აი, რა მზის სიზმარია - აირევი ივერია... აი დროშა, აშორდია, აერების სიბერეა.

ციფრულ ბიბლიოთეკა "ივერიელში" შეგიძლიათ, იხილოთ სსიპ ილია ...

გ ო გ ე ბ ა შ -ვ ი ლ ს ) მიყვარს პატარა ჩიტი ბეღურა, ჩვენ სახლის ჭერ ქვეშ დაბუდებული, კრუხ-წიწილებში რომ გარეულა და ეძებს საჭმელს, გამალებული; ზამთარ და ...

მე და სასუტელას კანკალი მოგვივიდა... მე გარკვევით არაფერი მესმის, მხოლოდ რაღაც ბუბუნი, გრიალი, ბუნდი ჟრიამული მოდის ჩემამდის. ვაჰმე, რა საბრალო არი ია, მოსული მთაზედა! ბეჩავს დააზრობს სიცივე, ან ელვას დაჰკრავს თავზედა; ღმერთს მიუცია საწყლისად მოკლე სიცოცხლის ჟამია, ქვეყნისა მისგან შვენება ერთი ბეჩავი წამია. ია დაიწყებს კდომასა, დაიქვითინებს: “ვაჰმეო! თუ გამაჩინე, უფალო, დიდი დღე რად არ მამეო?”

წარმოდგენილი სტატია განიხილავს იმ ძირითად გამოწვევებს, რომლებსაც ხელოვნური ინტელექტით თარგმნის სისტემები აწყდება ქართული ენის დამუშავებისას - ენისა, რომელსაც გააჩნია უნიკალური ლინგვისტური და კულტურული მახასიათებლები, თუმცა მას დაბალრესურსიან ენად მოიხსენიებენ კომპიუტერიზებული მონაცემების ნაკლებობის თვალსაზრისით. კვლევა

იმ გარდატეხათ სიმძაფრეებს ოდეს გიგონებ, ძლიერაც მსურდეს, უკეთესს ვერ გამოგიგონებ, ავწიოთ თასი ისევ დროშის მომაისესი - აი, მიზეზი, მეგობრებო, აი, მიზეზი! სახე წავიდა - წინათ უცხო, მაინც უსახო, და სხვა მოვლენით, მითხარ, როგორ არ ვიამაყო?! გმირთა გმირების სჯობს ხანა თუ თათქარიძესი? - აი, მიზეზი განსხვავების, აი, მიზეზი! უცებ მოვარდნილ სამამულო, მსოფლიო ომის საშიშროება, ველურობა მომხდურთა ტომის. რა იყო ქვეყნად უფრო მძლავრი ჩვენს სიმტკიცეზე? აი, მიზეზი, გულო ჩემო, აი, მიზეზი! ო, ჩემო ჩანგო, ო, სულისდგმავ და იარაღო, იმ გამარჯვებით, მითხარ, როგორ არ ვიამაყო?!

მარმარილოს ქვეშ (მწუხარება უამრავ დროთა! მე პოეზიამ დავიწყების ცელს ამარიდა); საუკუნეთა სათვალავი მეკარგებოდა; ერთხელ ზმანებით მე ამოველ ბნელ სამარიდან. მე მოვდიოდი სამშობლოსკენ გზებით ირიბით, ჰაერში კვნესდა დაწყვეტილი წვიმის სიმები და სასაფლაოს ძეგლებიდან მწუხარე რიგით მე მიმყვებოდნენ და სტიროდნენ სერაფიმები. ასე სტიროდნენ: “ოჰ! შეხედეთ! აი, ეს არი! იყავ ნაზი და ახალგაზრდა - როგორც მაისი, დადაფნულ გზაზე მიდიოდი, ვით კეისარი, შენს მოვლენაში კრთოდა ცეცხლი უზენაესი.

