, ცეცხლნი უშრეტნი მწვიდიან. 352 “აქიმნიცა იკვირვებდეს: «ესე სენი რაგვარია? სამკურნალო არა სჭირს რა, სევდა რამე შემოჰყრია». ზოგჯერ შმაგად წამოვიჭრი, სიტყვა მცთარი წამერია. დედოფალი ზღვასა შეიქმს, მას რომ ცრემლი დაუღვრია.

თუ მსოფლიოში კვლავ შორით შორად გიგანტიური იგრგვინებს ქნარი, ჩვენ იმ ვულკანთან ვიქნებით სწორად: გული, სიმღერა, შრომა - აქ არი! ხელოვნებათა არმია! ჩქარი ეპოქის გვერდით იარე, წადი! თუ დღეს რამ არის გაუგებარი, ხვალ ნათელივით იქნება ცხადი. ხომ განვლილია ნაწილი გზისგან - სხვა ამოცანა - აღმოსავლეთით, როგორ შორსა ვართ იმ ნაპირისგან, გემზე პირველი გზით რომ ავედით - ოკეანესი ქუხს შუაგული! და ახალ ნაპირს იმედად ათოვს მზე, რკინასავით შემოდაგული... ჩვენი მხურვალე სალამი მნათობს! სალამი ხანას, რომ გასცდა ჩარჩოს! დროშას, გაწევას, ძალთა მოკრებას! ინტერნაციონალის ხმას გაუმარჯოს, ინტერნაციონალის აბობოქრებას!