ჯერ კიდევ ვზივარ ძველებურ ტივზე, ვტირი შეკრული ფიჭვის გედებით. არ შევჩერდები მე ამ მოტივზე, მე თვითონ ვცხოვრობ ამ იმედებით. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ღამე – ილია ჭავჭავაძის ლექსი ღამე – გრიგოლ ორბელიანის ლექსი კატეგორია: მრავალმნიშვნელობა

სანამ გოგონა მაღლა იყურებოდა და ციყვების თამაშს ადევნებდა თვალს, ციცინათელების მთელი გუნდი მოფრინდა და მის ირგვლივ დაიწყეს ფრენა. ზოგნი აქეთ-იქით გაპრეხილ ნაწნავებზედაც დაასხდნენ - მწკრივად, მძივივით ლამაზად. და, წარმოიდგინეთ ახლა: ირგვლივ ციცინათელების მთელი გუნდი უვლის და ყოველი ციცინათელა თავის წრეს ხაზავს, ნაწნავებზედაც ციცინათელები გამწკრივებია, ფართოდ გახელილი თვალები სიხარულით უბრწყინავს და გრძელი, წვრილი მკლავები თითქოს გასაფრენად აქვს გაშლილი!.. ღამეს თვითონვე მოსწონს თავისი საქციელი, კეთილად ეღიმება და კიდევ უფრო ლამაზი რამის მოგონებას ცდილობს.

როგორც უხვი მემკვიდრე, ვისვრი სავსე პეშვებით ფანტასტიურ მკვლელობებს და ოცნებას მკათათვის. წარსულში, მომავალში წყევლით გადავეშვები, რომ ძეგლები ავმართო მღვრიე მშვენებათათვის. თქვენ შეხედეთ: პირველი ჩნდება მერიდიანი, ვეძებ ისევ დაღუპვას და დავცინი სიბერეს, წარსულს წყდება ფოთლების წყება იმედიანი, შემოდგომის ქარვებმა გზები გადამიფერეს. დე, თამაშის თუ ბრძოლის ვიყო ცქერით გართული, იყოს მზეთა ორგია და მაგია მთვარისა, ვიყო ამ ღრიანცელში მარად ხელაღმართული, ლანდი - არაქვეყნიურ დარდით გადამწვარისა. დამრჩეს ეს საიდუმლო, როგორც წმინდა ემბაზი, ეფემერა მომექცეს, როგორც ღამეს ენებოს. ცხენთა შეჯიბრებაზე!

მეც მყავდა დედა, ის წავიდა, მარტო დამტოვა, ვის მივაკითხო? აღარ არის ამ სააქაოს. მახსოვს აქ იყო, ისიც ვიცი, რომ აღარ მოვა, ვის მივაკითხო? ამ ბნელ ღამეს, თუ მრუმე ქაოსს? ჰოჲ, დავსილო სიხარულო ბავშვობის დღეთა, როცა მყოფნიდა მე ხალისი და სითამამე, ამსოფლიური მომიწამლა ბედმა სიამე... ოჰ, ბნელო ღამევ, ხომ არ იცი, რა იქნა დედა? ოჰ, ცისნათელო, ეგებ შენ თუ მაუწყო რამე? მე სიხარულის საუნჯენი გადამეკეტა, ვარამის გესლით გავითანგე და მოვიშხამე, ეგებ ზეცაში მან კარავი თუ გაიკეთა, ან წილნაყარი იყოს ეგებ გარდასულ მზეთა, და დაეუფლა მის უკვდავ სულს უკუნი ღამე.

ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიქრს წუთი წუთზე უამესი, საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი; ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე, ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიღრმეში მოვათავსე. მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ, იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ. იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე, ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე! რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

სული თან გაჰყვათ სამოთხეში მამაც ჯიგიტებს და თქვენ კი დარჩით, ჩემო ძმებო, გაძარცულები. და ამაღამაც, როცა ლეწავს ყველაფერს ქარი, მჲურიდების სულს კვლავ ლოცავს მათი იმამი. თქვენი კი წახდა სამუდამოდ ბრძოლა მედგარი, არც დაგიტირებს უცხოეთში უცხოთა ღამე. არ მისროლია მე არასდროს ჯერ კაჟის თოფი, არც გალესილი მრტყმია წელზე ლეკური ხმალი, მაგრამ უეცრად ვაჟკაცობამ მეც შემაშფოთა, არ მინდა ვიყო მე პოეტი, სისხლით დამთვრალი, და ამ ღამიდან დაწყებული დღე რაც კი გადის, მე ვწერ პოემას: რომ წარეცხოს თქვენი ღალატი. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

სიბერე დაეცა ჩემ სურვილს საშინელს, სიხარული დილის ოდესმე იქნება. სარკესთან სიზმარი ვიღაცას აშინებს და წვიმას უეცარს მოსდევს დაფიქრება. ნელდება დღეები და სიმძიმე ქარის, მე ღამესთან ვდგავარ, როგორც ქანდაკება. ახლა ოდნავ ისმის მწუხარება ქალის, ახლა ოდნავ არის ნუგეში, გაგება. ვედრება და ნისლი მოედო ჩემს თვალებს, ფოთლებზე ჩამოწვა სინათლე ღამისა. სადღაც იმალება უცნობი სიმკრთალე, ამნაირ ფიქრისგან, უფალო, დამიცავ. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

ჩემი წამება უკვე ნახულია, წამება სპეტაკი და მუდამ ნამდვილი. თავზე სიჩუმის ფარდა მახურია და რაღაც ირხევა კუთხესთან ლანდივით. ისევ მიწყნარდნენ მაღლა სართულები, ქარმა შუაღამეს ღონე შეალია. დავიწყე ფიქრი სხვა მიმართულებით და ოთახის კართან რაღაც შრიალია. დადგა დრო ფარული და წმინდა ვედრების, უეცარ სიკვდილის მირაჟი ენთება. სიბნელე მიდის და ჩნდება კედლები, სინათლეა ოდნავ, ალბათ გათენდება. რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა

დასაქცეველი! მივალ ამეღამ აგი მოღალული კაცი, ერთს გემოით დევიძინებ-მეთქი, ვიფიქრე, მაინცადამაინც ამეღამ გამოსკდა დიდი კაცი და ყველაი! - რა ვქნა, მე უბედურმა! ნეტაი შემეძლოს და მე წავიდოდე! - თანაგრძნობით უთხრა ცოლმა. - კაია, რომ წახვიდოდე, იმ ყარაულებს ამეღამ თავს შეაქცევიებ, ცოდვაა, მოწყინდებათ. - ეხუმრა კაცია. - ჰო, შენებურა დეიწყე ერთი ხუმრობა! ესე არ ვჩივი მე! - ჩივილი რათ გინდა? თუ სიკეთეს უზამ, ბარემ უჩივლელად ჯობს. - მოჰყევი შენებურა, შენ ფინთო, შენ! - ალერსიანად უთხრა ამ ხუმრობაზე ქმარს კესარიამ.

მადლობა შენთვის, უფალო, ბუნება აღარ წვალობსა! ტურფა დაესხა ისევა დამჭკნარს ფოთოლი იასა. აღარ აშინებს დევის ხმა მაგ სადედუფლოს თმიანსა. V ასტყდა ელვა და ქუხილი, წვიმამ დატეშა გორები. - სად მიჰრბი, ნეტავ, ბეღელავ, სასჯელს რად გაეშორები?! საყდარს ეკედვლის ბეღელა, დაჰვიწყებია სწორები; საყდრის კარს დაუჩოქია, გულზედ უწყვია ტორები. - მომირთმევია, კოპალავ, ძღვენად ფარი და ხმალია, დევთ საომარი აბჯარი, ოქრო, ვერცხლი და თვალია. ცხრა ეხი სავსე ოქროთა, ვერ-სით ჩაუვა წყალია; ხმალშეუვალი ბექთარი, გაუტეხელი რვალია. რაად დაგვღუპე, კოპალავ, დევთ რად წაგვართვი ძალია?!

რესურსები ინტერნეტში *მამარდაშვილის ციფრული ბიბლიოთეკა