აი, სურათი იმდროინდელი, როცა ვეტრფოდი მე ჩემს ზემფირას, როცა ფიქრებით გარემოცული ვხეტიალობდი შავი ზღვის პირას. როცა ვტიროდი გულდათუთქული და ცხელ ცრემლებში ვპოვე გართობა, რადგან უმიზნოდ და უნაყოფოდ მიქროდა ჩემი ახალგაზრდობა. როცა ვნატრობდი უბრალო ხალათს, დედის ძვირფასი ხელით შეკერილს, როცა ვიყავი მოუსვენარი და უმეგობრო კუხელბეკერი! აი, სურათი, დე, შენთან იყოს და მაშინ უკეთ გემახსოვრება – ზანტად განვლილი დღეების შემდეგ ერთი მართალი კაცის ცხოვრება!

მე მომაგონდა, არ ვიცი რატომ, როცა ორკესტრის ჰანგი მინელდა, გამარჯვებამდე ტერორის მომხრე მტკიცე რაზმები იაკობინელთა; მე მომაგონდა, არ ვიცი რატომ, სცენა პარიზის საშინელ დღეთა, ვერსალელების მიერ მხეცურად კომუნარების რბევა და ჟლეტა; მე მომაგონდა, არ ვიცი რატომ, ფრანკო-პრუსიის მძვინვარე ომი, - სადგურის იქით უკრავს ორკესტრი და ემატება ფანტომს ფანტომი. აი, პარიზის რიგები მუშის, აი, გამოსვლა ტყვიის ზუუნის, ჯერ გამარჯვება სიხარულისა, სისხლში ჩახრჩობა შემდგ კომუნის. ისევ ამძაფრებს გრძნობას ორკესტრი, სანახაობა აღარ ახარებს. აგერა, მამა და კალატოზი აგებენ სახლებს და ყავახანებს.

თვალი შევავლე დაკიდულ ბილიკს, - მე ეს აღმართი მიტაცებს მუდამ; მოგონებანი მწარე თუ ტკბილი წამომეშალნენ გზადაგზა გუნდად. აქ ოცნებობდა ბარათაშვილი, აქ იქარვებდა სულის წამებას; შუბლს უკოცნიდა სიო ფრთაშლილი, სწერდა “მთაწმინდის შემოღამებას . აქ ასვენია გრიბოედოვი - შორს, მოსკოვიდან ლტოლვილი ჩაცკი, გაჰქვავებია მეუღლე გლოვით და თავს ადგია ძეგლად ახლაც კი. აი ილიას დინჯი აჩრდილი, თითქოს სისხლი სდის მის შუბლს ნატყვიარს; წიწამურისკენ ხელებგაწვდილი უხმოდ მოუხმობს თვის თანაზიარს. აი აკაკის შუქბადრი სახეც, თმათეთრი, როგორც თოვლიანი მთა; ქნარს ოდნავადაც ხელს თუ შეახებს, მყის დაირხევა წკრიალი სიმთა.

ცხოვრების ზღვაზე მენავეს ტალღა სცემს ხმაონავარი. სულის სიმტკიცე აქ გმართებს, - აი, რა არის მთავარი. რაც ომმა ჩვენ მოგვაყენა ჭრილობა სხვადასხვაგვარი, უნდა მოშუშდეს. აი რა, აი რა არის მთავარი. მეცნიერება კი მზეა, ფუძეა, მტკიცე ჯავარი. შრომა, ცოდნა და სიმართლე - გვწამდეს, ესაა მთავარი. თუ ადამიანს გეტყვიან, მასზე ძვირფასი რა არის. სახელი ადამიანის - აი, რა არის მთავარი. გეკაფოთ, რაც უღრანია, აგევსოთ, რაც ხარვეზია. სამშობლო არ დაივიწყოთ, სამშობლო - უმთავრესია რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

წიგნის საერთაშორისო სტანდარტული ნომერი (ინგლისური International Standard Book Number , ან შემოკლებით ISBN [აი-ეს-ბი-ენი] ) — მეორე რიცხობრივი სახელი წიგნების, დამოუკიდებელი პუბლიკაციების, მაგრამ აგრეთვე მულტიმედიის და პროგრამული უზრუნველყოფის (ე.წ. სოფტვერის) პროდუქტებისა.

თვალების ძალიან გაფაციცება უნდა, თორემ, თუ ფეხი შიგ ჩავარდა, ვაი შენს მტერს! ან კისერი მოსტყდება კაცსა, ან თითონვე ფეხი. თუმცა, მართალია, სახლის პატრონი ბევრს ბოდიშს მოიხდის, მაგრამ ხომ მოგეხსენებათ, რომ ბოდიში ძნელად თუ მოარჩენს მოგრეხილს კისერსა, — და არც მოტეხილ ფეხისათვის არის უებარი წამალი. ამ ხიფათს შეიძლება კაცი გადურჩეს, თუ რომ ოთახი ნათელი იყოს. ვაი, რომ არც ეს არის. თუმცა ორი, სათოფეზედ კარგა მოდიდო, ფანჯარა აქვს, მაგრამ ოთახი მაინც ბნელია, იმიტომ რომ ფიჭვის ჩარჩოებზედ მინის მაგიერად მეტად გამჭრიახ გონებას გაქონილი ქაღალდი გაუკრავს.

კატომ კი ცხრა ადგილას გახვრეტილი ჭრელი თავიჩითი მოიხსნა თავიდან და გაშალა. - ახლა ორივემ ჩავითბუნოთ! - ამ სიტყვებთან ერთად კატომ გიგლას თავზე გადააფარა თავიჩითი და თვითონაც ქვეშ ამოეფარა ისე, რომ ორივეს პირისახე დაპირდაპირებული ჰქონდათ. კატომ ცოტა ხნის შემდეგ დააჭყიტა თვალები და გაგძელებით “ბუუუ” დაიძახა. გიგლაც თავის უნებურად ასევე მოიქცა და ორთავემ ერთად “ბუუუ” ძახილით თავები მიუახლოვეს ერთმანეთს. უეცრად ორივეს შუბლები ერთმანეთს დაეჯახნენ და ორივემ ხარხარი ასტეხეს. ამათ რამდენჯერმე გაიმეორეს ესა და ყოველ შუბლების დაჯახებას გულიანი, ბავშვური კუჭკუჭი მოსდევდა.

რაც გარშემო ერტყა, ყველა ეუცხოვებოდა, ყველას ითვალისწუნებდა, ყველა თავის მტრად მიაჩნდა, ყველა ეჯავრებოდა, სძულდა. ბევრგვარი ხერხი იხმარეს, რომ მოეგონებინათ როგორმე პატარაობა.

ის გოგონა კი ხედავდა, რომ ხის ფოთლებს ნიავი კი არ აშრიალებს, ყუნწებში უღიტინებს და ფოთლები ხტიან, ხითხითებენ, ლამის გული წაუვიდეთ ხითხითისაგან; ის ხედავდა, რომ ხე უბრალოდ კი არ ჰყვავის, ყოველი კვირტი თოთო ბავშვივით იღვიძებს, თვალებს იფშვნეტს, იზმორება და - ტკაც! - ღიმილით უბრწყინდება სახე. გოგონას კიდევ ისიც შეეძლო, რომ თვალები დაეხუჭა და უფრო მეტი რამ დაენახა, ვიდრე თვალხილული ხედავდა. თვალხილული თავის ოთახს, თავისი ქუჩის სახლებს, არეულ-დარეულ მანქანებს, ადამიანებს და მაღაზიებს ხედავდა, მაგრამ, როდესაც თვალებს დახუჭავდა - უუ! - მაშინ ათას უცნაურ რამეს დაინახავდა.

ალექსია ( „ა“ — უარყოფითი ნაწილაკი; „ლექსის“ — სიტყვა) — შეძენილი აფაზიის ტიპი, სადაც ტვინის დაზიანება იწვევს კითხვის უნარის დაკარგვას. მას ასევე უწოდებენ სიტყვის სიბრმავეს, ტექსტის სიბრმავეს, ან მხედველობით აფაზიას. იხილეთ აგრეთვე * სტრეფოსიმბოლია * მხედველობითი აგნოზია * დისლექსია